|
21τρις.!!! δολ. «κρυμμένα» σε
φορολογικούς παραδείσους
|
||||||
|
||||||
|
|
||||||
|
Τη στιγμή που οι πολιτικές της λιτότητας
καταστρέφουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων στην Ευρώπη, μια έρευνα
οικονομολόγων αποκαλύπτει ότι τουλάχιστον 21 τρισ. δολάρια από φοροδιαφυγή
βρίσκονται κατατεθειμένα σε φορολογικούς παραδείσους
Συγκεκριμένα, μία οικονομική ελίτ από 139 χώρες έκρυβαν σε φορολογικούς παραδείσους έως τα τέλη του 2010 συνολικό ποσό ίσο με αυτό της αμερικανικής και της ιαπωνικής οικονομίας μαζί. Σύμφωνα με την έρευνα που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του Δικτύου για τη Φορολογική Δικαιοσύνη (Tax Justice Network), που ζητά την κατάργηση των φορολογικών παραδείσων, το πραγματικό ποσό ίσως να ξεπερνά τα 32 τρισ. δολάρια. Όπως διευκρινίζεται, η έρευνα αφορά μόνο τραπεζικούς και επενδυτικούς λογαριασμούς, και όχι ακίνητη ή κινητή περιουσία. Τα στοιχεία συγκεντρώθηκαν από την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και κυβερνήσεις πολλών χωρών του κόσμου. Αυτές οι 139 χώρες με τους επιτήδειους φοροφυγάδες χρωστούν στους δανειστές τους συνολικά 4,1 τρισ. Αν είχαν τα λεφτά που έχουν «κάνει φτερά» στους φορολογικούς παραδείσους, θα είχαν πλεόνασμα 10,1 τρισ. δολαρίων. Συμφωνα με άλλα στοιχεία της έρευνας: Τη μερίδα του λέοντος την έχουν όλοι κι όλοι 91.000 άνθρωποι στον πλανήτη με αποταμιεύσεις σε φορολογικούς παραδείσους ύψους 9,8 τρισ. δολαρίων. Αυτοί οι 91.000 άνθρωποι έχουν το 30% του συνόλου των χρημάτων που είναι κατατεθειμένα σε φορολογικούς παραδείσους. Τρεις τράπεζες, οι ελβετικές UBS και Credit Suisse και η αμερικανική Goldman Sachs, βρίσκονται στην κορυφή της λίστας με τα περισσότερα εμβάσματα ιδιωτικών κεφαλαίων προς φορολογικούς παραδείσους. Ακολουθούν η Bank of America, η HSBC, η Deutsche Bank και η BNP Paribas. Ο συντάκτης της μελέτης Τζέιμς Χένρι είπε χαρακτηριστικά ότι η έρευνα αποτελεί καλό νέο: «Ο κόσμος μόλις εντόπισε τεράστιο παγκόσμιο πλούτο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη λύση των πιο πιεστικών παγκόσμιων προβλημάτων μας». |
Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου 2012
Γιατί η κοινωνία καταρρέει
Παρασκευή 24 Αυγούστου 2012
Τετάρτη 1 Αυγούστου 2012
UBUNTU !
Ένας ανθρωπολόγος πρότεινε το ακόλουθο παιχνίδι στα παιδιά μιας Αφρικάνικης φυλής: Τοποθέτησε ένα καλάθι γεμάτο ζουμερά φρούτα δίπλα σ' ένα δέντρο και είπε στα παιδιά ότι όποιο από αυτά φτάσει πρώτο στο καλάθι θα πάρει όλα τα φρούτα. Όταν τους έδωσε το σινιάλο για να τρέξουν, πιάστηκαν χέρι χέρι και ξεκίνησαν να τρέχουν όλα μαζί. Ύστερα κάθισαν σ' έναν κύκλο για να φάνε τα φρούτα. Όταν ρώτησε τα παιδιά γιατί το έκαναν αυτό αφού κάποιο από αυτά θα μπορούσε να είχε καρπωθεί όλα τα φρούτα, τα παιδιά απάντησαν "UBUNTU" , «δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι αν έστω ένας από εμάς είναι στενοχωρημένος!». Η λέξη "UBUNTU"στην γλώσσα τους σημαίνει «Υπάρχω γιατί υπάρχουμε».
Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012
ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ. ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ ΜΙΛΓΚΡΑΜ.
Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.
Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία.
Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων.
Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση -πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη -κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών.
Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή -που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών.
Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.
Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη.
Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και -μετά από μια εικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του «μαθητευομένου» και ο άλλος του «δασκάλου».
Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.
Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ.» Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!»
Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος.
(Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)
«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.
Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ.
Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο «δάσκαλος» υπακούει.
15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ' όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ.
«Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.»
Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.
Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο.
Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί.
Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:
«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία.»
Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.
Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.
«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο... Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»
«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».
«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»
Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;
Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας 'τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.
Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.
Δυστυχώς έκαναν λάθος.
Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ' αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν -συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή.
Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ.
Και το 65%... Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!
Που έγκειται η φάρσα;
Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο».
Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν.
Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος».
Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει -ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί -αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές».
Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»
Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.
Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθάει τις εντολές που του έδωσαν.
Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθάει εντολές.
Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής -αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του.
Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.
Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα.
Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου.
Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας -με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.
Και μια τελευταία παρατήρηση:
Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ.
Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο.
Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.
Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.
Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία.
Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων.
Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση -πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη -κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών.
Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή -που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών.
Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.
Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη.
Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και -μετά από μια εικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του «μαθητευομένου» και ο άλλος του «δασκάλου».
Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.
Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ.» Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!»
Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος.
(Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)
«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.
Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ.
Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο «δάσκαλος» υπακούει.
15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ' όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ.
«Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.»
Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.
Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο.
Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί.
Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:
«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία.»
Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.
Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.
«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο... Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»
«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».
«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»
Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;
Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας 'τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.
Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.
Δυστυχώς έκαναν λάθος.
Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ' αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν -συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή.
Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ.
Και το 65%... Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!
Που έγκειται η φάρσα;
Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο».
Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν.
Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος».
Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει -ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί -αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές».
Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»
Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.
Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθάει τις εντολές που του έδωσαν.
Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθάει εντολές.
Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής -αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του.
Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.
Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα.
Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου.
Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας -με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.
Και μια τελευταία παρατήρηση:
Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ.
Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο.
Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.
Ξαναέκαναν το πείραμα τώρα και τα ποσοστά βγήκαν σχεδόν τα ίδια μετά από τόσα χρόνια "εξέλιξης".
Τετάρτη 11 Ιουλίου 2012
ΟΙ ΔΥΟ ΕΛΛΑΔΕΣ
''Υπάρχουν δύο Ελλάδες.
Αυτή που εξαναγκάζεται και τους ίδιους τους υπηκόους της να καταπονεί και σ'ένα διεθνή χορό μεταμφιεσμένων να μετέχει με το φόρεμα της Ευρωπαίας (διάβαζε:Αμερικάνας).
Και υπάρχει η άλλη, που εξακολουθεί να υπακούει στον Ηράκλειτο και στον Μακρυγιάννη.
Η πρώτη μπορεί να καταλυθεί μιά μέρα.
Η δεύτερη, ακόμη και αν μείνει χωρίς υπόσταση, ποτέ.
Τουλάχιστον εγώ, γι'αυτήν υπάρχω.''
Οδυσσέας Ελύτης :''ΣΥΝ ΤΟΙΣ ΑΛΛΟΙΣ''
Αυτή που εξαναγκάζεται και τους ίδιους τους υπηκόους της να καταπονεί και σ'ένα διεθνή χορό μεταμφιεσμένων να μετέχει με το φόρεμα της Ευρωπαίας (διάβαζε:Αμερικάνας).
Και υπάρχει η άλλη, που εξακολουθεί να υπακούει στον Ηράκλειτο και στον Μακρυγιάννη.
Η πρώτη μπορεί να καταλυθεί μιά μέρα.
Η δεύτερη, ακόμη και αν μείνει χωρίς υπόσταση, ποτέ.
Τουλάχιστον εγώ, γι'αυτήν υπάρχω.''
Οδυσσέας Ελύτης :''ΣΥΝ ΤΟΙΣ ΑΛΛΟΙΣ''
Πέμπτη 28 Ιουνίου 2012
G20 Mεξικό
Η Οργουελική παγκόσμια διακυβέρνηση-έλεγχος-καταστολή το ''όραμα'' μιάς χούφτας αντικοινωνικών ατόμων.
Οι πολλοί-πολλοί έχουν άλλα οράματα χωρίς αποκλεισμούς!
|
Κυριακή 24 Ιουνίου 2012
Μήνυμα από έναν Αμερικάνο
Ελλάδα:
Παγκόσμιος Ηγέτης στην Αλλαγή / Μεταμόρφωση -- Ένα μήνυμα εμπιστοσύνης στους
Έλληνες από τον Άλαν Κοέν
Το έθνος της
Ελλάδας έχει γίνει το επίκεντρο της προσοχής του κόσμου ολόκληρου. Τα μάτια
όλων είναι στραμμένα στην κυβέρνηση της Ελλάδας και σ' εσάς τους Έλληνες, για
να δουν πώς θα διαχειριστείτε τις σημαντικές προκλήσεις που αντιμετωπίζετε. Για
μία ακόμα φορά, η Ελλάδα βρίσκεται στο προσκήνιο του πεπρωμένου της
ανθρωπότητας, χαρτογραφώντας το μονοπάτι που οδηγεί μπροστά. Οι πράξεις σας και
η συμπεριφορά σας θα ανοίξουν το δρόμο που θα ακολουθήσουν άλλα έθνη και άλλοι
λαοί.
Επειδή
συγκαταλέγω τους Έλληνες ανάμεσα στους πιο αγαπημένους αδελφούς και αδελφές
μου, θα ήθελα να σας προσφέρω κάποιες προοπτικές που ελπίζω ότι θα σας
βοηθήσουν να κινηθείτε με χάρη μέσα από αυτή την κρίση και να βγείτε
θριαμβευτές. Μετά από πολλά χρόνια δουλειάς με ανθρώπους και ομάδες που
στέκονταν σε κρίσιμα σταυροδρόμια, έχω γίνει ένα είδος ειδικού στη διαχείριση κρίσεων,
κυρίως στην πνευματική διάσταση της ζωής.
Για να
ξεκινήσετε, επαναπροσδιορίστε την κατάσταση που βρίσκεται μπροστά σας ως θετική
ευκαιρία. Όπως σας έχουν πει, η κινεζική λέξη για την "κρίση"
προέρχεται από δύο άλλες λέξεις: "κίνδυνος" και "ευκαιρία".
