9η συνέχεια : 10ο εξωτερικό εμπόδιο για να γίνεις πολίτης

10.  Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους

Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθιά τάφρο ανάμεσα στις γνώσεις του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ. Χάρη στη Βιολογία, τη Νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας.

Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ” όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ” όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους.

Και όμως για να καταρρεύσουν όλα αυτά αρκεί μια στιγμή αφύπνισης. Το «κόκκινο χάπι» που έλεγε ο Μορφέας στον Νέο στην ταινία Μatrix. Αν υπάρξει έστω μια φευγαλέα στιγμή αφύπνισης όλο το οικοδόμημα καταστρέφεται και πέφτει όπως μια κουρτίνα, και το κυριότερο η κουρτίνα αυτή δεν μπορεί να αναρτηθεί ξανά.

Σημ. : Εκτός από τα εξωτερικά υπάρχουν και τα εσωτερικά εμπόδια. Θα αναφερθούν σε επόμενη ανάρτηση.

8η συνέχεια : 9ο εξωτερικό εμπόδιο για να γίνεις πολίτης

9.     Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή

Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του.

Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!

7η συνέχεια : 7ο και 8ο εξωτερικά εμπόδια για να γίνεις πολίτης

7.     Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία

Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

8.     Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα

Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.

( Σε αυτό βοηθάνε τα ΜΜΕ γιαυτό και χρηματοδοτούνται από το Κράτος)

6η συνέχεια : 6ο εξωτερικό εμπόδιο για να γίνεις πολίτης

6 . Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική

Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές…

5η συνέχεια : 5ο εξωτερικό εμπόδιο για να γίνεις πολίτης

5 . Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος.

Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

4η συνέχεια : 4ο εξωτερικό εμπόδιο για να γίνεις πολίτης

4.     Η στρατηγική της αναβολής (Σαλαμοποίηση)

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον.

Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτα απ’όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα.
Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν.

Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.

3η συνέχεια : 3ο εξωτερικό εμπόδιο για να γίνεις πολίτης

3.     Η τεχνική της υποβάθμισης

Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ” αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα· τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.

2η συνέχεια : 2o εξωτερικό εμπόδιο για να γίνεις πολίτης

2 . Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων

Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί.

Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε
 το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του.
 Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο
 κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.

Τα 10 εξωτερικά εμπόδια για να γίνεις πολίτης

Νόαμ Τσόμσκι: Oι 10 τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης

  Ο Αμερικανός ακαδημαϊκός και στοχαστής, Νόαμ Τσόμσκι, αναλύει τις δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης.

Το κείμενο αποτελεί μέρος μιας συλλογής συνεντεύξεων του Ν.Τσόμσκι, όπου ο κορυφαίος διανοητής διαπιστώνει διεισδυτικές παρατηρήσεις για τους θεσμούς που διαμορφώνουν τη σκέψη του κοινού και οι οποίοι βρίσκονται στην υπηρεσία της ισχύος και του κέρδους. 

1.     Η τεχνική της διασκέδασης

Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με ένα αδιάκοπο καταιγισμό διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών….

Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της Ψυχολογίας, της Νευροβιολογίας και της Κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία.

Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται· να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το ''Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους''.

