Για τα ΔΕΚΑ χρόνια από την αμεσοδημοκρατική αφυπνιστική έκρηξη στις πλατείες

Πλατεία Συντάγματος 2011

Φανταστικό το θέαμα γύρω απ' το σιντριβάνι

κατάχαμα εσπερινά και η ζωή σεργιάνι

Φως Αττικό ξεχύνεται φωτίζει κάθε βράδυ

Το Εμείς νέος Παράδεισος και το Εγώ στον Άδη

Με ιερή ευλάβεια τρίλεπτο ομιλίας

Πληθαίνουν οι ομιλητές στο Δήμο της Πλατείας

Η λέξη η χρωματιστή καθάρια, φέρνει ρίγη,

διάφορη απ'της Βουλής που ομίχλη την τυλίγει

Ο λόγος ρέει αβίαστα ό εν αρχή και εν τέλει

Ακόμα και τον πόνο του να πει όποιος το θέλει

να βγάλει από μέσα του τα μύρια μαζεμένα

ναυάγια, που το βυθό σκεπάζουν σκουριασμένα

Με δίχως ήχο κίνηση για το υπέρ ή όχι

χαμόγελο με ανοχή γιατί ενώνει η κόχη

Επίμονοι υπερασπιστές κοινού χώρου για όλους

Ενδυμασία λεύτερη δίχως πρέπει κι ενστόλους

Με τα αστέρια από ψηλά στο ανοιχτό της φύσης

Χλόη και δέντρα στη σειρά χώρος για να καθίσεις

σε άγνωστου συνάντηση μα και γνωστού αντάμα

όνειρα για τ 'ανείπωτο και θα γενεί το θάμα

Ένα αγέρι ερωτικό δροσιά στο Καλοκαίρι

Δεν ξέρεις απ'τη μιά στιγμή η άλλη τι θα φέρει

χάος, δημιουργία, φως καθημερνή και σχόλη

Λιτό έχει συσσίτιο θα το γευτούνε όλοι

Το δίκιο μου το δίκιο σου δεν έχουν σημασία

στη γιορτινή συναίνεση βρίσκεται η ουσία

Νόμος ο λόγος ο απλός που 'χει ανθρωπιά και μπέσα

σφραγίδες και υπογραφές θα βρεις στο στήθος μέσα

Ομάδες για το κάθε τι φτιάχνονται στ' άψε σβήσε

Ποιός είμαι εγώ ποιός είσαι συ, ψάξιμο μέσ'το ζήσε

με μία χάρη παιδική που δεν χωρά κακία

μίσος, βία, φανατισμό, χλεύη και ειρωνεία

Το ψήφισμα παίρνει ζωή μετά από αιώνες

Η Πνύκα στέλνει μήνυμα ριγούνε οι κολώνες

Ερείπια ζωντανεύουνε κι η λαγαρή η σκέψη

χρόνους πολλούς μετά ξανά νέους καρπούς θα δρέψει

Οι αποφάσεις έχουνε των όλων τη σοφία

μαζί και έρωτα πλατύ μιά νέα συνουσία

ενώνει λόγο με ψυχή και το κορμί ταράζει

Ξόρκι για την ανάθεση τώρα η ζωή προστάζει

Κεφάλι παίρνει το υπέρ απ' το αντί σε κάτι

για ένα άλλο καλπασμό ξεσάμαρο το άτι

Δίχως χαμένους νικητές με μέσα που αγιάζει

ο τάχα ιερός σκοπός, που πουθενά δεν βγάζει

Ένας για όλους στέκεται και όλοι για τον ένα

και η ζωή μιά αγκαλιά, χάνεται η αρένα

αυτή η καθημερινή της πάρτης, του λοφίου,

θυσιαστήριο του αγνού, του απλού του μεγαλείου

Η φύση η πρωταρχική ξυπνά νύχτα και μέρα

Το άμωμο χαμόγελο πλανιέται στον αέρα

Νέοι καλλιτέχνες τ' άφατου του ζην ξάφνου γεννιούνται

με έργο τέχνης τη ζωή που πιά δεν καταριούνται

Κάποιοι το θαύμα θέλησαν με ψέματα να θάψουν

φοβήθηκαν μήπως φωτιές νέες ξανά ανάψουν

κι αν στα δεκάχρονα αυτά κρύψανε την ουσία

πυγολαμπίδες προμηνούν νέα φωτολουσία

Μαράθηκε ο νιός βλαστός παλιάς κατάρας θύμα

που σταματάει την ορμή μπερδεύοντας το βήμα

Οι σπόροι όμως που πέσανε και πάλι θα βλαστήσουν

κλαδιά, κορμιά, νέα, γερά, ζωή να αναστήσουν

Πέτρος Μπ.