Και ναι, υπάρχει κίνδυνος, και ναι, υπάρχει ευκαιρία. Όσο μεγαλύτερος ο
κίνδυνος, τόσο σπουδαιότερη η ευκαιρία. Αντί να βλέπετε την οικονομική και
πολιτική κατάσταση σαν τοίχο, θεωρήστε την ως πόρτα. Όταν ανακαλύψετε την πόρτα
και τη διαβείτε, τότε θα περάσετε, στην άλλη πλευρά και θα ζήσετε μια πιο
πλούσια ζωή.
Το 2012 και
τα αμέσως επόμενα χρόνια είναι χρόνια τεράστιας μεταμόρφωσης / αλλαγής. Πολλά
από τα παλιά συστήματα της οικονομίας, της θρησκείας, της εκπαίδευσης, των
επιχειρήσεων, της πολιτικής και άλλων θεσμών, που κάποτε θεωρούνταν σταθερά,
στερεά και αξιόπιστα, τώρα γκρεμίζονται. Διαλύονται επειδή έχουν γίνει
δυσλειτουργικά. Δεν εξυπηρετούν το σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκαν αρχικά
και δεν βοηθούν τους ανθρώπους που τα χρειάζονται.
Δεν μιλώ
μόνο για την ελληνική οικονομία, αλλά και για την παγκόσμια, έτσι όπως έχει
καταλήξει να είναι. Όταν οι άνθρωποι και οι θεσμοί είναι υγιείς και
ευθυγραμμισμένοι με την ακεραιότητα, τότε αναπτύσσονται και ευημερούν. Όταν τα
συστήματα δεν είναι ευθυγραμμισμένα με την υπηρεσία, η δύναμη της ζωής τα έχει
εγκαταλείψει και πρέπει να καταρρεύσουν και να πεθάνουν, για το κοινό καλό.
Εάν δεν
αναγνωρίσετε ότι υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος για να ζήσετε, θα φοβάστε και θα
αντιστέκεστε στα συστήματα που πεθαίνουν. Θα γαντζώνεστε σε αυτά, συνεχίζοντας
την προσπάθεια να τα διορθώσετε, και θα αγωνίζεστε να τα κρατήσετε ζωντανά.
Αλλά αν ένα
σύστημα δεν βρίσκεται σε αρμονία με την καλοσύνη ή την αποτελεσματικότητα, ή αν
έχει χρησιμοποιηθεί με καταχρηστικό τρόπο και έτσι δεν εξυπηρετεί πλέον το
μεγαλύτερο καλό της πλειονότητας, τότε το καλύτερο που θα μπορούσε να συμβεί
είναι να καταρρεύσει.
Το κλειδί
για να κυριαρχήσετε σε αυτή την κατάρρευση είναι να ανυψώσετε το όραμά σας έτσι
ώστε να δείτε έναν καλύτερο τρόπο που μπορεί να αντικαταστήσει αυτό το σύστημα,
και στη συνέχεια να επικεντρώσετε όλη σας την προσοχή στο θετικό σημείο όπου
πρόκειται να πάτε και όχι στο αρνητικό σημείο από το οποίο προέρχεστε. Μερικές
φορές χρειάζεται να αηδιάσουμε εντελώς με τον τρόπο που ζούμε, ώστε να
αποκτήσουμε ένα ισχυρό κίνητρο για να βρούμε έναν καλύτερο τρόπο. "Ο πόνος
σπρώχνει, ενώ το όραμα έλκει".
Αυτή τη
στιγμή, απαιτούνται βαθιά πίστη και εμπιστοσύνη. Χρειάζεται να εμπιστευθείτε
την ευρύτερη εικόνα της ζωής, το βαθύτερο επίπεδο της αλλαγής / μεταμόρφωσης,
περισσότερο από το επιφανειακό επίπεδο του "φαίνεσθαι".
Όλοι οι
μεγάλοι πνευματικοί δάσκαλοι μας παροτρύνουν να μην ξεγελιόμαστε από τα
φαινόμενα, που είναι πάντα παραπλανητικά. Πίσω από τα φαινόμενα, η
πραγματικότητα του πνεύματος παραμένει ακλόνητη και σταθερή. Ακόμη και αν τα
φαινόμενα δείχνουν έλλειψη, το Σύμπαν έχει αφθονία. Η φύση κινείται πάντα προς
τη μεγαλύτερη ευημερία.
Αν
μπορέσετε, σε μια εποχή εξωτερικής αλλαγής, ακόμη και χάους, να παραμείνετε
πιστοί στην εσώτερη γαλήνη και την εμπιστοσύνη, τότε θα αποκτήσετε βαθιά
πνευματική γνώση. Είναι εύκολο να είμαστε χαλαροί και χαρούμενοι όταν τα
πράγματα πηγαίνουν καλά. Αλλά όταν έρχονται δύσκολες εποχές, τότε είναι η
στιγμή να αποδείξουμε τους νόμους του Σύμπαντος και να επιτύχουμε αληθινή
πνευματική εξέλιξη.
Ως άτομα και
ως μέρος της συλλογικής συνείδησης του ελληνικού έθνους και ολόκληρου του
κόσμου, έχετε "εγγραφεί" σε αυτή την εμπειρία. Έχουμε ένα
"συμβόλαιο ψυχής", να αντιμετωπίσουμε και να κατακτήσουμε αυτά τα ζητήματα.