Ας γίνουμε πολίτες

''Τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα στη Χώρα μας αποκάλυψαν με δραματικό τρόπο το βασικό πρόβλημα της εποχής μας.
Δεν είναι η λιτότητα, όταν την διαχειρίζεται ο πολίτης όπως εκείνος νομίζει σε συνεργασία με τους άλλους πολίτες.
Δεν είναι το χρέος, όταν ο πολίτης αποφασίζει εάν το χρειάζεται και με τι όρους.
Δεν είναι το νόμισμα, όταν έχει ο πολίτης τη δυνατότητα να το επιλέγει.
Είναι ακριβώς η έλλειψη δυνατότητας να επιλέξει.
Είναι δηλαδή η έλλειψη Δημοκρατίας.
Στις μέρες μας στον λεγόμενο Δυτικό Κόσμο, αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο, υπάρχουν δημοκρατικές ελευθερίες που διαρκώς λιγοστεύουν. Αλλά πουθενά δεν υπάρχει Δημοκρατία. Κάποιοι λίγοι αποφασίζουν στα παρασκήνια και τις εντολές τους εκτελούν κάποιοι εκλεγμένοι εντολοδόχοι που αβαντάρονται συνήθως από τα πανίσχυρα προπαγανδιστικά ΜΜΕ.
Καιρός να βρούμε νέους δρόμους και να εγκαταλείψουμε σταδιακά το ''έλος''  που βουλιάζουμε σιγά-σιγά. Δρόμους αξιοπρέπειας, αλληλεγγύης και αλληλοσεβασμού. Δρόμους που προσφέρουν δημοκρατική παιδεία και συμπεριφορά και δημιουργούν δημοκρατική συνείδηση. Ξεκινώντας από τις μικρές παρέες με κοινωνικό προβληματισμό και αλληλοστήριξη και προχωρώντας στη δημιουργία δομών αλληλεγγύης και συνεργασίας στην πολυκατοικία, την γειτονιά και παραπέρα.
Να βρούμε δρόμους επιβίωσης και συμμετοχής μέσα από τα ''μικρά'' για να φτάσουμε και στα ''μεγάλα'' σαν πολίτες ''Πολίτης δ'απλώς  ουδενί των άλλων ορίζεται ή το μετέχειν κρίσεως και αρχής'' που λέει και ο Αριστοτέλης, δηλαδή ορίζεται ως πολίτης εκείνος που μετέχει στις κρίσεις (έλεγχο και αποφάσεις) και στις διοικητικές θέσεις-αρχές (όργανα εφαρμογής των αποφάσεων).''                                                                                                                    Δ.Δ. 24/7/15

Διογένης ο Κυνικός και πάντα επίκαιρος

Μιά μέρα ο Διογένης έτρωγε φακές. Ήταν το πιό φτηνό φαγητό τότε στην Ελλάδα και το έτρωγαν συνήθως οι πιό φτωχοί . Πέρασε ένας πλούσιος φίλος του άρχοντα και του είπε : " Καημένε Διογένη, αν μάθαινες να μην είσαι ανυπότακτος και κολάκευες λίγο τον άρχοντα, δεν θα ήσουν αναγκασμένος να τρως συνέχεια φακές''. Ο Διογένης τον κοίταξε με περιφρόνηση και του απάντησε : '' Αν μάθαινες να τρως λίγες φακές δεν θα αναγκαζόσουν να υπακούς και να κολακεύεις συνέχεια τον άρχοντα''.

Τραγική αλήθεια

Επιβεβαιώνεται στην περίπτωση της Ελλάδας με τραγικό τρόπο, αυτό που είχε πεί ο γενάρχης του τραπεζικού Οίκου Ρότσιλντ ( ο ένας από τους δύο Οίκους που ελέγχουν την οικονομία της Δύσης, ο άλλος είναι ο Ροκφέλερ) :
''Give me control of a nation's money and I care not who makes its laws'' Mayer Rothschild
''Δώσε μου τον έλεγχο στο χρήμα μιας χώρας και δεν με νοιάζει ποιός φτιάχνει τους νόμους της''.
Υπόψη ότι ο εν λόγω Οίκος είναι σήμερα ο βασικός μέτοχος της Τράπεζας της Ελλάδος.