 Τα δύο Τζίνι

Σε λυχνάρι δύο Τζίνι η ζωή έχει δωρίσει

είναι τα πρωτάτα δώρα κι όπως λεν η πρώτη φύση

αν το ψάξεις μέσα, γύρω, ίδια δώρα έχουν όλοι

μας ακολουθούνε πάντα σε καθημερνή και σχόλη

Είναι και τα δυό τους πάντα τύραννοι ή ευεργέτες

πότε άγκυρες και στάση πότε δυνατοί ερέτες

το ταξίδι όταν αρχίζει δίχως έγνοιες δίχως έξεις

με ανύπαρκτες τις λέξεις δεν μπορείς να τα προσέξεις

Στο κατόπι θα πλακώσουν των Σειρήνων οι φωνές

από λέξεις που 'χουν μέσα και κατάρες και ευχές

σε παιδεύουν σε ζαλίζουν γλύκα πίκρα περισσή

με ξεφάντωμα ή πάλι ναυαγός σ'ένα νησί

Το πιό όμορφο το τζίνι με καρδούλες στολισμένο

αν κολλήσει σαν τη βδέλλα το παιχνίδι τελειωμένο

θέλει αέρα, ελευθερία, αγκαλιές, φιλιά και χάδια

στο ακέραιο τα δίνει με προτίμηση στα βράδια

Τ'άλλο γίνεται προστάτης η ζωή μην πάει χαμένη

με μεγάλη όμως δόση η ψυχή 'ναι φοβισμένη

μιά σκιά μαύρη θα γίνει κι η ζωή πλέον εν τάφω

και διαλείμματα με ύπνο ή και με κανένα μπάφο

Πέτρος Μπ.

 ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΥΜΕ

'' Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη…''

Οδ. Ελύτης, '' Άξιον Εστί ''

''...Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να 'ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του...''

Οδ. Ελύτης, '' Συν τοις άλλοις''

 ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Μάνα, μητέρα και μαμά μία καρδιά μεγάλη

και η δική μου η ζωή δεν είναι για χαλάλι

να χαίρεσαι αν έμαθα μόνος μου να βαδίζω

και το τραγούδι μου για σε λεύτερος να σφυρίζω

 Αναστάσιμη Πρωτομαγιά

Τ' άλλο μισό του ουρανού σαν βγήκε να δουλέψει

διπλό το βάρος ένιωσε σκοτείνιασε η σκέψη

φώναξε μιά πρωτομαγιά κει στο Σικάγο πέρα

''ψωμί και τριαντάφυλλα θέλουμε κάθε μέρα''

ΚΑΛΟ ΜΑΗ,

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕΣΑ ΚΙ ΕΞΩ

ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΔΥΟ ΜΙΣΑ!

                 Μεγαλοβδόμαδο

Στο καθημερνό το ίδιο κάτι αλλάζει ξαφνικά

για παιδιά που είχαν ζήσει σ 'άδειους δρόμους και αλάνες

στρογγυλεύουν οι γωνίες και με χέρια μυστικά

αγκαλιάζουν οπτασίες και δεν νοιάζονται για πλάνες

Έρχονται ξανά οι μνήμες φιλικοί οικοδεσπότες

ο ασβέστης να ασπρίζει πεζοδρόμια και τοίχους

με της άνθισης μεθύσι ανοιχτές όλες οι πόρτες

ψαλμωδίες και εικόνες έχουν τους δικούς τους ήχους

Διασκέδαση και θλίψη οι μικροί και οι μεγάλοι

εκκλησίες φωτισμένες βραδινή κατάνυξη

η ζωή ρυθμούς αλλάζει κάθε μέρα είναι άλλη

με μοναδική αξία κι οδηγό την Άνοιξη

Η εν πολλαίς περιπεσούσα αμαρτίαις Κασσιανή

μπέρδευε μ'αυτές τις λέξεις όμως μένει η μαγεία

κάτι ερωτικό αιθέριο μπλέκεται με τη γυνή

διώχνει ενοχές, σκοτάδια, χάνεται η αμαρτία

Στη γωνιά μία γριούλα μήνυμα απ΄τα παλιά 

στο κεφάλι της μαντήλα μουρμουρίζει ψαλμωδίες

σώζει μνήμες ροζιασμένη μία γέρικη ελιά

και μηνάει για κρυμμένες μέσα σ'όλα αρμονίες 

Ταχινόσουπα νηστεία την Παρασκευή το λάδι

μα ο νους στη μαγειρίτσα, κουλουράκια και αυγά

αεράκι Επιταφίου τα κεριά διώχνουν το βράδυ

και τα σώματ'ανασταίνει η Λαμπρή η Πασχαλιά

25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821-25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2021

