ΟΛΠ : ΩΡΕΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ

Στο Δελτίο Τύπου της 30.10.2014 η

 ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΛΙΜΑΝΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ ( ΟΜ. Υ. Λ. Ε ) 

και η

ΕΝΩΣΗ ΜΟΝΙΜΩΝ & ΔΟΚΙΜΩΝ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΩΝ ΟΛΠ

              αναφέρουν :            

''Οι εργαζόμενοι στα Λιμάνια ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ τον αγώνα κατά της πώλησης του μετοχικού κεφαλαίου των ΟΛΠ και ΟΛΘ και τον λεγόμενο Φιλικό Διακανονισμό μεταξύ ΟΛΠ και ΣΕΠ (COSCO).

Υπερασπίζονται τον Δημόσιο Χαρακτήρα των Λιμανιών με θεσπισμένες εργασιακές σχέσεις, μέσω ΣΣΕ και Κανονισμών Εργασίας.

Διεκδικούν προσλήψεις προσωπικού, σύμφωνα με τις ανάγκες των Οργανισμών Λιμένων.

Στα πλαίσια της κλιμάκωσης του ΑΓΩΝΑ την ΠΕΜΠΤΗ 6/11/2014 πραγματοποιούν πανλιμενική απεργιακή κινητοποίηση.

Την ημέρα της απεργίας οι εργαζόμενοι στα Λιμάνια θα πραγματοποιήσουν συγκέντρωση στην Πλατεία Κλαυθμώνος στις 12 μ. και πορεία στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, όπου θα ζητήσουμε συνάντηση με τον Υπουργό...''

Παραπέρα χρειάζεται καθημερινή ενεργοποίηση όλων των εργαζομένων, με:

- Γενικές Συνελεύσεις

- Συλλογικές αποφάσεις

- Τοπικές συγκεντρώσεις στους χώρους εργασίας

- Νέες προτάσεις για κλιμάκωση

- Δημιουργία επιτροπών για κάθε επιμέρους δραστηριότητα

και γενικά ενεργοποίηση των πάντων,

ώστε ο κάθε εργαζόμενος να κάνει δική του την υπόθεση της υπεράσπισης του λιμανιού, της εργασίας του και της αξιοπρέπειας της δικής του αλλά και του τόπου του.

Να νιώσει ο καθένας αυτό που έλεγε ο Καζαντζάκης : '' Να λες : Εγώ, εγώ μοναχός μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ θα φταίω''.

Σε κάθε περίσταση ''η γης'' για τον κάθε εργαζόμενο έχει και ένα ειδικό χαρακτήρα.

Για τους εργαζόμενους στο λιμάνι του Πειραιά αυτός είναι ο ΟΛΠ.

Καλό μήνα με λίγο Καζαντζάκη

Από την ''ΑΣΚΗΤΙΚΗ'' :

''Ν'αγαπάς την ευθύνη. Να λες : Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γής''

'' ...εμείς πολεμούμε χωρίς βεβαιότητα, κι η αρετή μας, μη όντας σίγουρη για την αμοιβή, αποχτάει βαθύτατη ευγένεια''

'' Η ανώτατη αρετή δεν είναι να'σαι ελεύτερος, παρά να μάχεσαι για ελευτερία''

ΗΜΕΡΕΣ ΜΝΗΜΗΣ ή ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΦΑΝΕΙΣ

Ματθαίος Πόταγας, προς τους Γερμανούς κατακτητές:

«Σταθείτε! Δεν θα μας σκλαβώσετε! Είμαι εδώ μόνος. Αλλά η Ελλάδα ολόκληρη ακολουθεί!».

Δύο μαρτυρίες :

1η μαρτυρία του Χρήστου Κουτσούγερα, (arcadians.gr):

«Ένα παιδί 18 χρονών στην Βυτίνα ο Ματθαίος Πόταγας συγχρόνως σχεδόν, λες και είχαν συνεννοηθεί με το Σάντα και τον Γλέζο που κατεβάσανε την σημαία από την Ακρόπολη, αυτό το παιδί των 18 χρόνων στην Βυτίνα δεν μπορούσε να συμβιβαστεί στην ιδέα ότι η πατρίδα υποδουλώθηκε, ότι θα ζει σκλάβος. Και κατάμονος μόνος χωρίς να είναι οργανωμένος πουθενά, ούτε είχε παρέα, πήρε το πιστόλι του πατέρα του το γέμισε και πήγε στην θέση Κουτρουμπή αφού έμαθε, μαθεύτηκε στην Βυτίνα ότι θα περάσουν οι Γερμανοί, πήγε στην θέση Κουτρουμπή σε ένα βράχο στην στροφή του δρόμου και όρθιος ο Ματθαίος Πόταγας μόλις ήρθαν οι Γερμανοί άδειασε το πιστόλι στα σιδερένια αυτοκίνητα των Γερμανών. Τι να έκανε δηλαδή. Σταματήσανε οι Γερμανοί, κάνουν μία κυκλική κίνηση, το πιάσανε το παιδί και του λιώσανε το κεφάλι στο σημείο εκείνο που διάλεξε να στήσει την ενέδρα. Αυτό έκανε ο ΜατθαίοςΠόταγας».

2η μαρτυρία του Μ.Γλέζου, που σε συνεντεύξεις που έχει δώσει, επιμένει να αρνείται  τον τίτλο του πρώτου αντισασιακού, διευκρινίζοντας ότι επάξια ανήκει στον Μάθιο (Ματθαίο) Πόταγα. 

Απόσπασμα από το βιβλίο του  Μανώλη Γλέζου «Εθνική Αντίσταση 1940 -1945», Εκδόσεις Στοχαστής, 2006: 

«Το μεσημέρι της 2ας Μαΐου 1941, ο 17χρονος μαθητής της Ε΄ Γυμνασίου του Βαρβακείου από τη Βυτίνα, Μάθιος Πόταγας, πετάχτηκε άοπλος στη μέση του δρόμου, ύψωσε το χέρι και φώναξε στη φάλαγγα των αρμάτων μάχης των ναζί που έφτασαν στη γέφυρα Κουτρουμπή, στο δημόσιο δρόμο, που περνούσε έξω από τη Βυτίνα: «Σταθείτε. Δεν θα μας σκλαβώσετε. Είμαι εδώ μόνος. Αλλά η Ελλάδα ολόκληρη ακολουθεί». Έκπληκτος ο διοικητής της φάλαγγας, ρώτησε το διερμηνέα, τι λέει αυτό το παιδί. Όταν ο διερμηνέας του εξήγησε, ο διοικητής με το αυτόματό του σκότωσε τον Πόταγα. Αλλά δεν έφτανε στον ναζί αξιωματικό μόνον ο θάνατος. Διέταξε τους στρατιώτες του και με έναν ογκόλιθο συνέθλιψαν το κεφάλι του νέου που τόλμησε να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στο Γ΄ Ράιχ και το στρατό του…».

Η Μεγάλη Τρόικα και οι μικρές ή στον πυρετό του πάρτα όλα - Η Οδύσσεια του ΟΛΠ

Η μεγάλη Τρόικα διατάζει και οι μικρές ( COSCO,TAΙΠΕΔ,ΟΛΠ)
επωφελούνται από το κλίμα γενικού ξεπουλήματος και παρανομούν ασύστολα.
Έτσι όπως καταγγέλλουν  η  ΟΜΥΛΕ και η Ένωση Λιμενεργατών:

''...Η ΣΕΠ (COSCO) απαιτεί από την Κυβέρνηση και τον ΟΛΠ να γράψουν στα παλαιά των υποδημάτων τους την απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Είχε, μάλιστα, το θράσος να στείλει εξώδικο την ώρα που συνεδρίαζε το ΔΣ/ΟΛΠ.

Αν η Κυβέρνηση, ο ΟΛΠ και το ΤΑΙΠΕΔ κάνουν τα κέφια της COSCO έχουμε να κάνουμε με μια καραμπινάτη παρανομία.

Εμείς,ως Συνδικαλιστικό Κίνημα, πέρα από την διαφωνία μας για τον «Φιλικό Διακανονισμό» και συνολικά με την ιδιωτικοποίηση, θα απαντήσουμε δυναμικά στις έκνομες ενέργειες των υπευθύνων.