Δεν υπάρχουν μονόδρομοι στις κοινωνίες

Ισλανδία: «Βγήκαμε από την κρίση γιατί δεν ακούσαμε την Τρόικα»  

(Δημοσιεύτηκε στην Ημηρεσία 1/2/2013)

«Η Ισλανδία κατάφερε να υπερβεί με επιτυχία την κρίση, επειδή την αντιμετώπισε με εντελώς διαφορετικό τρόπο από ό,τι οι χώρες της ευρωζώνης. Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν» λέει στην Deutsche Welle σήμερα o πρόεδρος της χώρας Ολ. Γκρίμσον. Ένα από τα πρώτα θύματα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008 ήταν η Ισλανδία.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η κατάσταση της τότε ήταν χειρότερη και από εκείνη της Ελλάδας. Σήμερα, όμως, η χώρα μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Η οικονομία αναπτύσσεται με ικανοποιητικούς ρυθμούς και η ανεργία μειώνεται. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ισλανδίας Όλαφουρ Γκρίμσον, η ανάκαμψη οφείλεται στο γεγονός ότι οι Ισλανδοί αντιμετώπισαν με εντελώς διαφορετικό τρόπο την κρίση σε σχέση με τις χώρες της ευρωζώνης. Και όπως επισήμανε στην Deutsche Welle ο πρόεδρος Όλαφουρ Γκρίμσον:

«Κατ` αρχήν διαπιστώσαμε νωρίς πως δεν πρόκειται μόνο για μια χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση, αλλά για μια βαθιά πολιτική και κοινωνική κρίση. Και αυτό μας οδήγησε σε μεταρρυθμίσεις στα εν λόγω πεδία. «Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν».  Η Ισλανδία δεν έσωσε τις προβληματικές της τράπεζες. Επιδιώξαμε να αποδώσουμε δικαιοσύνη και παράλληλα να αλλάξουμε τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων. Ο δεύτερος λόγος της επιτυχίας είναι ότι δεν τηρήσαμε τις δυτικές συνταγές για την αντιμετώπιση της κρίσης».

Με λίγα λόγια η Ισλανδία δεν έκανε τίποτε για να διασώσει τις τράπεζές της, όπως τονίζει ο Όλαφουρ Γκρίμσον, εξηγώντας τους λόγους. «Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Διερωτήθηκα πολλές φορές γιατί να αντιμετωπίζουμε τις τράπεζες σαν να είναι οι Άγιοι Τόποι της οικονομίας. Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει τις τράπεζες από άλλες επιχειρήσεις; Οι τράπεζες είναι μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις και όταν διαπράττουν μεγάλα λάθη θα πρέπει να χρεοκοπούν. Σε διαφορετική περίπτωση τους δημιουργούμε την εντύπωση πως μπορούν να παίρνουν μεγάλα ρίσκα χωρίς ευθύνη. Δεν γίνεται όταν έχουν επιτυχία να σημειώνουν μεγάλα κέρδη και όταν αποτυγχάνουν να καλείται ο φορολογούμενος να πληρώσει τον λογαριασμό», εξηγεί ο ισλανδός πρόεδρος. «Στηρίξαμε το σύστημα προνοίας»

Ο Όλαφουρ Γκρίμσον δεν κρύβει ότι επικρίθηκε έντονα η ισλανδική πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης. Οι περισσότεροι ευρωπαϊκοί θεσμοί εξέφρασαν την αντίθεσή τους στον ισλανδικό δρόμο. Ακόμη και σήμερα πολλοί υποστηρίζουν ότι η Ισλανδία τα κατάφερε επειδή απλά είχε το δικό της νόμισμα και δεν ήταν μέλος της ευρωζώνης. «Φυσικά και βοήθησε πολύ το γεγονός ότι είχαμε το δικό μας νόμισμα. Προχωρήσαμε στην υποτίμηση της κορώνας και αυτό ήταν σημαντικό. Ωστόσο, όλες οι άλλες κινήσεις που κάναμε δεν είχαν σχέση με την υποτίμηση. Στηρίξαμε το σύστημα προνοίας. Δώσαμε τη δυνατότητα στους πολίτες να συμμετάσχουν στις πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν και φτιάξαμε άλλες. Αυτά θα τα κάναμε ακόμη και εάν ήμασταν μέλος της ευρωζώνης», διευκρινίζει ο ισλανδός πρόεδρος.