Σας συγχαίρω για το θάρρος σας να εισέλθετε σε ένα χώρο σκοτεινό για να τον
φωτίσετε. Το φως που λάμπει στο σκοτάδι είναι πολύ πιο ισχυρό από το φως που
λάμπει ανάμεσα σε άλλα φώτα. Αυτός είναι ο ρόλος σας τούτη την κρίσιμη στιγμή:
μείνετε σε επαφή με το εσώτερο φως σας, ανεξάρτητα με το τι λένε ή τι κάνουν οι
άλλοι. Τότε γίνεστε κυριολεκτικά το φως του κόσμου.
Και πάλι η
Ελλάδα βρίσκεται στο προσκήνιο της παγκόσμιας αλλαγής. Ακριβώς όπως οδηγήσατε
κάποτε τον κόσμο στη δημοκρατία, τη γλώσσα, τον πολιτισμό, την αρχιτεκτονική,
την τέχνη, τη σωματική ευεξία και τον εορτασμό της ζωής, τώρα καλείστε να
γίνετε ο παγκόσμιος ηγέτης στην ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ/ΑΛΛΑΓΗ. Παίρνετε μια δύσκολη
κατάσταση και τη χρησιμοποιείτε για να αναβαθμίσετε την οικονομία, την
κυβέρνηση και το εμπόριο. Δείχνετε στον κόσμο ότι η πραγματική οικονομία
φροντίζει όλους όσοι συμβάλλουν σε αυτήν. Λέτε στον κόσμο: "Νοιαζόμαστε
για την ποιότητα της ζωής μας. Πιστεύουμε ότι υπάρχουν αρκετά για όλους. Εμείς
δεν θα συμβιβαστούμε με μια διαλυμένη οικονομία. Αξίζουμε το καλύτερο και ΘΑ
ΒΡΟΥΜΕ τον τρόπο να το πετύχουμε".
Και άλλα
έθνη θα ακολουθήσουν την Ελλάδα στο δρόμο από την κατάρρευση στη θεαματική
πρόοδο, από το "αφήνω άλλους να αποφασίζουν για τη μοίρα μου" στην
αυτοδιάθεση, από το φόβο στην αγάπη. Μην περνάτε ούτε μια στιγμή επικρίνοντας ή
κατηγορώντας. Αντί γι' αυτό, εστιάστε όλη σας την προσοχή και την ενέργεια στην
οικοδόμηση του κόσμου στον οποίο θέλετε να ζήσετε, έναν κόσμο πολύ πιο αληθινό
και ικανοποιητικό από αυτόν που σας δόθηκε.
Οι προσευχές
μου, καθώς και οι προσευχές πολλών εκατομμυρίων στην Αμερική και σε ολόκληρο
τον κόσμο, είναι μαζί σας. Είμαστε εσείς. Πιστεύουμε σε εσάς
και αναγνωρίζουμε ότι έχετε τη σοφία και την καρδιά να γίνετε οι αλχημιστές της
χιλιετίας, μετατρέποντας το μόλυβδο των κοινότοπων εμπειριών στο χρυσό της
πνευματικής αφύπνισης. Ακόμη και όταν η κυβέρνησή σας προσπαθεί να βρει τρόπους
για να διαχειριστεί το χρυσό του κόσμου, εσείς πρέπει να επιδιώξετε να βρείτε
ένα νέο τρόπο να διαχειριστείτε το χρυσό του πνεύματός σας. Η τράπεζα του
πνεύματος δεν μπορεί ποτέ να εξαντληθεί ή να χρεοκοπήσει. Ακριβώς εδώ που
βρίσκεστε, ΕΙΣΤΕ πάρα πολύ πλούσιοι. ΤΩΡΑ είναι η ώρα να κάνετε ανάληψη από τον
εσωτερικό σας τραπεζικό λογαριασμό και να κάνετε την Ελλάδα, για άλλη μια φορά,
το πλουσιότερο έθνος στη Γη.
Η αγάπη, οι
προσευχές και οι ευλογίες μου είναι μαζί σας.
Άλαν Κοέν__
Σάββατο 16 Ιουνίου 2012
Μιά ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Xαΐνη Δημήτρη Αποστολάκη: Πρέπει να κάμομε μια παληκαριά ενηλικίωσης
http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/xainis-dimitris-apostolakis-prepei-na-kamome-mia-palikaria-enilikiosis
Πέμπτη 7 Ιουνίου 2012
Tο ''Παιδί'' μίλησε...
Η Λέσχη Bilderberg
φοβάται την Ελλάδα
Τρόμος για το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ και
τη συνακόλουθη οικονομική της ανάπτυξη
Η κρίση χρέους στην ευρωζώνη ήταν ένα από τα θέματα
που βρέθηκαν στο επίκεντρο της ετήσιας συνεδρίασης της Λέσχης
Bilderberg.
Η ελίτ της παγκόσμιας οικονομίας συζήτησε για την
κρίση στην Ελλάδα, αλλά και το
ενδεχόμενο να ακολουθήσει ένα ντόμινο το οποίο θα συμπαρασύρει στον… «πάτο» και
τις άλλες χώρες της Ευρώπης.
Για πρώτη φορά, οι άνθρωποι που καθορίζουν την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας έδειξαν να ανησυχούν για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα.