 Στα 200 χρόνια

Γεννημένος στα Ταμπούρια έμαθα από παιδάκι

για το Γιώργο με το φέσι το γνωστό Καραϊσκάκη

είχε μάνα μέσ΄τους τοίχους έγκλειστη σε μοναστήρι

και πατέρα τον αγέρα, μέλισσα μαζί και γύρη

Ο Γιωργής ήταν λεβέντης, αθυρόστομος αθώος

ενοιαζόταν για τους άλλους, κι όχι πώς θα μείνει σώος,

με Ανδρούτσο, Μακρυγιάννη, Ρήγα, Διάκο, Οικονόμου,

Θοδωρή και Παπαφλέσσα κι άλλους αδαείς του τρόμου

Τη ζωή διαλαλούσαν τη φαμίλια τη μεγάλη

από τα παλιά κρατάει ήθελαν να γίνει άλλη

τις κολώνες εσηκώσαν γιατί νιώθαν τον παλμό τους

δεν φθονούσανε τους άλλους τόπο θέλανε δικό τους

Πάλεψαν με τα θηρία νέοι Κουταλιανοί αντάμα

κι αν τα γράμματά τους λίγα εν τω άμα και το θάμα

δίδαξαν γραμματισμένους πού'χαν χάσει την ψυχή τους

πως με αρετή και τόλμη έχει αξία η ζωή τους

Κι αν περάσανε διακόσια χρόνια δύσκολα ακόμα

η πατρίδα πότε κόρη λυγερή πότε σε κώμα

ψάχνει νά'βρει το ρυθμό της με μιά μουσική δική της

και του Σολωμού ο στίχος φωτεινός αποσπερίτης

Πέτρος Μπ.

 Μιά άλλη Πολιτεία

Στου καιρού τις συμφορές της καρδιάς η αλητεία

μ' έφερε στο ξαφνικά σε μιά άλλη Πολιτεία

δεν εγνώριζα κανένα όμως ένιωθα δικός τους

μα και κείνοι μου μιλούσαν σάν να ήμουν αδερφός τους

Οι ρυθμοί τους είναι αργοί κύμα παφλασμός θαλάσσης

μιά ατέλειωτη γιορτή από όπου κι αν περάσεις

ο καθένας δημιουργός σε αυτό που του αρέσει

τιμωρία κι έπαινος άχρηστα δεν έχουν θέση

Κλέφτες κι όλα τα γνωστά είναι άγνωστα εδώ πέρα

και οι πόρτες ανοιχτές όλη νύχτα κι όλη μέρα

η ζωή τους είν' λιτή τίποτα όμως δεν τους λείπει

για το εδώ σαν τους μιλώ με κοιτάζουνε με λύπη

Τα παιδιά τους στο σχολειό πάνε σιγοτραγουδώντας

του δασκάλου η διδαχή ψάχνοντας και αγαπώντας

και σε κύκλο όλοι μαζί είναι η γνώση ο χορός τους

ρυθμικός, αρμονικός είναι μοναχά δικός τους

Τράπεζες και όλα αυτά άγνωστα και δίχως κρίμα

μ' απορία με κοιτούν όταν τους μιλώ για χρήμα

έρωτας και αγκαλιά δίχως κόλπα δίχως νάζια

μια γαλήνη τρυφερή χωρίς πείσμα, βία, γκάζια

Αν μου πεις πως όλα αυτά είναι μία ουτοπία

ψάξε μέσα σου θα βρεις τη χαμένη ευτοπία

δίχως cogito κι αυτά που σου μάθανε οι άλλοι

του παιδιού το μυστικό θα σου τη θυμίσει πάλι

Πέτρος

Πέτρος Μποτέας - Λυσιμελής (Official VideoClip)

Χρόνια πολλά ερωτικά!