Πηγή: Deutshe Welle

Oι μεγάλες αλήθειες και ο μύθος

 Σύμφωνα με μελέτη του γερμανικού ιδρύματος Bertelsmann «η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα από τις 14 χώρες που μελετήθηκαν στην οποία η συμμετοχή της στην ενιαία αγορά,  που συγκροτήθηκε το 1993, και στην ΕΕ γενικότερα, είχε ως αποτέλεσμα το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της να είναι μικρότερο το 2012 απ’ ό,τι θα ήταν αν δεν ήμασταν μέλη της Ένωσης» (Καθημερινή 29-7-2014, σελ. 26).
 Οι οικονομολόγοι του Bertelsmann υπολογίζουν ότι το ελληνικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ θα ήταν το 2012 κατά 190 ευρώ υψηλότερο αν δεν ήμασταν μέλη της Ε.Ε., σε αντίθεση με τους Γερμανούς των οποίων το κατά κεφαλήν ΑΕΠ ήταν κατά 680 ευρώ υψηλότερο και των Δανών κατά 720 ευρώ.

ΟΛΠ : Το Σκωτσέζικο ντούς συνεχίζεται

1. Δείγμα των ημερών:

η ΣΣΕ του ΟΛΠ Α.Ε.,

διαβάστε εδώ: http://dockworkers.blogspot.gr/2015/06/blog-post_12.html

2.  Απόσπασμα από ένα άρθρο:      
''...Θα μπορούσε να ήταν αστείο, αν δεν ήταν τραγικό, οι δανειστές και οι εγχώριοι συνεργάτες τους ( Πρόκειται για τους ίδιους που κέρδισαν τις εκλογές το 2009 με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» και στη συνέχεια υπέγραψαν τις Δανειακές Συμβάσεις και τα Μνημόνια. Πρόκειται για τους ίδιους που κέρδισαν τις εκλογές το 2012 με σύνθημα την επαναδιαπραγμάτευση των Μνημονίων και στη συνέχεια τα εφάρμοσαν με υπερβάλλοντα ζήλο νεοφώτιστου.) θέλουν την Ελλάδα να παραμένει στο ευρώ, γιατί μόνο έτσι θα την ελέγχουν, αλλά θέλουν επίσης να έχει μισθούς και συντάξεις Βουλγαρίας, τιμές Ελβετίας και φόρους Σουηδίας και όλα αυτά για να μη γίνει Αργεντινή! Η κυβέρνηση πρέπει να σταματήσει να προτείνει και να συζητάει αλλαγές στο ΦΠΑ, στο φόρο εισοδήματος, στις συντάξεις, στις εργασιακές σχέσεις και κυρίως να αποδέχεται τις ιδιωτικοποιήσεις των στρατηγικών υποδομών της χώρας (ΟΛΠ, ΟΛΘ, περιφερειακά αεροδρόμια κ.λ.π). ‘Όλα αυτά συνθέτουν το περιεχόμενο ενός τρίτου Μνημόνιου...''

 Του Νίκου Ιγγλέση (το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» στις 11.6.2015)

O MHXANOΔΗΓΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ή ''ΤΟ ΕΥΡΩ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ'' ή Η ΑΝΑΘΕΣΗ ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Αν κάποιος βρει δουλειά σαν μηχανοδηγός στο μετρό, θα πρέπει να ακολουθήσει επακριβώς τις οδηγίες και οι πιθανότητες για αυτοσχεδιασμούς είναι μηδενικές. Όποιες και αν είναι οι πολιτικές ή φιλοσοφικές του αντιλήψεις, δεν μπορούν επηρεάσουν τη δουλειά του. Είτε είναι αναρχικός είτε είναι φασίστας θα οδηγήσει το τρένο με τον ίδιο τρόπο, αν δεν θέλει να χάσει την δουλειά του. Τα δρομολόγια είναι προκαθορισμένα και η μόνη ελευθερία που έχει είναι να ακολουθεί με ευλαβική πίστη τις οδηγίες. Αλλιώτικα απολύεται. Τηρουμένων των αναλογιών, κάπως έτσι είναι και οι «κανονικές κυβερνήσεις» που έχουν αποδεχτεί το μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού, όπως αυτό καθιερώθηκε από τη «Συναίνεση της Ουάσιγκτον».