Η Λέσχη Bilderberg δείχνει να έχει τρομοκρατηθεί τόσο για την πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, όσο και για την ενδεχόμενη μετέπειτα οικονομική ανάκαμψη. Ο λόγος, η Ελλάδα θα δώσει το καλό παράδειγμα και σε άλλες χώρες να κάνουν ακριβώς το ίδιο.
Η εξέλιξη αυτή θα σπρώξει στον «γκρεμό» και τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης με πρώτη υποψήφια την Ισπανία.
Το ενιαίο νόμισμα θα απειλείται πλέον ξεκάθαρα, με το ενδεχόμενο κατάρρευσής του να είναι ορατό περισσότερο από ποτέ.
Παράλληλα, το σχέδιο για την οικοδόμηση ενός ευρωπαϊκού ομοσπονδιακού υπερκράτους θα καταρρεύσει πανηγυρικά, με τους Γερμανούς, κυρίως, να πληρώνουν το «μάρμαρο» της κρίσης και μάλιστα πολύ ακριβά.
Η κρίση της ευρωζώνης βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο πιο καίριο σημείο που βίωσε ποτέ η Ευρώπη.
Πλέον οι διαχειριστές της παγκόσμιας οικονομίας δεν έχουν περιθώρια για ελιγμούς και εκμετάλλευση της κρίσης για προσωπικό όφελος.
Θα πρέπει να χαραχτεί μια κοινή στρατηγική η οποία θα διασώσει το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα και ταυτόχρονα την εξάπλωση της κρίσης και Σε άλλες Ηπείρους.
Η Λέσχη Bilderberg δεν φοβάται απλά ότι η Ελλάδα θα βγει από το ευρώ, αλλά ότι με την έξοδό της θα βιώσει τεράστια οικονομική ανάκαμψη και θα αποτελέσει παράδειγμα για άλλες χώρες της Ευρωζώνης να ακολουθήσουν την ίδια πορεία.
Ο φόβος αυτός διακρίνεται καθαρά σε άρθρο της εφημερίδας «Financial Times» με τίτλο «Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα την μετατρέψει σε πρότυπο για άλλες χώρες».
«Αν η Ελλάδα βγει από την ευρωζώνη, θα μπορούσε να αποδειχθεί πιο επικίνδυνη για το σύστημα από ό,τι ήταν ποτέ όσο βρισκόταν μέσα σε αυτήν, δίνοντας το παράδειγμα της αποτελεσματικής αντίδρασης», σχολιάζει ο Arvind Subramanian.
Η εφημερίδα δεν είναι τυχαία, καθώς θεωρείτε "φερέφωνο" της Λέσχης που το όνομά της είναι συνδεδεμένο με τον διεθνή Σιωνισμό.
«Η δυνατότητα εξόδου της Ελλάδας μπορεί να αποδειχθεί κάτι σαν μεταδοτική νόσος και να οδηγήσει στη διάλυση της ευρωζώνης και ίσως και του όλου ευρωπαϊκού σχεδίου», αναφέρει στο άρθρο ο αρθρογράφος Arvind Subramanian.
Η Bilderberg δείχνει τώρα κάτι παραπάνω από πρόθυμη να σώσει την ευρωζώνη.
Εάν τελικά η ευρωζώνη αποτύχει, η προοπτική της επίτευξης του τελικού στόχου, ενός παγκόσμιου νομίσματος, νεκρώνεται για τουλάχιστον άλλα 100 χρόνια.
Το βέβαιο είναι πως αυτή τη στιγμή η Ελλάδα αποτελεί μια βραδυφλεγής βόμβα. Η"αφρόκρεμα των Βρυξελλών" ωστόσο δείχνει να κωφεύει και να παίζει ακόμα τα δικά της παιχνίδια προς όφελος της Γερμανίας κατά κύριο λόγο και της Γαλλίας κατά δεύτερο. Οικονομικοί αναλυτές κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και επισημαίνουν τους κινδύνους που ελλοχεύουν από τη συνέχιση της πολιτικής λιτότητας που συνεχίζει ακάθεκτο το Βερολίνο, ποντάροντας στην εξαγορά των πάντων έναντι πινακίου φακής.
Για πρώτη φορά, οι άνθρωποι που καθορίζουν την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας έδειξαν να ανησυχούν για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα.
Η Λέσχη Bilderberg δείχνει να έχει τρομοκρατηθεί τόσο για την πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, όσο και για την ενδεχόμενη μετέπειτα οικονομική ανάκαμψη. Ο λόγος, η Ελλάδα θα δώσει το καλό παράδειγμα και σε άλλες χώρες να κάνουν ακριβώς το ίδιο.
Η εξέλιξη αυτή θα σπρώξει στον «γκρεμό» και τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης με πρώτη υποψήφια την Ισπανία.
Το ενιαίο νόμισμα θα απειλείται πλέον ξεκάθαρα, με το ενδεχόμενο κατάρρευσής του να είναι ορατό περισσότερο από ποτέ.
Παράλληλα, το σχέδιο για την οικοδόμηση ενός ευρωπαϊκού ομοσπονδιακού υπερκράτους θα καταρρεύσει πανηγυρικά, με τους Γερμανούς, κυρίως, να πληρώνουν το «μάρμαρο» της κρίσης και μάλιστα πολύ ακριβά.
Η κρίση της ευρωζώνης βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο πιο καίριο σημείο που βίωσε ποτέ η Ευρώπη.
Πλέον οι διαχειριστές της παγκόσμιας οικονομίας δεν έχουν περιθώρια για ελιγμούς και εκμετάλλευση της κρίσης για προσωπικό όφελος.