*Η ΟΥΣΙΑ** από το άλμπουμ ΑΝΑΔΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΥΣΕΙΣ

ΠΕΡΙ ΟΥΣΙΑΣ

Λιόλουστες μέρες του πουλιού μεσ'το βαρύ χειμώνα

μιλούνε για την Άνοιξη και για τη χελιδόνα

γαλάζιου πράσινου οσμή του νέου που γεννιέται

του σπόρου η ανάσταση ουσία που πλανιέται

 Από το νέο Εδώλιο

Καθίσαν στο Εδώλιο τώρα τον πάσα ένα

καχυποψία, απόσταση γιά σένα και για μένα

το σπίτι τάφος να γενεί διαφυγή καμία

άντε και σου χαρίζουνε να πας ως τη γωνία

Όλα για την υγεία σου κι αν είναι να πεθάνεις

καλά να πάθεις θα σου πουν με όλα αυτά που κάνεις

τη μάσκα τη χαμήλωσες γιαυτό να καταλάβεις

μάχαιρα έτσι έδωσες και μάχαιρα θα λάβεις

Με καραντίνες στη σειρά σκοτώνουν την ψυχή σου

αυτοί που λένε νοιάζονται μόνο για τη ζωή σου

κι αν έχεις άλλη άποψη λεν δεν σου πέφτει λόγος

και σου κολλούν τη ρετσινιά συνομωσιολόγος

Νέα σκλαβιά επλάκωσε το ήθος στο Εδώλιο

εισαγγελέας ένστολος, πρόεδρος το εμβόλιο

και η φωνή τους άγρια ακούγεται σαν υλακή

και κάθε μέρα χτίζεται αόρατη η φυλακή

Κάνανε φέσι τον ιό οι νέοι κοτζαμπάσηδες

πολλοί βαστάζοι από κοντά που κάναν τους καρντάσηδες

Το Εικοσιένα μας μιλά μετά διακόσια χρόνια

ν'αφήσουμε κακομοιριά και σε καινούργια αλώνια

και δρόμους ν 'αγκαλιάσουμε τον διπλανό τον Άλλο

του Ρήγα ν' αναστήσουμε το Θούριο το μεγάλο

Καλή χρονιά να έχουμε

μ'αγάπη και με ομορφιά

και στης ζωής τον πίνακα

κάθε στιγμή μιά πινελιά

 https://youtu.be/APyi2yBWs5U

Χρόνια πολλά Αρχόντισσες και Άρχοντες αντάμα

όλοι μαζί να ζήσουμε μιας γέννησης το θάμα

Από τα λόγια τα παλιά την προκοπή δεν είδα

έμπνευση από τα παιδιά που είναι η ελπίδα

https://youtu.be/achpMM5YsxM

 ΕΙΔΗΣΕΙΣ (οι άλλες)

Η ΑΣΘΕΝΗΣ : «Νικήτρια από τη μάχη που έδωσε με τον κορονοϊό βγήκε μία υπεραιωνόβια 102 ετών, που πήρε εξιτήριο από το Γενικό Νοσοκομείο Κέρκυρας μετά από εικοσαήμερη νοσηλεία».

Ο ΓΙΑΤΡΟΣ : «Η αγάπη και το πείσμα για ζωή νικάει κάθε κακό.... » δήλωσε ο διοικητής του Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ : '' ..από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα..''

https://youtu.be/jj0jIwdN0X0

 ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Ικαριώτης, από πολύτεκνη οικογένεια, πέντε αδέρφια. Το 1973 ήταν 18 ετών. Ήρθε στην Αθήνα κι έγινε παιδί γιά όλες τις δουλειές, οικοδόμος, ελαιοχρωματιστής, ό,τι έβρισκε.

Όταν είχε χρόνο σκάρωνε στίχους και μουσικές με την κιθάρα του. Ποιητής της πιό πρόχειρης και ανόθευτης έμπνευσης.

Στην εξέγερση του Πολυτεχνείου ανεβασμένος στην πύλη κουνούσε την ελληνική σημαία.

Έπεσε όταν μπήκε το τανκ . Μετά τον έπιασαν, τον πήγαν στο Χαϊδάρι και τον βασάνισαν.

Παρέμεινε ανώνυμος. Κάποιοι φίλοι του μόνο ήξεραν.

Ύστερα μπάρκαρε και κάποτε βγήκε στην Αμερική. Δεν τον χώραγε όμως ο τόπος και γύρισε στο νησί του.

Έκανε μαθήματα κιθάρας σε παιδιά. Το παρατσούκλι του ήταν ''Αλμπάνο''.