Τέλος επισημαίνουμε ότι η Κυβέρνηση με Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) προσπαθεί για δεύτερη φορά να προχωρήσει στην αλλαγή της Σύμβασης Παραχώρησης της Λιμενικής Ζώνης μεταξύ ΟΛΠ και Ελληνικού Δημοσίου παραβιάζοντας νόμους και προβλεπόμενες διαδικασίες.

Συγκεκριμένα σε σχετική απόφαση αναφέρει : «Αποφασίζουμε την σύσταση Ομάδας Εργασίας για την αναδιαμόρφωση των όρων Σύμβασης Παραχώρησης, που θα προταθεί για να υπογραφεί μεταξύ Ελληνικού Δημοσίου και ΟΛΠ, μετά την ολοκλήρωση του διαγωνισμού για την πώληση του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών του ΟΛΠ». Αναθέτει, μάλιστα, ρόλο συνεργάτη στην Ομάδα Εργασίας του ΟΛΠ και ορίζει νομικό σύμβουλο του ΟΛΠ τον νομικό σύμβουλο του ΥΝΑ κ. Πολίτη.

Είναι πράγματι θλιβερό και συνάμα πολιτικά γελοίο να βάζουν οι υπουργοί την υπογραφή τους κάτω από ένα τέτοιο κείμενο...'' 

Ημέρες περισυλλογής

“Το έθνος να λυπάστε αν ένδυμα φορεί που δεν το ύφανε. Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του. Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε  που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας. Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα  μες τα ερείπιά του. Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε που έχει  αλεπού για πολιτικό, απατεώνα  για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.”

Χαλίλ Γκιμπράν

ΟΛΠίτης με πολίτη : ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Πολίτης : Πώς πάει το Λιμάνι;
ΟΛΠίτης : Αρμενίζει...πότε από δω πότε από κεί.
Π: Ναι αλλά δεν το φάγανε.
Ο: Ακόμα...
Π: Δηλαδή θα το φάνε;
Ο: Καθυστερεί το φάγωμα, γιατί τσακώνονται οι μνηστήρες και οι μεσάζοντες.
Π: Ναι αλλά τώρα που ενδιαφέρεται ο Δήμος...;
Ο: Άλλος ένας μνηστήρας.
Π: Μα είναι Δήμος δεν είναι ιδιώτης.
Ο: Δεν είναι οι δημότες του.
Π: Ναι αλλά δεν θα απολύσει κανένα.
Ο: Τάχουμε ξανακούσει αυτά. Η ίδια καραμέλα στην αρχή και μετά...
Π: Και τι κάνετε εσείς;
Ο: Περιμένουμε. Κερδίζουμε χρόνο..
Π: Πώς κερδίζετε χωρίς να κάνετε τίποτα;
Ο: Κάτι θα γίνει..
Π: Από ποιόν;
Ο: Δεν ξέρω. Υπάρχουν και τα θαύματα .
Π: Δηλαδή κανένας σωτήρας;
Ο: Μπορεί.
Π; Δηλαδή μιά ζωή έτοιμα, οι άλλοι..
Ο; Το διαφορετικό είναι δύσκολο..Δεν τόχουμε.
Π; Το ψάχνετε τουλάχιστον;
Ο: Μας τρώει η ρουτίνα...Αλλά έτσι ξεχνιέσαι.
Π: Και ξαφνικά ''αμάν και τι πάθαμε''.
Ο: Ελπίζουμε να τη γλυτώσουμε.
Π: Έτσι νόμιζαν και οι άλλοι και μείνανε στο δρόμο.
Ο: Και τι να κάνανε;
Π: Άμα το ψάχνανε κάτι θα βρίσκανε.
Ο: Κάνανε διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις, απεργίες, καταλήψεις,...
Π: Αφού βλέπετε ότι μόνο αυτά δεν φτάνουν κάντε κάτι παραπάνω.
Ο: Σαν τι;
Π: Πάλι έτοιμη θέλεις την απάντηση.
Ο: ............

Η Κόλαση και ο Παράδεισος

Αρχαίος  Θρύλος :

Κάποτε ένας μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του: «Ποια είναι η
διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;»

Ο δάσκαλος του απάντησε: «Πολύ μικρή, ωστόσο έχει μεγάλες
συνέπειες. Έλα, θα σου δείξω την Κόλαση»... Μπήκαν σε ένα
δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από
μια τεράστια χύτρα γεμάτη ρύζι. Όλοι όμως έμοιαζαν
απελπιστικά πεινασμένοι. Ο καθένας είχε από ένα παράξενο
κουτάλι, που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή, κι έφτανε ως
τη χύτρα. Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που
δεν μπορούσε να το φέρει στο στόμα του. Η πείνα και η
ταλαιπωρία ήταν φοβερή.

«Έλα» είπε μετά ο δάσκαλος. «Τώρα θα σε πάω στον Παράδεισο». 
Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το
πρώτο, υπήρχε η ίδια χύτρα ρυζιού, οι ίδιοι άνθρωποι και τα
ίδια περίεργα κουτάλια. Εκεί όμως όλοι έμοιαζαν πραγματικά
ευτυχισμένοι.

«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής. «Γιατί εδώ είναι όλοι
ευτυχισμένοι, ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι,
τη στιγμή που όλα είναι ίδια και πανομοιότυπα;»

Ο δάσκαλος χαμογέλασε και απάντησε: 
«Εδώ έμαθαν να ταΐζουν ο ένας τον άλλον».

Να τα λέμε όλα ή υπάρχει και ο έρωτας !

Μία ανατρεπτική συνέντευξη :
http://polyamorygr.wordpress.com/2014/05/18/οι-ανοιχτές-σχέσεις-στην-ελλάδα-του-σή/

Διασύρουν τη χώρα μας

Η ΔΟΥΛΙΚΌΤΗΤΑ.. Η χώρα μας απείχε από ψηφοφορία του ΟΗΕ υπέρ της προστασίας των χρεωμένων χωρών, η οποία θα αποτελέσει μεγάλο ηθικό και πολιτικό όπλο για την Ελλάδα. Η απόφαση πάρθηκε με 124 θετικές ψήφους, 11 αρνητικές και 41 αποχές. Η Ελλάδα δεν είναι στους 124, είναι στους 41. Πάλι καλά που δεν ήταν και στους 11 μαζί με τη Γερμανία, τη Φινλανδία, την Τσεχία και το Ηνωμένο Βασίλειο. ...ΚΑΙ Η ΑΞΙΟΠΡΈΠΕΙΑ "Άνθρωποι διαφορετικού χρώματος, θρησκείας, πολιτισμών, που ζουν σε διαφορετικά γεωγραφικά μήκη και έχουν διαφορετικές ιστορίες, όμως μοιράζονται την κοινή αντίληψη της Δικαιοσύνης ψηφίζουν υπέρ της αξιοπρέπειας. Επειδή δεν μπορεί μια φούχτα δισεκατομμυριούχων να πνίγει μια χώρα και να εξοντώνει μια κοινωνία με την απειλή της χρεοκοπίας, βγάζοντάς την από τον κόσμο" γράφει η πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Κίρχνερ σε μια θριαμβευτική ανάρτηση στο facebook χαιρετίζοντας την απόφαση, που ήταν πρωτοβουλία της Αργεντινής και στοχεύει στη δημιουργία μιας νέας δυναμικής, ώστε τα ζητήματα χρέους να επιλύονται πολιτικά και όχι σαν να 'ναι τα κράτη απλές επιχειρήσεις.

Καλό μήνα και καλή εποχή με καλό καιρό μέσα μας και έξω!

‘’Στην οριζοντίωση της εποχής μας να κρατήσουμε όρθιες ισχνές καλαμιές’’                                      Μανώλης Αναγνωστάκης

Και ένα παραμυθάκι:

Παίρνει φωτιά το δάσος και τα ζώα πανικόβλητα τρέχουν στο ποτάμι.

Από εκεί βλέπουν τα δέντρα να καίγονται και περιμένουν.