Το βάθος αυτής τη συμφωνίας ήταν η κατάργηση της κοινωνίας των πολιτών και κατ’ επέκταση της πολιτικής, που έπρεπε να βρει έναν νέο ρόλο. Η πραγματική εξουσία γίνεται αόρατη. Αυτοί που αποφασίζουν για τις τύχες των λαών, δεν είναι πλέον οι κυβερνήσεις αλλά το διεθνοποιημένο κεφάλαιο μέσα από πανίσχυρους οργανισμούς, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ. Ακόμα είναι οι κολοσσιαίες συμβάσεις, που επεξεργάζονται, εν κρυπτώ και παραβύστω, μέτρα που θα καθορίσουν τις τύχες και της Ευρώπης και του Ειρηνικού. Το δίκαιο της εταιρεία υπερισχύει του εθνικού Δικαίου. Τι χρεία έχουμε πλέον μαρτύρων για να δούμε ποιος πραγματικά κυβερνάει;

Τι ρόλο παίζουν πια οι κυβερνήσεις; Να εξαφανίσουν κάθε λαϊκό κεκτημένο και να μετατρέψουν τους πολίτες σε μια άβουλη μάζα που κλαίγεται για τη φτώχεια της και την ανεργία της και να παρηγορείται με ότι ποιο ασήμαντο έχει να της δείξει η TV. Τελικά ποιος είναι ο κυβερνητικός «τσελεμεντές» που είναι υποχρεωτικός για κάθε κυβέρνηση; Ας τον παραθέσουμε επιγραμματικά για να βοηθήσουμε τους νέους πολιτικούς, που είναι ευρωπαϊστές χωρίς να μιλούν καμιά ευρωπαϊκή γλώσσα και γνωρίζουν την Ευρώπη μόνο μέσα από οργανωμένα ταξίδια (και από εδώ κατάλαβαν τη σημασία του ευρώ). Το πρώτο πράγμαείναι η ελαχιστοποίηση του κράτους και η κατάργηση κάθε κοινωνικής πρόνοιας. Και αυτό σημαίνει δεκάδες χιλιάδες απολύσεις. Το δεύτερο είναι η απελευθέρωση των χρηματοπιστωτικών αγορών και του διεθνούς εμπορίου που δρουν ανεξέλεγκτα. Είναι αυτό που λέει ο λαός «μπείτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά με δώσετε». Μετά έρχεται η δημόσια κοινή περιουσία που πρέπει να δοθεί σχεδόν τσάμπα στους ιδιώτες. Και εδώ μπαίνει ένα ερώτημα. Π.χ. τα λιμάνια, το ηλεκτρικό, το νερό, τα αεροδρόμια, κάποια νησιά, περιοχές- φιλέτα είναι του κράτους ή του λαού; Όλα αυτά δεν προοριζόταν για το κοινό καλό; Με ποιανού χρήματα έγιναν; Μήπως είναι μια περιουσία αυτού του λαού που την καταληστεύει το κράτος, με το αζημίωτο βέβαια, αν σκεφτούμε τη συνομοταξία των ποικίλων «τσοχατζόπουλων»; Ακολουθεί η απορρύθμιση της εργασίας. Μπαίνεις στην αγορά όπως σε γέννησε η μάνα σου. Στην ουσία αυτό σημαίνει πως πιάνεις δουλειά σαν σκλάβος. Το αφεντικό σε πληρώνει όσα θέλει, χωρίς ωράριο και δεν υπάρχει καμία εγγύηση για την εργασία σου. Και εδώ καλούνται και οι επενδυτές. Αν το ωρομίσθιο στην Ελλάδα γίνει φτηνότερο από αυτό στο Μπαγκλαντές, θα μας προτιμήσουν γιατί θα γλιτώσουν το κόστος μεταφοράς.