Το Καλοκαίρι του 1993, στις μεγάλες πυρκαγιές του νησιού, προσπάθησε να σώσει κάποιους γέροντες από τη φωτιά. Τό'χε στο αίμα του. Δεν ήθελε εγκλωβισμένους. Έμπαινε μέσα σε όλα. Αγαπούσε τη ζωή. Μπήκε στη φωτιά και δεν βγήκε ποτέ. Ήταν 38 χρονών.

Τον έλεγαν Γιώργο Κηρύκου

                  Εποχή πανδημίας

Πανδημία, επιδημία η ουσία είναι μία

χάνεται ξανά το μέτρο σε αυτήν την τρικυμία

πολλοί πάλι θα την κάνουν και θα πάρουν και το σίτο

με το σύνθημά το ίδιο ''ο σώζων εαυτόν σωθήτω''

Το μαζί θα γίνει χώρια ο παπάς και το ραβδί του

και στο δέντρο θα απομείνει μοναχό κάθε κλαδί του

Το παιδί χάνει τη μάνα και η μάνα το παιδί της

κι η ζωή μιά πεθαμένη που τη δάγκωσε αστρίτης

Βάλε μάσκα βγάλε μάσκα άλλο πάνω άλλο κάτω

με μπερδεύουνε και βλέπω στον ορίζοντα τον πάτο

κάποιοι μας τα λένε έτσι κάποιοι άλλοι λένε άλλα

τρικυμία στο κρανίο νιώθω κάπως σαν μπουκάλα

Μας χωρίζουνε οι φόβοι για ιούς και άλλα τέτοια

ξεθυμαίνουν οι αγάπες μένουν μοναχά τα ντέρτια

χάνεται κι η λογική μας η θολούρα κυριεύει

και η ασυναρτησία με τη φρόνηση παλεύει

Μου μιλάνε για υγεία εγώ όμως αρρωσταίνω

στριμωξίδι, φασαρία και ποτέ δεν ξαποσταίνω

κι αν πληροφορία ψάχνω απ'την τηλεόρασή μου

άλλα αντ'άλλων κι η ευθύνη είναι μοναχά δική μου

Νιώθω ένοχος αν βήξω και αν κάνω χειραψία

το μυαλό αμέσως πάει σε κρανίο, νεκροψία

Την ταβέρνα αποζητάω να τσουγκρίσω ποτηράκι

Το τραπέζι της παρέας στου σπιτιού το σαλονάκι

 Το μεγάλο ΟΧΙ είναι και σήμερα, 

που απειλείται  η κυριαρχία και η ακεραιότητα της χώρας μας από ''φίλους'' και εχθρούς, 

ΕΠΙΚΑΙΡΟ και ΑΝΑΓΚΑΙΟ

                                 ΕΞΟΥΣΙΕΣ

Το ναρκωτικό το μέγα μακριά από κάθε ουσία

θα το βρείς νύχτα μέρα και το λένε εξουσία

μάστιγα και πανδημία έχει γίνει από παλιά

το γνωρίζουν πρώτοι απ΄όλους τα αθώα τα παιδιά

Εξουσία ο πατέρας μεσ΄την οικογένεια

εξουσία τ'άφεντικό του θράσος και αγένεια

εξουσία οι από πάνω σε όσους έχουν από κάτω

και δεν σταματάν ακόμα κι αν αγγίξουνε και πάτο

Και αν δύναμη φαντάζει είναι μιά αδυναμία

σαν ναρκωτικό νεκρώνει κάθε μιά ευαισθησία

και μονότονα πηγαίνει απ'την άνοδο στην πτώση

με τη σκέψη να κολλάει διαρκώς μόνο στη δόση

Άρχοντες, δικτατορίσκοι, υπουργοί, πρωθυπουργοί

παίρνουν τη μεγάλη δόση στο χαμό είν'αυτουργοί

η χαρά τούς έχει αφήσει μένει μόνο η αγωνία

και ο φόβος για καρτέρι κάπου σε καμιά γωνία

Δεν υπάρχει μόνο έξω σε εμπόρους, βαποράκια

αν ψαχτούμε λίγο μέσα όλοι έχουμε σποράκια

που τα σπέρνουν κάθε μέρα το Εγώ και το δικό μου

και το όπλο που πληγώνει πάντα βρίσκεται επ'ώμου

Κι αν το βλέπουμε στους άλλους τους γνωστούς και τους μεγάλους

και το δάχτυλο τους δείχνει όμως τους ξεχνάει τους άλλους

που έχουν φτιάξει την ταινία που προβάλλεται στον τοίχο

κι έχει μέγεθος μεγάλο και εκκωφαντικό τον ήχο

Και το πιό κοινό στοιχείο των ανθρώπων ως εικός

πως εν τέλει ο καθένας είναι διαφορετικός

η εξουσία το ξεχνάει όλοι ίδιοι κι όλα οικεία

και το παιδικό το γέλιο είδος εν ανεπαρκεία

                        Τι είμαι ;