Βλέπουν όμως και ένα μικρό πουλάκι, το κολυμπρί,

να παίρνει με το ράμφος του,ξανά και ξανά, μιά σταγόνα νερό και 

να την ρίχνει στη φωτιά με κίνδυνο της ζωής του,.

''Τι κάνεις εκεί ;'' του λέει ο ελέφαντας, που θα μπορούσε να έριχνε τόνους νερό,

''θα πάρουν οι φτερούγες σου φωτιά και θα καείς. Με τις σταγόνες σου περιμένεις να σβήσει η φωτιά;''

''Κάνω αυτό που μου αναλογεί'' απάντησε το κολυμπρί συνεχίζοντας το έργο του.   

Το νέο στάδιο

Η Αμφίπολη και τα αμφίβια ή Άνθρωποι και ανθρωπάκια

«Πύρινο» άρθρο της κόρης του αρχαιολόγου Λαζαρίδη που ξεκίνησε τις ανασκαφές στην Αμφίπολη: Η κυβέρνηση έχει πάθει εθνικιστική παράκρουση by pcuser

«Κανείς δεν γνώριζε την Αμφίπολη, μέχρι, μεσούντος του Αυγούστου, ο πρωθυπουργός μας εμφανίστηκε, αυτή τη φορά σε ρόλο Ιντιάνα Τζόουνς. Πρόκειται για ένα χωριό, το οποίο δύσκολα βρίσκεις, καθώς η ταμπέλα στην Εγνατία γράφει προς Πρώτη Σερρών, πατρίδα του εθνάρχη, άρα σημαντικότερη.

Ο πατέρας μου Δημήτρης Λαζαρίδης, κλασικός αρχαιολόγος, εγκαταστάθηκε, μετά τον πόλεμο και τις σπουδές του στη Σαλονίκη, στην Καβάλα. Το πεδίο έρευνάς του ήταν εξαιρετικά ευρύ και περιελάμβανε όλη την Ανατολική Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη. Σαν παιδί τον ακολουθούσα στις ανασκαφές της Θάσου και της Σαμοθράκης, κάνοντας επικίνδυνα ταξίδια στη θάλασσα, τα πρώτα χρόνια με γρι-γρι.

Εστησε το νέο Μουσείο Καβάλας, Θάσου, Αμφίπολης. Εκανε ανασκαφές στα Αβδηρα και τη Μαρώνεια, όπου στο μουσείο υπάρχει αίθουσα «Δημήτρη Λαζαρίδη». Αναστήλωσε τα αρχαία Θέατρα Θάσου και Φιλίππων κ.λπ.

Η χούντα τον απομάκρυνε για 7 χρόνια. Οταν επέστρεψε αφιερώθηκε στις ανασκαφές της Αμφίπολης, σημαντικής αποικίας των Αθηναίων, λόγω του χρυσοφόρου Παγγαίου. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι στις ανασκαφές του χρησιμοποιούσε σαν πολύτιμο οδηγό τον ιστορικό Θουκυδίδη, εξόριστο τότε στη σκαπτή ύλη Παγγαίου.

Το ενδιαφέρον του για την Αμφίπολη είχε αρχίσει απ' το 50. Έσκαψε τούμπες με μακεδονικούς τάφους και σημαντικά ευρήματα. Οι πολιτικοί τότε δεν ενδιαφέρονταν για τις ανασκαφές. Με μία εξαίρεση. Το '54 η Φρειδερίκη κι ο Παύλος Γλίξμπουργκ επισκέφθηκαν το Μουσείο Θάσου. Ο πατέρας μου είχε βρει ένα αγαλματάκι με ένα δελφινάκι, την Αφροδίτη στην πλάτη του και τον Ερωτα να παίζει στην ουρά του. Η Φρειδερίκη το 'θελε για την προσωπική της συλλογή. Ο πατέρας μου, επιστρατεύοντας τη διπλωματικότητά του, της είπε ένα έμμεσο μεν, πλην σαφέστατο «όχι». Το «όχι» αυτό και καταγράφηκε και πληρώθηκε το ακριβό του τίμημα.

Ως φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής απ' το '70-'75, τον βοήθησα με αποτυπώσεις στο τείχος της πόλης, μήκους 7 χλμ., της αρχαίας πασσαλόπηχτης γέφυρας στον Στρυμώνα, απ' όπου και το όνομα Αμφι-πολη, ελληνιστικά σπίτια, τον κατασκευασμένο τύμβο Καστά, όπου η πρώτη του ανασκαφική τομή ήταν πάνω στον εν λόγω τάφο, αλλά δεν είχε λεφτά να συνεχίσει. Βρήκε ωστόσο ένα νεκροταφείο της γεωμετρικής εποχής.

Ανάμεσα στις πολλές βοηθούς του που πέρασαν, ήταν και η μαθήτριά του Καίτη Περιστέρη. Ο πατέρας μου ήταν γενναιόδωρος άνθρωπος και γενικά μοίραζε τομείς στις βοηθούς του, υπό την αδιάκοπη γκρίνια της μάνας μου, στην οποία απαντούσε στερεότυπα ότι δεν του φτάνουν 10 ζωές για να δημοσιεύσει τα ευρήματά του. Ίσως διαισθανόταν πως θα πεθάνει νέος. Ίσως, εκ των υστέρων η μάνα μου να 'χε δίκιο.

Φέτος το καλοκαίρι, εκτός των άλλων, ζήσαμε την εθνικιστική παράκρουση της Αμφίπολης. Με φρίκη έβλεπα τον πρωθυπουργό, τους κ.κ. Τασούλα και Μενδώνη και τα ΜΜΕ να επιβλέπουν την ανασκαφή. Γιατί τόσος όψιμος ζήλος; Κι από πού κι ως πού, κι αυτό αποτελεί ύβριν, της οποίας επέρχεται τιμωρία, το επιστημονικό έργο συντελείται σε καθεστώς άγρυπνης παρακολούθησης από άσχετους προς το επάγγελμα; Ο καταβασανισμένος λαός μας χρειάζεται μια μεγαλειώδη αφήγηση, μιας μεγαλειώδους ιστορίας, που εξικνείται ώς τον Σαγγάριο, όπου πνίγηκε μεθυσμένος ο Μεγαλέξανδρος, την Αίγυπτο, τη Σαμαρκάνδη, τη Βακτριανή κ.λπ.;

Εύχομαι ο τάφος να μην είναι συλημένος και να προκύψει κάτι στην αρχαιολογική έρευνα. Εδώ θέλω να θυμίσω έναν άλλο μεγάλο αρχαιολόγο, τον Γιώργο Χουρμουζιάδη, προϊστορικό αρχαιολόγο, ο οποίος δημιούργησε μια σχολή αρχαιολόγων για τους οποίους ένα λιοκούκουτσο του 7000 π.Χ. είναι εξίσου σημαντικό από αρχαιολογική σκοπιά μ' ένα χρυσό στεφάνι.

Οι λόγοι που με τσίγκλισαν να γράψω τα παραπάνω είναι: 

·         Φόρος τιμής στη μνήμη του πατέρα μου.

·         Οργή και αγανάκτηση για το υπερθέαμα και την αμετροέπεια ανθρώπων, που λόγω βεληνεκούς όφειλαν να 'ναι πιο συγκρατημένοι.

·         Θυμός, γιατί πολιτικοί που απαξιώνουν τον πολιτισμό και ξεπουλούν αρχαιολογικές περιοχές (Ναός Ζωσιμαίου Απόλλωνα στον Αστέρα Βουλιαγμένης, Αμνισός, Ισσός, κ.λπ.), που απολύουν έμπειρους μαρμαροτεχνίτες, σχεδιαστές, συντηρητές, εργάτες ανασκαφών κ.λπ. και αγνοούν τη λεπτή και προσεκτική ανασκαφική διαδικασία, που γίνεται με πενιχρά οικονομικά και αγάπη για τη δουλειά, λησμονιούνται. 

*Αναστασία Λαζαρίδου – Αρχιτέκτων». 