Όποια κυβέρνηση ξεφύγει από αυτούς του κανόνες την τρώει η αράχνη μαρμάγκα. Τα αόρατα και ορατά κέντρα εξουσίας δεν διαπραγματεύονται με αυτήν αλλά προσπαθούν να την ανατρέψουν. Και σε αυτόν τον θανάσιμο εναγκαλισμό έπεσε η κυβέρνηση Τσίπρα και έχασε πέντε πολύτιμους μήνες, κυβερνώντας με το πρόγραμμα Σαμαρά-Βενιζέλου. Στη καθημερινή ζωή του κόσμου τίποτα δεν άλλαξε. Πολλοί περίμεναν πως μια κυβέρνηση της Αριστεράς το πρώτο πράγμα που θα έκανε θα ήταν να ψήφιζε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που θα τη δέσμευε για μια τετραετία. Θα ακολουθούσε η κατάργηση των μνημονίων και θα έπαυε να εξυπηρετεί το χρέος, μέχρι να μάθουμε ποιο είναι το πραγματικό και ποιο το πλαστό. Θα πάγωνε όλες τις συμβάσεις των μνημονιακών κυβερνήσεων, μέχρι να δούμε ποιες έγιναν με διαφάνεια και προς το συμφέρον του Ελληνικού Δημοσίου. Και μετά να πηγαίναμε στις Βρυξέλλες. Σαν κύριοι, όχι σαν κλητήρες. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι ακόμα γνωστά τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων. Αλλά η πεποίθηση μου είναι πως οι «εταίροι» μας με τις εδώ «εταίρες» τους θέλουν ανατροπή της κυβέρνησης. Και, στην καλύτερη περίπτωση, τον πλήρη εξευτελισμό της και την πλήρη υποταγή της. Και οι μηχανισμοί για να ανατρέψουν εκλεγμένες «αιρετικές» κυβερνήσεις υπάρχουν και έχουν όνομα. Είναι η NED, το καινούργιο όνομα της πολιτικής CIA, που ανατρέπει κυβερνήσεις με λαϊκές κινητοποιήσεις και εξαγοράζοντας ΜΜΕ, δημοσιογράφους, πολιτικούς, μη κυβερνητικές-οργανώσεις, συνδικάτα κ.λπ. –είδαμε τη δράση της τόσο στην ανατολική Ευρώπη όσο και στη Λατινική Αμερική.

Καλό μήνα και καλό καλοκαίρι με λίγο ερωτικό Παπαδιαμάντη

Ο αφηγητής θαυμάζει μια πανέμορφη κόρη που κολυμπά και ξαφνικά την βλέπει να κινδυνεύει, να βυθίζεται. Πέφτει στη θάλασσα να την σώσει και :

''...εβυθίσθην, ήρπασα την κόρην εις τας αγκάλας μου και ανήλθον....Ησθάνθην ότι προσεκολλάτο το πλάσμα επάνω μου...Επί πόσον ακόμη θα το ενθυμούμαι εκείνο το αβρόν, το απαλόν σώμα της αγνής κόρης, το οποίον ησθάνθην ποτέ επάνω μου επ'ολίγα λεπτά της άλλως ανωφελούς ζωής μου! Ήτο όνειρον, πλάνη, γοητεία. Και οπόσον διέφερεν από όλας τας ιδιοτελείς περιπτύξεις, από όλας τας λυκοφιλίας και τους κυνέρωτας του κόσμου η εκλεκτή, η αιθέριος εκείνη επαφή! Δεν ήτο βάρος εκείνο, το φορτίον το ευάγγαλον, αλλ'ήτο ανακούφισης και αναψυχή. Ποτέ δεν ησθάνθην τον εαυτό μου ελαφρότερον ή εφ'όσον εβάσταζον το βάρος εκείνο...Ήμην ο άνθρωπος, όστις κατώρθωσε να συλλάβη με τας χείρας του προς στιγμήν έν όνειρον, το ίδιον όνειρό του...''
                                                              Από το διήγημά του '' Όνειρο στο κύμα''

''Το λιμάνι φεύγει'' ?