Χρόνια οι εξερευνήσεις συνεχίζονται αενάως

μέσα μου και αντικρίζω κάθε τόσο ένα χάος

κι ύστερα αναρωτιέμαι ποιός ρωτά ποιός απαντάει

μα ο παρατηρητής μου σιωπά και δεν μιλάει

Ψάχνω παρελθόν θυμώνω, ενοχές και αδικία

πανικόβλητος στο μέλλον πάλι η ίδια ιστορία

άγχος, φόβος, τι θα γίνει; Χάρυβδη αλλά και Σκύλα

απ'το μπρος πάω στο πίσω κάπου γίνομαι Σιβύλλα

Νιώθω ωστόσο μία γλύκα και μιάς λίμνης ηρεμία

όταν χάνονται για λίγο φόβος μα και αγωνία

είναι κάτι που συμβαίνει πάντα στο εδώ και τώρα

και μιά δύναμη αναβλύζει δίχως βιάση δίχως φόρα

Και εν τέλει ξεπροβάλλει το ερώτημα τι είμαι;

είμαι ό,τι λεν οι άλλοι, διαδόσεις ή και φήμες;

είμαι αυτό που κουβαλάω απ'τα παιδικά τα χρόνια;

ή της τύχης το παιχνίδι σε αλάνες και σαλόνια;

Τι δεν είμαι μόνο βρίσκω με το ψάξιμο της σκέψης

δύσκολα το συνεχίζω θα μουσκέψεις και θα ρέψεις

μου φωνάζουν κάποιοι φίλοι του όσα πάνε κι όσα ρθούνε

δεν μου αρέσω τους φωνάζω μα αυτοί δεν με ακούνε

Βρίσκω ένα σωρό σκουπίδια και κωλύματα και πρέπει

σαν κρεμμύδι ξεφλουδίζω για να βρω το εντός πού ρέπει

και γυμνός για λίγο αν μένω στιγμές είναι μαγικές

το γνώθι σαυτόν με αφήνει σε αισθήσεις μυστικές

            Θα πεθάνουμε σαν Χώρα ;

Σαν χάνοι το τσιμπήσαμε το κάθε νέο δόλωμα

με δάνεια τα χτίσαμε τα Γόμορρα και Σόδομα

φρούδες ελπίδες πλαστικές ψεύτικα μεγαλεία

γινήκαν της καταστροφής τα νέα εργαλεία

Νόμοι και διατάγματα, φτώχεια και πλειστηριασμοί

μνημόνια και ενοχές, φόβοι, απειλές και εγκλεισμοί

τσακίζουνε την ύπαρξη κλέβουνε την ικμάδα

κι απόμεινε δίχως καπνό η κάθε καμινάδα

Σαν χώρα πως πεθαίνουμε κάποιες φωνές μας λένε

κι αν φαίνεται υπερβολικό μυριάδες τώρα κλαίνε

με μάσκες κρύβουν πρόσωπα στα μάτια η αγωνία

κατάθλιψη, απόγνωση, αέρα, ασφυξία

Πουλάνε ό,τι έχουμε σε άνισο παζάρι

κλέβουνε και τον οβολό μέσα από το παγκάρι

ο δρόμος σπίτι έγινε άστεγοι ένα γύρω

και τα σκουπίδια φτιάχνουνε το νέο μας το μύρο

Να μην κιοτέψουμε μας λεν τη δύσκολη την ώρα

απ'τα παλιά κάποιες φωνές που νοιάζονται τη Χώρα

''μιά χούφτα ήμασταν και μεις κι ήταν βαθύ το τραύμα

μα με την τρέλα οδηγό το κάναμε το θαύμα

μην περιμένετε Αθηνά αν δεν κουνάτε χέρι

θύελλα φτιάχνει τ 'όμορφο του καθενός αγέρι

προσμένει αναγέννηση νέος χρυσός αιώνας

αν δεν κουρνιάστε άβουλοι στο σπίτι της ματρόνας''