Πηγή:www.iefimerida.gr

Καλό μήνα, πάλι με λίγο Αινστάιν

- Η υγεία μιας κοινωνίας εξαρτάται, κατά πολύ, τόσο από την ανεξαρτησία των ατόμων που την απαρτίζουν, όσο και από τη στενή πολιτική τους συνοχή.
- Η αξία ενός ανθρώπου στην κοινότητα εξαρτάται πρωταρχικά από το βαθμό που οι αισθήσεις του, οι σκέψεις  και οι πράξεις του κατευθύνονται προς την προώθηση του καλού των συνανθρώπων του.
- Η αληθινή αξία του ανθρώπου καθορίζεται πρωταρχικά από το βαθμό και τον τρόπο με τον οποίο έχει κερδίσει την απελευθέρωση από το εγώ του.
-Το παράδειγμα του ακέραιου και καθαρού χαρακτήρα είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να παράγει όμορφες ιδέες και ευγενή έργα. Τα χρήματα (ο πλούτος)  προκαλούν μόνο τον εγωισμό και πάντοτε δελεάζουν ακαταμάχητα τους ανθρώπους να τα καταχραστούν.

Cosco : Το κάτεργο της ''ανάπτυξης'' ραγίζει

Οι εργαζόμενοι στη νεοαποικιακή  Cosco την Παρασκευή 18/7/14 με αποφασιστική απεργιακή κινητοποίηση, κατήγγειλαν τις κινέζικες συνθήκες δουλείας, που οι κυβερνώντες και τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ προβάλλουν σαν νέο μοντέλο ανάπτυξης.
Με την κίνησή τους αυτή τρομοκρατήθηκαν οι ''πανίσχυροι'' ντόπιοι και ξένοι και αναγκάστηκαν να κάνουν κάποιες υποχωρήσεις.
Οι εργαζόμενοι στην Cosco δεν επαναπαύονται, γιατί κατάλαβαν στο πετσί τους, ότι οι από πάνω είναι αδίστακτοι. Δεν υπολογίζουν τις ανθρώπινες αξίες και ζωές.
Οι εργαζόμενοι στην Cosco συνεχίζουν με ενεργητική συμμετοχή και σύσφιξη των σχέσεών τους, στη δημιουργία ουσιαστικού σωματείου με ενεργά μέλη.
Στο σκοτεινό μέτωπο Cosco, κυβέρνησης, ΜΜΕ, αντιτάσσουν το φωτεινό μέτωπο των εργαζόμενων που σέβονται την ανθρώπινη ζωή και τις αξίες της.

Ένας πραγματικός διάλογος πάνω στην Ουτοπία του συνταξιούχου του ΟΛΠ

Στην ''Μικρή εξομολόγηση συνταξιούχου του ΟΛΠ'' που δημοσιεύσαμε στις 8 Ιουνίου 2014 δόθηκε απάντηση από αναγνώστρια του κειμένου και ο συνταξιούχος ανταπάντησε πρόταση προς πρόταση.

Οι θέσεις της αναγνώστριας με bold :

Καλημέρα  …..!

Επιγραμματικά θίγεις πολύ ουσιαστικά θέματα, που σηκώνουν πολλή κουβέντα από κοντά.

Αλλά έτσι, σαν ένα φιλικό άμεσο χαιρετισμό, θα σου πω και εγώ κάπως επιγραμματικά, περισσότερο πως νοιώθω και λιγότερο με διάθεση να αποδείξω κάτι ή να επιβεβαιωθώ. Βάλε λοιπόν ένα ''ίσως'' μπροστά από κάθε σχολιασμό μου στο γραπτό σου : 

''καλά τα λέει ο συνταξιούχος!!!!!!!'' Να υποθέσω ότι σου άγγιξαν την καρδιά αλλά ''αντέδρασε'' η λογική ;

''Αλλά σε ποιόν απευθύνεται ;''  Αυτά που γράφω βγαίνουν από αυτό που νοιώθω βαθειά, πέρα από τη γραμμική συντηρητική μου  σκέψη, που είναι χρήσιμη σαν δούλος αλλά επικίνδυνη σαν αφέντης. Απευθύνομαι στον Άνθρωπο, που κατά βάθος έχει ανάγκη για ομορφιά, επικοινωνία, αγάπη, έρωτα, χρώμα και μουσική, που όταν τα χάνει γίνεται το καταναλωτικό ανθρωπάκι που ζήσαμε. Αυτό το ανθρωπάκι έχει τότε μειωμένες αντιστάσεις και έτσι μπορεί να χάσει ακόμα καί το ψωμί του, όπως συμβαίνει σήμερα.

''Πως μπορείς να ορίζεις το χρόνο που εργάζεσαι αν δεν ελέγχεις τα μέσα παραγωγής;'' Και στις πρώην και νυν χώρες του ''υπαρκτού'' σοσιαλισμού που υποτίθεται ότι ελέγχανε τα μέσα παραγωγής οι εργαζόμενοι, είδαμε τι ωράρια εφαρμόζανε και εφαρμόζουν.

''Το κοινωνικό συμβόλαιο του 20ου αιώνα έχει  ήδη σπάσει . Δηλ. καπιταλισμός με σχετικά κοινωνικό κράτος και σχετικά δικαιώματα εργαζομένων. Οι εξαγγελίες της σοσιαλδημοκρατίας  του 70 και 80 μοιάζουν σήμερα επαναστατικές.'' Δεν υπάρχει περίπτωση ένα συμβόλαιο που περιέχει εκμετάλλευση και καταπίεση, φανερή ή καλυμμένη, να μη σπάσει. Τότε αυτός που βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση επιβάλλει τους όρους του. Όταν λοιπόν όλο το περιεχόμενο της ζωής και της διεκδίκησης  είναι οικονομίστικο τότε είναι προφανές ποιοί είναι σε πλεονεκτική θέση.

''Η δημοκρατία μοιάζει να είναι πολύ σχετική έννοια και το προηγούμενο καθεστώς που ζήσαμε και δημιουργήσαμε με όλες του τις στρεβλώσεις μοιάζει με όνειρο ( και κατηγορείτε από πολλούς για το σημείο που βρισκόμαστε σήμερα)''.Το προηγούμενο καθεστώς οδήγησε στο σημερινό. Πράγματι η δημοκρατία γίνεται  πολύ σχετική έννοια όταν δεν προσδιορίζεις τι είναι ο ''δήμος'' και ποιά τα όρια της δύναμης του(-κρατία). Εαν λοιπόν δεχθούμε ότι δήμος είναι η κοινωνία ολόκληρη, και αυτή αποφασίζει  για τα κύρια και καίρια ζητήματα που την αφορούν , τότε όλα τα δυτικά καθεστώτα ήταν και είναι κοινοβουλευτικές ολιγαρχίες και τα ανατολικά μονοκομματικές ολιγαρχίες. Στη δημοκρατία οι αντιπρόσωποι είναι εκτελεστικά όργανα των βασικών αποφάσεων της κοινωνίας και όχι αυτόνομοι αφέντες. Έχεις δεί εσύ καμιά δημοκρατία σε κανένα επίπεδο σήμερα, εδώ ή αλλού (συνδικάτα, κόμματα, κυβέρνηση) ; Κάποιες περισσότερες ή λιγότερες δημοκρατικές ελευθερίες μόνο, και αυτές όσο πάει και λιγοστεύουν.

Οι ολιγαρχίες γίνονται όλο και περισσότερο αυταρχικές γιατί αμφισβητούνται από τους καταπιεζόμενους αφενός και ''ηδονίζονται'' από την μεγαλύτερη δόση εξουσίας αφετέρου.

''Ήδη υπάρχει μιά γενιά εργαζομένων 30-35 χρονών που τα έχει ακούσει μόνο ως διηγήσεις''. Ευτυχώς ,γιατί δεν έχει υποστεί την παραμορφωτική στρέβλωση της δήθεν δημοκρατίας, που έχει υποστεί η δικιά μας γενιά, κι έτσι υπάρχει ελπίδα να κάνει καλύτερα πράγματα στην πορεία υπέρβασης της σημερινής βαρβαρότητας.