Θα πρέπει να χαραχτεί μια κοινή στρατηγική η οποία θα διασώσει το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα και ταυτόχρονα την εξάπλωση της κρίσης και Σε άλλες Ηπείρους.
Η Λέσχη Bilderberg δεν φοβάται απλά ότι η Ελλάδα θα βγει από το ευρώ, αλλά ότι με την έξοδό της θα βιώσει τεράστια οικονομική ανάκαμψη και θα αποτελέσει παράδειγμα για άλλες χώρες της Ευρωζώνης να ακολουθήσουν την ίδια πορεία.
Ο φόβος αυτός διακρίνεται καθαρά σε άρθρο της εφημερίδας «Financial Times» με τίτλο «Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα την μετατρέψει σε πρότυπο για άλλες χώρες».
«Αν η Ελλάδα βγει από την ευρωζώνη, θα μπορούσε να αποδειχθεί πιο επικίνδυνη για το σύστημα από ό,τι ήταν ποτέ όσο βρισκόταν μέσα σε αυτήν, δίνοντας το παράδειγμα της αποτελεσματικής αντίδρασης», σχολιάζει ο Arvind Subramanian.
Η εφημερίδα δεν είναι τυχαία, καθώς θεωρείτε "φερέφωνο" της Λέσχης που το όνομά της είναι συνδεδεμένο με τον διεθνή Σιωνισμό.
«Η δυνατότητα εξόδου της Ελλάδας μπορεί να αποδειχθεί κάτι σαν μεταδοτική νόσος και να οδηγήσει στη διάλυση της ευρωζώνης και ίσως και του όλου ευρωπαϊκού σχεδίου», αναφέρει στο άρθρο ο αρθρογράφος Arvind Subramanian.
Η Bilderberg δείχνει τώρα κάτι παραπάνω από πρόθυμη να σώσει την ευρωζώνη.
Εάν τελικά η ευρωζώνη αποτύχει, η προοπτική της επίτευξης του τελικού στόχου, ενός παγκόσμιου νομίσματος, νεκρώνεται για τουλάχιστον άλλα 100 χρόνια.
Το βέβαιο είναι πως αυτή τη στιγμή η Ελλάδα αποτελεί μια βραδυφλεγής βόμβα. Η"αφρόκρεμα των Βρυξελλών" ωστόσο δείχνει να κωφεύει και να παίζει ακόμα τα δικά της παιχνίδια προς όφελος της Γερμανίας κατά κύριο λόγο και της Γαλλίας κατά δεύτερο. Οικονομικοί αναλυτές κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και επισημαίνουν τους κινδύνους που ελλοχεύουν από τη συνέχιση της πολιτικής λιτότητας που συνεχίζει ακάθεκτο το Βερολίνο, ποντάροντας στην εξαγορά των πάντων έναντι πινακίου φακής.
Η Λέσχη Bilderberg έχει αντιληφθεί πως η κατάσταση
οδηγεί σε αδιέξοδο και πιέζει προς επίλυση της κρίσης. Από ελληνικής πλευράς,
μένει να
"εκμεταλλευτούμε" το φόβο τουςπρος
όφελος μας και να διεκδικήσουμε όσα δικαιούμαστε. Διαφορετικά, ο δρόμος είναι
ανοιχτός και οι επιλογές πλέον στα χέρια μας.
Πέμπτη 31 Μαΐου 2012
Τετάρτη 30 Μαΐου 2012
Οι ατοκτονίες συνεχίζονται και οι ηθικοί αυτουργοί κάνουν προεκλογική εκστρατεία
Αυτοκτονία 62χρονου στο πάρκο της Νίκαιας Οι τελευταίες του λέξεις! Το σημείωμα του αυτόχειρα στη Νίκαια: "Έκανα ένα έγκλημα: Έγινα επαγγελματίας στα 40! Φεσώθηκα και τώρα πρέπει να πληρώσω.."
Τετάρτη 23 Μαΐου 2012
|
Το 1973, τέσσερις Σουηδοί που κρατήθηκαν ως
όμηροι για έξι ημέρες σε θησαυροφυλάκιο τράπεζας, κατά τη διάρκεια της
ληστείας, «δέθηκαν» συναισθηματικά με τους εγκληματίες που
τους κρατούσαν, ένα φαινόμενο που ονομάστηκε Σύνδρομο της Στοκχόλμης.
Σύμφωνα με τους ψυχολόγους ο δεσμός αυτός με
τους κακοποιούς ήταν ένα μέσο που ανέπτυξαν οι όμηροι προκειμένου να αντέξουν
τη βία.
Στις 10:15 το πρωί της Πέμπτης, 23 Αυγούστου του
1973 η «Sveriges Kredidbank» της Στοκχόλμης σείστηκε από πυροβολισμούς. «Το
πάρτυ μόλις άρχισε», ανακοίνωσε ο 32χρονος Jan-Erik Olsson, παλιός δραπέτης
φυλακών. «Το πάρτυ», πράγματι, συνεχίστηκε για περίπου 131 ώρες, ή με άλλα
λόγια για πάνω από πέντε ημέρες, καθώς ο Olsson κράτησε ομήρους τέσσερις
υπαλλήλους της τράπεζας στο θησαυροφυλάκιο μέχρι αργά το απόγευμα της 28ης
Αυγούστου.
