11 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

11 χρόνια από αυτό το μαζικό δημοκρατικό ξέσπασμα.

11 χρόνια από τότε που αναδύθηκε ανανεωμένο το πρόταγμα της Άμεσης Δημοκρατίας.

Χιλιάδες πολιτών που συμμετείχαν καθημερινά, ένιωσαν λίγο ή πολύ ότι υπάρχει ένας άλλος τρόπος κοινωνικής και πολιτικής συμμετοχής και οργάνωσης, χωρίς αποκλεισμούς, και με τους πολίτες ενεργούς συμμέτοχους ''κρίσεως και αρχής''.

Αυτοί που έζησαν τις πρώτες μέρες την ομορφιά και το μήνυμα εκείνων των στιγμών, έκαναν τότε την παρακάτω πρόσκληση, που βρήκε μεγάλη ανταπόκριση και άγγιξε και αγγίζει καρδιές και εμπνέει οράματα :

Π ρ ό σ κ λ η σ η Σ υ μ μ ε τ ο χ ή ς

Στη πλατεία Συντάγματος μπορείς να συμμετέχεις ελεύθερα σε όλες τις διαδικασίες.

Από τις 25 Μαΐου που ξεκινήσαμε τις λαϊκές συνελεύσεις, παραμένουμε στη πλατεία παρ’ όλο που η κυβέρνηση εξαπέλυσε χημικό πόλεμο στις 15, 28 και 29 Ιουνίου κάνοντας επίδειξη δύναμης με βαρβαρότητα χρησιμοποιώντας και προβοκάτορες. Σπάμε το φόβο και την απομόνωση. Ξαναχτίζουμε τις ανθρώπινες σχέσεις με αλληλεγγύη.

Συνδιαμορφώνουμε τη νέα πολιτική που στόχο της έχει να αντικαταστήσει το ολιγαρχικό καθεστώς που ζούμε. ‘Έτσι γεννιέται ένας νέος πολιτισμός σε όλα τα επίπεδα της ζωής.

Σε δεκάδες πόλεις και δήμους σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν λαϊκές συνελεύσεις, από την Θεσσαλονίκη και την Ικαρία, έως τον Έβρο και τα Χανιά.

Ο 20ος αιώνας ανέδειξε δύο συστήματα δημοκρατίας που ήρθαν σε σύγκρουση: αυτό της άμεσης που είναι αδιαμεσολάβητη και όπου οι αποφάσεις παίρνονται από εμάς για εμάς, και εκείνο της έμμεσης , όπου οι αποφάσεις παίρνονται με αδιαφάνεια με διαμεσολάβηση των κομμάτων, όπου ο λαός δεν ελέγχει τίποτα και μια φορά στα τέσσερα χρόνια έχει δικαίωμα να ψηφίσει τους επαγγελματίες πολιτικούς του ενός ή του άλλου κόμματος. Η έμμεση «δημοκρατία» των κομμάτων βγήκε κερδισμένη γιατί η πολιτική και οικονομική εξουσία είχαν την οργάνωση και τα μέσα να επιβάλουν την θέλησή τους.

Μήπως έφτασε η ώρα για αλλαγή;

Όποιο πολιτικό σκεπτικό κι αν έχεις, αν νοιώθεις πως η κατάσταση δεν πάει άλλο, έλα να πεις τη γνώμη σου, να ανταλλάξουμε απόψεις, για να φτιάξουμε όλοι μαζί το δικό μας αύριο.

Η ισότιμη συμμετοχή σου είναι που κάνει άμεση τη Δημοκρατία.

Μέχρι τώρα ζούμε σε ένα καθεστώς ολιγαρχίας, κοινοβουλευτικής δικτατορίας, εδώ που γεννήθηκε η έννοια της Δημοκρατίας.

Η δημοκρατία αν δεν είναι άμεση δεν είναι Δημοκρατία.

Η άμεση Δημοκρατία έχει ξεκινήσει στο Σύνταγμα, είναι μια διαρκής διαδικασία που εκτείνεται σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής, φέρνοντας μαζί της την συνεργασία όλων των ανθρώπων χωρίς αποκλεισμούς.

‘Ολες μας οι αποφάσεις, όπως και αυτή η πρόσκληση, διαμορφώνονται και επικυρώνονται από τις λαϊκές Συνελεύσεις.

Εκτός από την Ελλάδα ο ίδιος αγώνας δίνεται σε πολλά μέρη της γης.

Εμπνεόμαστε και συνδεόμαστε με τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις όλου του κόσμου.

Ο αγώνας που δίνουμε είναι κοινός ενάντια στη φτώχεια, την εκμετάλλευση, τους διαχωρισμούς και την κοινωνική ανισότητα.