''Επανέρχομαι λοιπόν σε ποιους απευθύνεσαι ( σε όλους  μας υποθέτω)  και κάτω από ποιες προϋποθέσεις αυτό  μπορεί να γίνει εφικτό''. Φυσικά απευθύνομαι σε όλους και αν ο καθένας επικοινωνεί το βαθύ του ''θέλω'', τόσο στους τους άλλους όσο και στον εαυτό του, αποδιώχνοντας καθημερινά τα καθιερωμένα ''πρέπει'' και τα ''έτσι είναι'', δηλαδή άμα  γίνεται ενεργός πολίτης,  δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να γίνεται η ουτοπία  εφικτή. Η ουτοπία γίνεται πραγματικότητα από την τεράστια ψυχική δύναμη  αυτών που την λαχταρούν.

''Σε παράλληλες << νησίδες>> αλληλέγγυας οικονομίας ενταγμένες σε ένα άγρια καπιταλιστικό κόσμο''. Εάν βιώσεις, έστω και σε μικρή κλίμακα, αυτό που νοιώθεις βαθύτερα ότι επιθυμείς για την κοινωνία, τότε γίνονται σπουδαία πράγματα. Πρώτα και κύρια ξεφεύγεις από την κυρίαρχη νοοτροπία του ''κοίτα την πάρτη σου''. Μετά ξεφεύγεις από την ταύτιση σου με τίτλους, διπλώματα, κοινωνική θέση. Επίσης δεν υπάρχει ο κίνδυνος να θέλεις να επιβάλλεις τις απόψεις σου σε όλη την κοινωνία, μέσω της ομάδας που συμμετέχεις, που παρέχει και παράγει συγκεκριμένο έργο. Δεν βλέπεις την ομάδα σαν αυτοσκοπό (διογκωμένο ΕΓΏ), αλλά σαν παράλληλη προσωρινή δομή για χειραφέτηση και αλληλεγγύη. Τον άλλο τον βλέπεις σαν πρόσωπο ισότιμο , σε σχέση ισοτιμίας, και όχι σαν άτομο προς στρατολόγηση ( για μένα αυτή είναι η χειρότερη στρέβλωση που μπορεί να πάθει ένας ευαισθητοποιημένος άνθρωπος). Δηλαδή οι ''νησίδες'' αυτές, με την αλληλεγγύη προς τους έξω και τους μέσα, γίνονται σχολεία διαπαιδαγώγησης σε ισότιμη, αλληλέγγυα και δημιουργική συνεργασία, δηλαδή δημιουργούν το καινούργιο, πέρα από το οικονομίστικο μοντέλο που δυναστεύει τον άνθρωπο και εξαντλεί πλέον τα όρια αντοχής της Γης. Η ευχή και η ελπίδα είναι να πληθαίνουν αυτές οι νησίδες και να απλώνονται παντού. Τότε θα είναι πολύ δύσκολο στις δυνάμεις της επιβολής να ελέγξουν κάτι διάσπαρτο και πολυπληθές. Κάπως ανάλογα, στους κόλπους της φεουδαρχίας, αναπτύχθηκαν οι ελεύθερες μονάδες (εργαστήρια, βιοτεχνίες, μανιφακτούρες κλπ), οι νησίδες ελευθερίας της εποχής, που όταν πλήθυναν πολύ, οι φεουδάρχες παραμερίστηκαν, και έγινε η μετάβαση στην καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας. Μιά οργάνωση που άφησε περιθώρια  ατομικής πρωτοβουλίας σε περισσότερους, αλλά λίγους, και όχι σε όλους. Το ζητούμενο σήμερα είναι το ''σε όλους''.

''Θα σε αφήσουν να <<παίζεις>> όσο απορροφάς μερίδιο της ανεργίας και δεν υπάρχει κοινωνική έκρηξη και βέβαια σε τομείς που δεν τους ενδιαφέρουν πραγματικά επιχειρηματικά ''. Πράγματι οι ''από πάνω'',. οι λίγοι, αυτό θέλουν και αυτό κάνουν. Πάντα όμως πιό δυνατό είναι αυτό που θέλουν οι πολλοί. Αυτοί, οι λίγοι ''από πάνω'' έχουν σήμερα την υλική υπεροχή. Οι περισσότερες πιθανότητες  είναι όμως πάντα με το μέρος αυτών που έχουν την ψυχική υπεροχή, όταν γίνονται πολλοί.

''Ή θα είσαι μια μειοψηφία που θα την περιφέρουν στα κανάλια σαν άλλοθι δημοκρατίας και αυτενέργειας και άμα θέλει κανείς μπορεί κλπ κλπ !!!!!!!!!!!!!!!!''. Πάντα θα υπάρχουν παγίδες (κανάλια, προβολή, παλιές νοοτροπίες κλπ) γιαυτό χρειάζεται διαρκής επαγρύπνηση (το τίμημα της ελευθερίας) και διαρκής αμφισβήτηση του επικίνδυνου φορτίου της συνήθειας, που το κουβαλάμε όλοι μας.

''Συνολική λύση δεν προσφέρεται άν δεν ελέγχεις τα μέσα παραγωγής έστω και κάποια από αυτά δημιουργώντας << ανταγωνιστικές>> προϋποθέσεις εργασίας και βάζοντας << κακές >> σκέψεις στους εργαζόμενους    του ιδιωτικού τομέα ώστε να εξαναγκαστούν να δώσουν κάποιες παροχές στο όνομα της εργασιακής ειρήνης''. Δεν φτάνει, όπως προανέφερα, τίτλος ιδιοκτησίας (μέτοχος, κρατικός, δημόσιος κλπ) αλλά το ποιός παίρνει τις αποφάσεις και ελέγχει την εφαρμογή τους. Ωστόσο αυτό που λες τι σημαίνει ; Αυτόνομες δομές-νησίδες ή κρατικούς-δημόσιους οργανισμούς που λειτουργούν με την ίδια βασικά νοοτροπία των ιδιωτικών, δηλ. κάποιοι λίγοι αποφασίζουν  και οι πολλοί εκτελούν ( με απάθεια, στο δημόσιο, ή το φόβο της απόλυσης στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και στις δύο περιπτώσεις με ανύπαρκτη ουσιαστικά ατομική πρωτοβουλία και ιδέες-αποφάσεις για το όλον);

''κλπ κλπ δεν θέλω να στο χαλάσω αλλά έχω 500 ενστάσεις''. Δεν μου το χαλάς. Αντίθετα το νιώθω σαν ευκαιρία να ψάξω κάποια πράγματα βαθύτερα. Ο διάλογος πάντα βοηθάει. Ο μονόλογος, η πολεμική και η αυθεντία δημιουργούν απόσταση και ξύλινο λόγο. Τώρα εάν κυριολεκτείς για 500 ενστάσεις, πολύ θα ήθελα να τις ακούσω, αλλά δεν θα φτάσει μία συνάντηση.

''άσε που ζηλεύω γιατί σαν γυναίκα συνταξιούχος δεν έχω τον ίδιο ελεύθερο χρόνο διότι λόγω οικονομίας έχω επωμιστεί δουλειές που τις σιχαίνομαι ( παλαιά το λέγαμε φυλετικό καταμερισμό εργασίας, αν θυμάσαι)''. Άλλο ένα τεράστιο πρόβλημα που ταλανίζει τις κοινωνίες χιλιάδες χρόνια τώρα, εκείνο της πατριαρχίας, ευνουχίζοντας και ταλαιπωρώντας άνδρες , γυναίκες και παιδιά δηλαδή όλη την κοινωνία (παρά τα επιφανειακά πλεονεκτήματα που παρέχει στους άνδρες).

Οι κυρίαρχοι σήμερα αναγκάστηκαν ή βολεύτηκαν να παραχωρήσουν κάποια ψήγματα ισοτιμίας, και κάποιοι άλλοι ''προοδευτικοί'' την ευαγγελίζονται ...''τότε'', προσπερνώντας το ''τώρα'', επαληθεύοντας εκείνον που είπε  ''Είναι ευκολότερο να πολεμάς για τις αρχές σου, παρά να ζεις σύμφωνα μ'αυτές''.