Παρόλο που η ληστεία από μόνη της δεν ήταν
συνταρακτικής σημασίας, αργότερα οι συνεντεύξεις των τεσσάρων ομήρων έφεραν
στο φως αναπάντεχες συνέπειες. Συνέπειες που επαληθεύτηκαν σε
πολυάριθμες άλλες «καταστάσεις ομηρίας» στα χρόνια που ακολούθησαν.
Αν και οι αιχμάλωτοι από μόνοι τους δεν ήταν σε θέση
να το εξηγήσουν, παρουσίασαν μία παράξενη σχέση με τους εγκληματίες που τους
κρατούσαν. Ταυτίστηκαν με αυτούς ενώ ένιωθαν φόβο γι' αυτούς που έβαλαν τέλος
στην αιχμαλωσία τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα κατέθεσαν υπέρ των
εγκληματιών ή συγκέντρωσαν χρήματα για τη νομική υπεράσπισή τους.
Η Σουηδική τοποθεσία της «Sveriges Kreditbank» έδωσε
το όνομά της σε αυτήν την πνευματική διαταραχή ως «Το Σύνδρομο της
Στοκχόλμης».
Η μακροχρόνια ψυχολογική έρευνα του περιστατικού αυτού
και άλλων παρόμοιων καταστάσεων ομηρίας έχει καταλήξει σε ένα σαφές
και χαρακτηριστικό σύνολο συμπτωμάτων για το Σύνδρομο της Στοκχόλμης:
Οι όμηροι αρχίζουν να ταυτίζονται με τους
εγκληματίες που τους κρατάνε. Αρχικά τουλάχιστον, αυτή η ταύτιση αποτελεί έναν
μηχανισμό άμυνας, που βασίζεται (συνήθως ασυνείδητα) στην ιδέα ότι ο
εγκληματίας δεν θα βλάψει τον αιχμάλωτο εάν αυτός είναι συνεργάσιμος και
ακόμη αν τον υποστηρίζει απόλυτα. Ο αιχμάλωτος προσπαθεί να κερδίσει την
εύνοια του εγκληματία με σχεδόν παιδαριώδη τρόπο.
Ο όμηρος συνήθως αντιλαμβάνεται τις προσπάθειες
όσων επιδιώκουν να τον σώσουν, ως ενέργειες που πιθανώς θα τον βλάψουν αντί
να επιτύχουν την απελευθέρωσή του. Προσπάθειες διάσωσης μπορεί να μετατρέψουν
μία ανεκτή κατάσταση σε θανατηφόρα. Εάν οι σφαίρες της αστυνομίας δεν τον
πετύχουν, πολύ πιθανόν θα το κάνουν αυτές που προέρχονται από τον εγκληματία.
Η μακροχρόνια αιχμαλωσία θεμελιώνει μια ακόμη
πιο δυνατή εξάρτηση από τον εγκληματία καθώς γίνεται γνωστός ως ένα ανθρώπινο
πλάσμα με τα δικά του προβλήματα και τις δικές του φιλοδοξίες. Ιδιαίτερα σε
πολιτικές ή ιδεολογικές καταστάσεις, η μακροχρόνια αιχμαλωσία επιτρέπει στον
αιχμάλωτο να εξοικειωθεί με τις απόψεις του εγκληματία και την ιστορία των
αδικημάτων του κατά της αρχής. Ακόμη μπορεί να καταλήξει να πιστεύει ότι η
θέση του εγκληματία είναι η δίκαιη.
Ο αιχμάλωτος επιδιώκει να απομακρυνθεί συναισθηματικά από την κατάσταση με το να αρνείται ότι όντως αυτή συμβαίνει. Έχει την εντύπωση ότι «όλα είναι ένα όνειρο». Άλλοτε πάλι βυθίζεται σε υπερβολικές περιόδους ύπνου ή σε παραισθήσεις στις οποίες σώζεται με μαγικό τρόπο. Μπορεί να προσπαθήσει να ξεχάσει την κατάσταση απασχολώντας τον εαυτό του σε άχρηστες αλλά χρονοβόρες «εργασίες».
Ανάλογα με το βαθμό της ταύτισης με τον εγκληματία
μπορεί να αρνηθεί ότι αυτός έχει άδικο πιστεύοντας ότι οι επίδοξοι σωτήρες
του και η επιμονή τους να τιμωρήσουν τον εγκληματία είναι υπεύθυνοι για την
κατάσταση στην οποία βρίσκεται.
|
Κυριακή 20 Μαΐου 2012
Τετάρτη 16 Μαΐου 2012
Δευτέρα 14 Μαΐου 2012
Κραυγή αγωνίας από τον ΟΛΠ !
Πήραμε και δημοσιεύουμε επιστολή εργαζομένων στον ΟΛΠ :
''Τον τελευταίο καιρό ζούμε μιά κατάσταση διάλυσης και μαρτυρικής αναμονής του ΄΄μοιραίου΄΄.