''Οι χειρισμοί που έχουν γίνει  τις δύο τελευταίες δεκαετίες από τις  εκάστοτε κυβερνήσεις σχετικά με τον ΟΛΠ, έχουν φανερώσει στους εργαζόμενους τι σημαίνει πολιτικαντισμός και αδιαφορία για το πραγματικά κοινωνικό συμφέρον. Ερήμην των εργαζομένων και της κοινωνίας παίρνονται αποφάσεις με τον αέρα της λευκής επιταγής των εκλογών ή ακόμα χειρότερα με το ψέμμα ότι ''μας έχουν εκλέξει για να εφαρμόσουμε αυτή τη λύση''. Έστω και καθυστερημένα γίνεται σιγά- σιγά συνείδηση ότι  το ''Συν Αθηνά και χείρα κίνει'', όταν η Αθηνά δεν σε υπολογίζει, γίνεται ''Χείρα κίνει'' ή νεοελληνικά ''Αν δεν έχεις νύχια να ξυστείς μην περιμένεις να σε ξύσουν οι άλλοι''.  Π.Π

Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ και Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

'' Η Μητέρα είναι η πρώτη κατοικία,  η πρώτη τροφός και η πρώτη τρυφερή αγκαλιά του ανθρώπου. Από την κατάσταση της εξαρτιέται βασικά το ξεκίνημα και η πορεία του ανθρώπου και παραπέρα της ανθρωπότητας.
Εάν το παιδί νιώθει ασφάλεια, φροντίδα και αγάπη, θα πορευτεί με αυτά τα εφόδια και θα δημιουργεί ομορφιά γύρω του και μέσα του.
Η σημερινή μητέρα, στην εποχή της κρίσης ιδιαίτερα στην Ελλάδα, νιώθει αβεβαιότητα, ανασφάλεια και κοινωνική ασφυξία. Το κοινωνικό κράτος, η κοινωνική πρόνοια, έχει ατροφήσει και χειροτερεύει. Οι βρεφονηπιακοί σταθμοί μειώνονται, οι παιδικές χαρές είναι εγκαταλειμμένες και αφύλακτες και  τα παιδικά νοσοκομεία διαλυμένα.
Έτσι η σημερινή μητέρα, εκτός από τις οικονομικές συνέπειες της κρίσης με την ανεργία και όλα τα άλλα, έχει φορτωθεί και όλο αυτό το βάρος  της φροντίδας του παιδιού. Παράλληλα έχει πολλές φορές και την φροντίδα των γονιών. Όλα αυτά δεν της αφήνουν χρόνο να πάρει ανάσα και να κάνει κάτι για τον εαυτό της, να ''γεμίσει τις μπαταρίες της''. Και όταν η μητέρα είναι εξαντλημένη και δεν νιώθει καλά, τότε και το παιδί δεν νιώθει καλά. Και όταν το παιδί δεν νιώθει καλά, η κοινωνία δεν είναι καλά. Χάνεται η συνοχή της. Χάνεται ο αυτοσεβασμός και ο σεβασμός του άλλου και αυξάνει ο κίνδυνος να ολισθήσει  στον αυταρχισμό και την επιβολή δύναμης με κάθε μέσο. Καθώς και ο κίνδυνος για αναζήτηση ''σωτήρων'' πάσης φύσεως''. Π.Μ.

1η Μάη

«θέλουμε ψωμί, αλλά θέλουμε και τριαντάφυλλα»
1912 : εργάτριες ιματισμού στο Λόρενς της Μασαχουσέτης

''Δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία, για μια αξιοπρεπή ζωή''