Tο Μουντιάλ τελειώνει αλλά η εξαθλίωση συνεχίζεται

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις

Από Yahoo  Προβολή φωτογραφίας

Φίλοι της Βραζιλίας ντυμένοι στα χρώματα της χώρας πηγαίνουν στο γήπεδο του Σάο Πάολο για το εναρκτήριο ματς του Μουντιάλ με την Κροατία, περνώντας δίπλα από κάδους απορριμάτων, στους οποίους βρίσκονται μέσα άνθρωποι, αναζητώντας τροφή ή ένα προσωρινό καταφύγιο.

https://s2.yimg.com/bt/api/res/1.2/BRp5z9wcRYijhK1Gu4YTCg--/YXBwaWQ9eW5ld3M7Zmk9aW5zZXQ7aD0yOTc7cT03NTt3PTUxMg--/http://media.zenfs.com/el_GR/News/xrimablog.gr/bqakcyxigaa1nys_0.jpg

  

Και από το Μουντιάλ των κερδοσκόπων ξεμυτίζει ανθρωπιά

Οι παίκτες της Αλγερίας θα δώσουν τα χρήματα στη Γάζα!

Από Newsit.gr 

Ουκ ολίγες φορές οι ποδοσφαιριστές κατηγορούνται ότι παίζουν μόνο για τα λεφτά. Οι διεθνείς της Αλγερίας που έγραψαν ιστορία αφού πραγματοποίησαν την καλύτερη πορεία τους σε Μουντιάλ, θα δώσουν τα λεφτά του πριμ στη Γάζα.

Κίνηση ανθρωπιάς από τους παίκτες της Αλγερίας. Ο Σλιμανί που ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής της ομάδας του Χαλίλχοτζιτς δήλωσε ότι όσα χρήματα πήραν από το Μουντιάλ θα τα διαθέσουν στους ανθρώπους στη Γάζα που αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα.

"Θα δωρίσουμε τα χρήματα που θα πάρουμε για το Παγκόσμιο Κύπελλο στους ανθρώπους στη Γάζα. Τα χρειάζονται περισσότερο από εμάς", δήλωσε ο άσος της Σπόρτινγκ Λισαβόνας.

240 χιλιόμετρα για τον αιγιαλό

«Φωνή λαού, οργή θεού... ». Εκατοντάδες επιστημονικοί και οικολογικοί φορείς διατρανώνουν την αντίθεσή τους στις επιχειρούμενες αλλαγές στον αιγιαλό και με επιχειρήματα κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για όσα πρόκειται να ζήσουμε με το «ξεπούλημα» των παραλιών.

Εκστρατεία για την ευαισθητοποίηση και την κινητοποίηση πολιτών και φορέων κατά του σχεδίου νόμου για τον αιγιαλό και τις παραλίες που απειλεί να καταστρέψει το παραθαλάσσιο, πολιτιστικό και φυσικό περιβάλλον, αναλαμβάνει το Πανελλήνιο Δίκτυο «Ακτές Ώρα Μηδέν»...

Την αντίθεσή του στο σχέδιο νόμου «Οριοθέτηση, Διαχείριση και Προστασία Αιγιαλού και Παραλίας» εκφράζει το Πανελλήνιο Δίκτυο «Ακτές Ώρα Μηδέν» το οποίο καλεί τους πολίτες να διαδώσουν και να υπογράψουν το ψήφισμα που συνέταξαν 130 φορείς και έχουν υπογράψει ήδη 147.500 άτομα.

Το εν λόγω νομοσχέδιο έχει προκαλέσει πρωτοφανή σε μαζικότητα αντίδραση, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, τόνισε η Μαρία Καραμανώφ, σύμβουλος Επικρατείας και μέλος ΔΣ του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας...
Μια από τις δράσεις διαμαρτυρίας που έχουν ξεκινήσει, αποτελεί ο υπερμαραθώνιος «240 χλμ για τον αιγιαλό» που αποτελεί πρωτοβουλία του μαραθωνοδρόμου Άγη Εμμανουήλ. Με αφετηρία τις Κεχριές κοντά στα Ίσθμια στις 8 Ιουλίου, οι δρομείς θα περάσουν από Ελευσίνα, Ελληνικό, Ανάβυσσο, Λαύριο, Λούτσα και θα καταλήξουν στις 12 Ιουλίου στον Σχοινιά. Παράλληλα θα λάβει χώρα σκυταλοδρομία πολιτών, η συμμετοχή των οποίων αυξάνεται με μαθηματική πρόοδο,... 

Read more: http://www.newsbomb.gr/koinwnia/story/465054/orologiaki-vomva-to-nomoshedio-gia-ton-aigialo#ixzz35p05CtPR

Read more: http://www.newsbomb.gr/koinwnia/story/465054/orologiaki-vomva-to-nomoshedio-gia-ton-aigialo#ixzz35oynHXPJ

Oμολογούν κυνικά ότι το σύστημα τους μπορεί να σωθεί μόνο με εξόντωση και αίμα - αντί να αλλάξει το σύστημα προτιμούν ένα παγκόσμιο πόλεμο

New York Times: “Χρειαζόμαστε έναν πολύνεκρο παγκόσμιο πόλεμο για να συνέλθει από την ύφεση η παγκόσμια οικονομία”! by pcuser "H παγκόσμια οικονομία αναπτύσσεται μόνο με παγκόσμιους πολέμους"υποστηρίζουν σε άρθρο-σοκ οι New York Times,η ναυαρχίδα των Δημοκρατικών που είναι και το κυβερνών κόμμα στις ΗΠΑ αυτή την εποχή, την επαύριο του άρθρου του πρώην ΥΠΟΙΚ επί κυβερνήσεων Ρ.Ρήγκαν, Paul Craig Roberts ο οποίος δήλωσε ότι "Στην Ουάσιγκτον υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί ένα πρώτο πυρηνικό πλήγμα εναντίον της Ρωσίας και να καταφέρουν να γλιτώσουν από τις συνέπειες μιας πιθανής ανταπόδοσης"... Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΟΥΤΟΠΙΑ

Για την ουτοπία του συνταξιούχου του ΟΛΠ μια άποψη από τα ''παληά'' :

'' Ένας χάρτης του κόσμου που δεν περιέχει Ουτοπία δεν αξίζει να κοιτάξεις
καν, γιατί αφήνει έξω τη μόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται.
Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας μια καλύτερη χώρα, ξεκινάει
για εκεί.
Πρόοδος είναι η υλοποίηση της μιας μετά την άλλη Ουτοπίας''.
                                                                                                      Όσκαρ Ουάιλντ