Πολλοί πρώην συνάδελφοι αναγκάστηκαν πρόσφατα να συνταξιοδοτηθούν γιά να αποφύγουν τα χειρότερα. Έτσι στερηθήκαμε ένα κομμάτι του ΟΛΠ δημιουργικό και παράλληλα μαχητικό, γιατί οι άνθρωποι αυτοί είχαν ζήσει πολλά χρόνια εδώ μέσα, είχαν συντελέσει να γίνει ο ΟΛΠ αυτό που είναι και τον θεωρούσαν και δικό τους δημιούργημα. Εμείς οι εργαζόμενοι σήμερα είμαστε ασύνδετοι χωρίς ένα ουσιαστικό πυρήνα συσπείρωσης.Κυριαρχεί ο ατομισμός.Τελευταία εξέλιξη στο προαποφασισμένο τέλος του ΟΛΠ είναι η παράδοσή του στο ΤΑΙΠΕΔ γιά να τον εκτελέσει.
Η ΟΜΥΛΕ ανακοίνωσε δικαστικό αγώνα. Μέχρι τώρα ποτέ δεν βρήκαμε το δίκιο μας γιά τη διατήρηση της αρχικής φυσιογνωμίας του ΟΛΠ. Άντε και να γίνει άλλη μιά φορά, αλλά ας εστιάσουμε αλλού. Όταν δέχεσαι επίθεση αφανισμού δεν ψάχνεις το δίκιο σου αλλά οργανώνεις καλά την άμυνά σου. Πρώτα από όλα ενεργοποιείς και συσπειρώνεις τους υπερασπιστές. Μετά ψάχνεις γιά συμμάχους με παρόμοια προβλήματα, δεν κλείνεσαι στο καβούκι σου. Και παράλληλα στέλνεις στη κοινωνία μήνυμα αντίστασης γιά να σου συμπαρασταθεί.
Σε ότι θα γίνει ευθύνη έχουμε όλοι μας.
Ας την αναλάβουμε χωρίς αναμονές και αναβολές.''
''Τον τελευταίο καιρό ζούμε μιά κατάσταση διάλυσης και μαρτυρικής αναμονής του ΄΄μοιραίου΄΄.
Πολλοί πρώην συνάδελφοι αναγκάστηκαν πρόσφατα να συνταξιοδοτηθούν γιά να αποφύγουν τα χειρότερα. Έτσι στερηθήκαμε ένα κομμάτι του ΟΛΠ δημιουργικό και παράλληλα μαχητικό, γιατί οι άνθρωποι αυτοί είχαν ζήσει πολλά χρόνια εδώ μέσα, είχαν συντελέσει να γίνει ο ΟΛΠ αυτό που είναι και τον θεωρούσαν και δικό τους δημιούργημα. Εμείς οι εργαζόμενοι σήμερα είμαστε ασύνδετοι χωρίς ένα ουσιαστικό πυρήνα συσπείρωσης.Κυριαρχεί ο ατομισμός.Τελευταία εξέλιξη στο προαποφασισμένο τέλος του ΟΛΠ είναι η παράδοσή του στο ΤΑΙΠΕΔ γιά να τον εκτελέσει.
Η ΟΜΥΛΕ ανακοίνωσε δικαστικό αγώνα. Μέχρι τώρα ποτέ δεν βρήκαμε το δίκιο μας γιά τη διατήρηση της αρχικής φυσιογνωμίας του ΟΛΠ. Άντε και να γίνει άλλη μιά φορά, αλλά ας εστιάσουμε αλλού. Όταν δέχεσαι επίθεση αφανισμού δεν ψάχνεις το δίκιο σου αλλά οργανώνεις καλά την άμυνά σου. Πρώτα από όλα ενεργοποιείς και συσπειρώνεις τους υπερασπιστές. Μετά ψάχνεις γιά συμμάχους με παρόμοια προβλήματα, δεν κλείνεσαι στο καβούκι σου. Και παράλληλα στέλνεις στη κοινωνία μήνυμα αντίστασης γιά να σου συμπαρασταθεί.
Σε ότι θα γίνει ευθύνη έχουμε όλοι μας.
Ας την αναλάβουμε χωρίς αναμονές και αναβολές.''
Κυριακή 13 Μαΐου 2012
Κυριακή 13/5/2012.Γιορτή της Μητέρας
“Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου” – Οδυσσέας Ελύτης
Τετάρτη 9 Μαΐου 2012
Κυριακή 6 Μαΐου 2012
Eπιταχύνεται το ξεπούλημα
Παραμονές εκλογών, η υπηρεσιακή κυβέρνηση πέρασε το υπόλοιπο 51% των μετοχών του ΟΛΠ στο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων ΤΑΙΠΕΔ γιά να προχωρήσει στην μνημονιακή ''αξιοποίηση'' του λιμανιού.Το ίδιο έκανε για τον ΟΛΘ, την ΕΥΔΑΠ, την ΕΥΑΘ, την ΔΕΠΑ δηλαδή Υπηρεσίες με ιδιαίτερη κοινωνική και εθνική σημασία. Το Ταμείο έχει επανδρωθεί από στελέχη του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ. Οι εργαζόμενοι συνειδητοποιούν την ανάγκη συντονισμού του κοινού τους αγώνα , γιά την υπεράσπιση και την αναβάθμιση του Δημόσιου και Κοινωνικού χαρακτήρα των Υπηρεσιών τους.
Παρασκευή 4 Μαΐου 2012
Τρίτη 1 Μαΐου 2012
Πρωτομαγιά 2012
«θέλουμε ψωμί, αλλά θέλουμε και τριαντάφυλλα»
1912 : εργάτριες ιματισμού στο Λόρενς της Μασαχουσέτης
1912 : εργάτριες ιματισμού στο Λόρενς της Μασαχουσέτης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)