Μικρή εξομολόγηση συνταξιούχου του ΟΛΠ

Έζησα και δούλεψα μερικές δεκαετίες στο λιμάνι.
Ο χώρος γοητευτικός με συντροφιά τη θάλασσα.
Οι συνάδελφοι, οι πιό πολλοί, απλοί, άμεσοι και συναισθηματικοί, ιδιαίτερα οι εργατοτεχνίτες.
Η εργασία που έκανα είχε πολλά περιθώρια να δημιουργήσεις κάτι καλύτερο, αρκεί να είχες την όρεξη. Ευτυχώς την είχα και πέρασα καλά. Ποτέ δεν είπα ''Ωχ, αύριο Δευτέρα''. Μου έδινε χαρά να κάνω καλά αυτό που έκανα, πηγαίνοντάς το λίγο παραπέρα.
Κάποτε τέλειωσε και αυτός ο κύκλος της ζωής και είμαι συνταξιούχος. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να φύγω αργότερα, αλλά με έσπρωξε η βίαιη πραγματικότητα που ζούμε τα τελευταία χρόνια με την κρίση, τα μνημόνια και η καθημερινή αβεβαιότητα.
Η συνειδητοποίηση τους πρώτους μήνες, ως συνταξιούχος, ήταν καταλυτική. Βίωσα την μεγάλη ανάγκη του ελεύθερου χρόνου που έχει ο κάθε άνθρωπος. Την καλύτερη δουλειά να κάνεις, κάθε μέρα 8 ώρες +2 διαδρομή, γιά σειρά ετών παθαίνεις ''στρέβλωση''. Γυρίζεις σπίτι και έχεις ελάχιστα περιθώρια να κάνεις κάτι έξω από το σπίτι ή και μέσα σε αυτό, που να ξεφεύγει από τα συνηθισμένα.
Μοναδική απόλαυση το φαί και παραδίνεσαι αμαχητί στην τηλεόραση. Γίνεσαι έτσι εύκολη λεία για τους μηχανικούς της ψυχής να σου περάσουν ό,τι θέλουν   ( κάτι ξέρουν οι ''από πάνω'' σε όλο το κόσμο, που ενισχύουν οικονομικά τα ΜΜΕ, που είναι πάντα ελλειμματικά).
Έτσι ο άνθρωπος, που για να είναι ισορροπημένος χρειάζεται να καλλιεργεί και να αναπτύσσει όλες τις πλευρές του (σώμα, μυαλό και ψυχή), όταν δουλεύει 8-10 ώρες την ημέρα, δεν έχει χρόνο ούτε γιά να γυμνάσει το σώμα του, ούτε για πνευματικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες, ούτε για επαφή με τη φύση και τον έρωτα ούτε για να ασχοληθεί με τα κοινά. Η ζωή του είναι στρεβλή και μονότονη.
Τώρα που βγήκα στη σύνταξη, και έχω πολύ ελεύθερο χρόνο, μπορώ να επιλέγω  αυτό που πραγματικά θέλω να κάνω, για όλες τις πλευρές μου, χωρίς ασφυκτικούς προγραμματισμούς.
Νιώθω πιό άνθρωπος. Δεν οδηγείται όλο το δυναμικό μου σε μια κατεύθυνση.
Σκέφτομαι πόσο πιό ωραία μπορεί να γίνει η ζωή, άμα το συνειδητοποιήσουμε αυτό και αλλάξουμε μερικά πράγματα άμεσα σήμερα και παραπέρα αν οραματιστούμε για αύριο.
Επειδή κάποια που θεωρήθηκαν στην εποχή τους ουτοπίες (8ωρο, αργία Σαββάτου, κοινωνική ασφάλιση, δωρεάν παιδεία, ταξίδια στο διάστημα κλπ) έγιναν πραγματικότητες όταν το πίστεψαν πραγματικά οι άνθρωποι, έτσι σαν αφορμή γιά στοχασμό θα πω και εγώ τη δικιά μου ουτοπία.
Σκέφτομαι να παίρναμε παγκόσμια μια απόφαση για 4ωρη ημερήσια εργασία με αποδοχές που να εξασφαλίζουν μια απλή ζωή, με πραγματικά δωρεάν παιδεία και υγεία.
 Αυτόματα θα εξαφανιζόταν η ανεργία και άνθρωποι χαρούμενοι και ελεύθεροι θα δημιουργούσαν έναν ωραίο κόσμο χωρίς ανάγκη αρρωστημένης απόδρασης (ναρκωτικά) ή επανάληψης αυτού που βιώνεις από αυτούς που έχουν την δύναμη (κλοπή και βία). Ένα κόσμο με ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις και πολύπλευρες προσωπικότητες. Ένα κόσμο ανθρώπινο.
Ίσως ο εφιάλτης της κρίσης που ζούμε τώρα να αποτελέσει κίνητρο για κάτι τέτοιο ή παρόμοιο, και να ξεφύγουμε τόσο από την σημερινή κατάσταση, όσο και από το ψευτοόνειρο που προηγήθηκε, της αλόγιστης κατανάλωσης και του προσωπικού βολέματος.
Καλή μας συνέχεια συνάδελφοι!

Συνεχίζουν την ''εθνική'' τους πολιτική - άξιος ο μισθός τους

Τρία «φιλέτα» του παράκτιου μετώπου μεταβιβάστηκαν στο ΤΑΙΠΕΔ

Νευραλγικά «φιλέτα» γης στην «Ριβιέρα» της Αττικής μεταβίβασε η διυπουργική Επιτροπή Αποκρατικοποιήσεων στο ΤΑΙΠΕΔ, αντί στην εταιρεία ειδικού σκοπού Παράκτιο Μέτωπο ΑΕ, που είχε συσταθεί για τον ίδιο λόγο και με στόχο την προκήρυξη διεθνούς πολεοδομικού διαγωνισμού για τη μελέτη του master plan αξιοποίησης του μετώπου.

Σύμφωνα με απόφαση της διυπουργικής επιτροπής που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, μεταφέρθηκαν στο ΤΑΙΠΕΔ τρία κομβικά ακίνητα για την ''οργανωμένη αξιοποίηση'' του παράκτιου μετώπου.
Άγιος Κοσμάς ως «Αστέρια» και Σούνιο
Το πρώτο είναι 176 στρέμματα γης από το Αθλητικό Κέντρο Αγίου Κοσμά μέχρι τα «Αστέρια» Γλυφάδας.

Το δεύτερο άλλα 20 στρέμματα στην Γλυφάδα.

Το τρίτο είναι το Άσπρο Λιθάρι Σουνίου (όπου και το Cape Sounio του ομίλου Grecotel), εκτάσεως 383 στρεμμάτων...
Η συγκεκριμένη απόφαση, η οποία φέρει την υπογραφή οκτώ υπουργών της κυβέρνησης (Γ.Στουρνάρα, Π.Παναγιωτόπουλου, Κ.Χατζηδάκη, Μιχ.Χρυσοχοΐδη, Αδ.Γεωργιάδη, Γ.Μανιάτη, Χ.Αθανασίου και Όλ.Κεφαλογιάννη), ενταφιάζει οριστικά το ενδεχόμενο οργανωμένης πολεοδόμησης της «Αττικής Ριβιέρας», από το Φάληρο ως το Σούνιο, και την επανασύνδεσή της με την πόλη.

Μαζί με τα «φιλέτα» της Αττικής μεταβιβάστηκε στο ΤΑΙΠΕΔ μία νέα ομάδα ακινήτων του Δημοσίου, που περιλαμβάνει τοπόσημα όπως το Χιονοδρομικό Κέντρου του Παρνασσού, ξενοδοχεία Ξενία, αλλά και την έκταση των αγροτικών φυλακών Κασσάνδρας και το λιμάνι της Ζέας.

ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ

Καλό μήνα με λίγο Αϊνστάιν

- Τα ιδανικά που μου φώτισαν το δρόμο και που κάθε στιγμή μου έδιναν κουράγιο για να αντιμετωπίσω τη ζωή ευδιάθετα υπήρξαν η Αλήθεια, η Καλοσύνη και η Ομορφιά.
- Οι καθημερινοί στόχοι της ανθρώπινης προσπάθειας- περιουσία, επιφανειακή επιτυχία, πολυτέλεια- πάντοτε μου φαίνονταν περιφρονητέοι.
- Το πολιτικό μου ιδεώδες είναι η δημοκρατία. Ας είναι κάθε άνθρωπος σεβαστός και ας μην αφήσουμε κανένα να θεοποιείται.
- Το πολυτιμότερο πράγμα στη μεγαλοπρέπεια της ανθρώπινης ζωής δεν είναι το κράτος, αλλά το δημιουργικό και ευαίσθητο άτομο, η προσωπικότητα.
- Το ωραιότερο πράγμα που μπορούμε να αισθανθούμε είναι το μυστήριο. Είναι το θεμελιώδες συναίσθημα που κυριαρχεί στην αληθινή τέχνη και την αληθινή επιστήμη.

''Ενημέρωση''

ρύπανση εγκεφάλου

Μεταξύ δύο Ευρωεκλογών (2009-2014) ή Ευρώπη των τραπεζιτών και των υπαλλήλων τους (πολιτικών, ΜΜΕ κλπ)

1. Πάνω από 4.000 συμπατριώτες μας δεν μπορούν να ψηφίσουν, γιατί αυτοκτόνησαν λόγω της κρίσης.

2. Οι ανασφάλιστοι έφτασαν τα 3.000.000.

3. Οι άνεργοι έφτασαν στο 30%  (60% νέοι).

4. Έφυγαν στο εξωτερικό γιά να βρούν εργασία 200.000 συμπατριώτες μας .

5. Έχουν μείνει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα 350.000 νοικοκυριά , λόγω φτώχειας.

7. Τις οικονομίες μιας ζωής έχασαν 60.000 ομολογιούχοι (Δημοσίου και Τραπεζών, τύπου Eurobank) .

8. T’ Ασφαλιστικά Ταμεία λεηλατήθηκαν, επειδή ο Προβόπουλος αποφάσισε να τοποθετήσει  τ’ αποθεματικά τους σε ομόλογα, εν γνώσει του επικείμενου κουρέματος, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να καλύψουν τις ιατροφαρμακευτικές ανάγκες εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων. Το ίδιο έπαθαν και τα Πανεπιστήμια και δεν μπορούν να καλύψουν τις λειτουργικές ανάγκες τους.

Κατά τα άλλα:

1. Απάλλαξαν με νόμο τους νομικούς συμβούλους του κράτους από κάθε ποινική ευθύνη κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, ώστε να γνωμοδοτούν για τη νομιμότητα των Μνημονίων, χωρίς να διατρέχουν κανένα κίνδυνο.

2. Το χρέος από 120% του ΑΕΠ προ μνημονίων έχει φτάσει στο 175% του ΑΕΠ.

3. Η λίστα Lagarde παραμένει στα αζήτητα.

4. Το  σκάνδαλο με τα υποβρύχια το συγκάλυψαν .

5. Τα μεγάλα ΜΜΕ λειτουργούν με δανεικά κι' αγύριστα διαρκώς διογκούμενα (110κατομμύρια πήρε το MEGA).

7. Οι τράπεζες τροφοδοτούνται με δισ. από το δημόσιο ταμείο δηλ. από την αφαίμαξη της τεράστιας πλειοψηφίας των  πολιτών,που είναι οι μη προνομιούχοι.

8. Από το 2015 το κράτος θα εγγυάται μόνο γιά 365 € σύνταξη και το επιπλέον θα είναι ό,τι μπορούν να δόσουν τα    κουρεμμένα και φτωχοποιούμενα ταμεία.








1

Πού φτάσαμε...

Έβγαλαν ασθενή εκτός χειρουργείου επειδή δεν είχε να πληρώσει 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 
Έβγαλαν ασθενή εκτός χειρουργείου επειδή δεν είχε να πληρώσει

Γίναμε αποδέκτες μια απίστευτης – ακόμα και για τα δικά μας δεδομένα – επώνυμης καταγγελίας από ασθενή, η οποία επιβεβαιώνεται και από κοινωνική λειτουργό. Πιο συγκεκριμένα την προηγούμενη εβδομάδα 54χρονος άνεργος και ανασφάλιστος πολίτης με βαριάς μορφής καρδιοπάθεια, που απαιτεί άμεση τοποθέτηση απινιδωτή, γιατί κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή η ζωή του, εισήχθη μετά από μεγάλη προσπάθεια στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Ευαγγελισμός».

Το νοσοκομείο αρχικά αρνούνταν να δεχτεί υπεύθυνη δήλωση ότι θα τους προσκομίσει ο ασθενής βιβλιάριο της πρόνοιας, όταν αυτό εκδοθεί, προκειμένου να προχωρήσουν στην επέμβαση τοποθέτησης. Στην συνέχεια μετά την επιμονή των θεράποντων γιατρών του ασθενή, το νοσοκομείο δέχτηκε να προχωρήσουν στην επέμβαση διότι κινδύνευε η ζωή του.

Ενώ ο ασθενής έχει εισαχθεί στο χειρουργείο μπαίνει μέσα ο υπεύθυνος λογιστηρίου του νοσοκομείου και υποχρεώνει τους γιατρούς να διακόψουν την διαδικασία, που δεν είχε ξεκινήσει ακόμα, γιατί έπρεπε ο ασθενής να προσκομίσει πρώτα βιβλιάριο της πρόνοιας. Ο ασθενής ήταν ήδη με τον ορό στο χέρι και τον είχα ξυρίσει!

Είναι περιττό να αναφέρουμε ότι η κοινωνική υπηρεσία του Δήμου που έχει απευθυνθεί ο συγκεκριμένος ασθενής έχει κάνει ότι είναι δυνατόν για να μπορέσει να βγάλει άμεσα ο ασθενής βιβλιάριο της πρόνοιας, μέχρι τότε όμως ο ασθενής τι θα κάνει;

Θα περιμένει με κίνδυνο της ζωής του να κινηθούν οι βραδυκίνητες υπηρεσίες του δημοσίου;

Πως είναι δυνατόν ο υπεύθυνος λογιστηρίου να εισβάλει σε χειρουργείο και να ματαιώνει επέμβαση που είχαν κρίνει οι γιατροί ότι έπρεπε να γίνει ΑΜΕΣΑ διότι κινδύνευε η ζωή του αρρώστου;

Ας μας πει επιτέλους το Υπουργείο Υγείας πού να απευθυνόμαστε για βοήθεια, αφού το ίδιο αδυνατεί να βοηθήσει και πλέον είναι ξεκάθαρο ότι οι ζωές των πολιτών είναι μόνο λογιστικά νούμερα και τίποτα παραπάνω.

Περιμένουμε απαντήσεις από το Υπουργείο Υγείας για αυτό το απαράδεκτο περιστατικό και απαιτούμε την ΑΜΕΣΗ εισαγωγή του ασθενούς στο νοσοκομείο για να γίνουν οι απαραίτητες ιατρικές πράξεις για το σοβαρό καρδιολογικό του πρόβλημα.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

To ομολογούν και οι ίδιοι

 Στην Ευρώπη της κυριαρχίας των τραπεζών επικρατεί ένας εργασιακός μεσαίωνας, ο οποίος, σύμφωνα και με την ομολογία του αρμόδιου για θέματα εργασίας επιτρόπου, Λάσλο Άντορ, αποτελεί για τους εργαζόμενους«πραγματικό κίνδυνο που τους κάνει να φοβηθούν την ίδια τη ζωή». Κι’ όταν οι άνθρωποι αρχίσουν να φοβούνται για τη ζωή τους, επειδή η κοινωνία τους, με τη στενή και την ευρεία έννοια, δεν τους σέβεται και δεν τους προστατεύει, τότε: 

κάποιοι αυτοκτονούν, 

άλλοι παρανομούν-εγκληματούν,

άλλοι  ακολουθούν κάποιο μεσσία-φύρερ 

και κάποιοι  μοιρολατρούν και αναζητούν μια θέση στην ψευδαίσθηση  στο μεγάλο και χωρίς γυρισμό ταξίδι στην παραίσθηση των τεχνητών και ψεύτικων παραδείσων.

Μόνο αυτοί που ξεπερνούν το φόβο αναζητούν καθημερινά το καινούργιο και μιά νέα ζωή που σέβεται τη Ζωή.

Πρωτομαγιά εις μνήμην...ή έτσι χτίστηκαν οι αυτοκρατορίες του μίσους

HΠΑ: Κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Έλληνα ήρωα ανθρακωρύχου Λούη Τίκα την Εργατική Πρωτομαγιά 

Η κατάθεση στεφάνων στο μνημείο με τον ανδριάντα του δολοφονημένου Έλληνα συνδικαλιστή ανθρακωρύχου Λούη Τίκα στην κοιλάδα Λάντλοου στο Κολοράντο των ΗΠΑ, εν όψει της Εργατικής Πρωτομαγιάς, είναι τμήμα σειράς εκδηλώσεων που οργανώνουν τα εργατικά συνδικάτα της περιοχής για να τιμήσουν τη μνήμη του ιδίου, των άλλων 16 Ελλήνων και πολλών ακόμη απεργών ανθρακωρύχων αγνώστου αριθμού που δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από την Εθνοφρουρά και ιδιωτικό στρατό ορυχείων του Ροκφέλλερ και άλλων δύο οικονομικών μεγιστάνων πριν από 100 χρόνια.

Ο μετανάστης από το Ρέθυμνο της Κρήτης Λούης Τίκας (Ηλίας Σπαντιδάκης ήταν το ελληνικό του όνομα), ιδρυτής και πρόεδρος συνδικάτου 11.000 ανθρακωρύχων στο Κολοράντο, ηγήθηκε με σθένος και αυταπάρνηση επτάμηνων απεργιακών κινητοποιήσεών τους, που τερματίστηκαν τον Απρίλιο του 1914 με τη δολοφονία του ιδίου και δεκάδων άλλων απεργών με μυδραλιοβόλα όπλα.