Καλούμε τους πολίτες της Ευρώπης και όλου του κόσμου, να δράσουν μαζί μας για αυτούς τους κοινούς πανανθρώπινους στόχους.

Α Μ Ε Σ Η Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α Τ Ω Ρ Α

Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!

 ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ - ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ

Ζούμε σε εποχές και κοινωνίες όπου οι κυρίαρχες αρχές που τις χαρακτηρίζουν είναι το κίνητρο του κέρδους, η ιδιοτέλεια, ο ατομικισμός και ο ανταγωνισμός .

Με τις αρχές αυτές έχει συσσωρευτεί με τα χρόνια ένας τεράστιος πλούτος, μοναδικός στην ιστορία, σε λίγα χέρια, και μία τεράστια δύναμη για την υπεράσπιση του (δικαστική και εκτελεστική εξουσία, κόμματα, ΜΜΕ, μηχανισμοί βίαιης καταστολής, παρακρατικές οργανώσεις, παγκόσμιοι οργανισμοί, δεξαμενές σκέψης, λέσχες, ιδρύματα χρηματοδότησης, διανοούμενοι εξαρτημένοι κλπ.). Παράλληλα έχει συσσωρευτεί ένς τεράστιος όγκος υλικών και ψυχικών σκουπιδιών που απειλούν το ανθρώπινο είδος, τη φύση και αυτή ακόμα τη Γη.

Η ζωή έχει αποδείξει ότι η υπερβολή, το πέραν του μέτρου, δημιουργεί στρεβλές καταστάσεις που τις υφίστανται με διαφορετικό τρόπο όλοι οι συμμετέχοντες .

Έχουν δημιουργηθεί έτσι χρυσά κλουβιά προστασίας για τους λίγους και σκουριασμένα κλουβιά απαξίωσης για τους πολλούς. Ωστόσο και τα δύο είδη κλουβιών καταργούν την ελευθερία πρώτα απ' όλα και τη χαρά της επικοινωνίας.

Η υπερβολική συσσώρευση, στο ''στρατόπεδο'' των λίγων, των ''από πάνω'' , γεννάει αίσθηση ανικανοποίητου, απληστία, και σήψη, που εκδηλώνεται με διαφθορά, πόλεμο και βιασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Στο ''στρατόπεδο'' των ''από κάτω'' η αγωνία της επιβίωσης γεννά μίσος και εκδικητικές διαθέσεις ανατροπής της υπάρχουσας επώδυνης κατάστασης. Ιστορικά όμως, η όποια ανατροπή, μετά τον πρώτο διάστημα που γίνονται κάποιες αλλαγές , στη συνέχεια συνοδεύεται από ανάλογα φαινόμενα συγκέντρωσης δύναμης στην αρχή, και πλούτου στη συνέχεια, σε λίγους πάλι. Απλά αλλάζουν τα πρόσωπα.

Αυτό το μίσος των πολλών, των ''από κάτω'', για την υπάρχουσα κατάσταση από τη μια, και ο φόβος των ''από πάνω'' για το ενδεχόμενο ανατροπής τους από την άλλη, κάνει τους ''από πάνω'' να χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να τρομοκρατήσουν, διασπάσουν, καθηλώσουν και υποτάξουν τους ''από κάτω''. Κύριο όπλο τους ο γενικευμένος φόβος με επανειλημμένα σοκ. Στις μέρες μας έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις το ''διαίρει και βασίλευε'' μεταξύ θρησκευτικών δογμάτων, φυλών, εθνών (βίαιη λιτότητα, τρομοκρατία, πόλεμοι κλπ) ακόμα διαίρεση και μεταξύ ατόμων (παράλογα μέτρα για προστασία της υγείας) .

Παραδείγματα από την πρόσφατη ιστορία, πολλά και διαφορετικά : α) Οι δίδυμοι πύργοι το 2001 και η εργαλειοποίηση του γεγονότος με προπαγάνδα για ύπαρξη γενικευμένης αόρατης τρομοκρατικής απειλής , από τρομοκράτες της διπλανής πόρτας, και δημιουργία κατάλληλου κλίματος φόβου, καχυποψίας και περιορισμού των ελευθεριών. β) Η αντικαπνιστική υστερία με στοχοποίηση των καπνιζόντων το 2006. Πάλι ξεκινάει από τις ΗΠΑ που κυριαρχούν παγκόσμια μετά το 1989, όταν κατέρρευσε το ανατολικό μπλοκ. Χρησιμοποιούν το κάλπικο πρόσχημα, ότι αποβλέπουν στην υγεία των πολλών, σε μιά χώρα με το χειρότερο σύστημα υγείας για τους πολλούς. Ο στόχος είναι η υποταγή των πολλών σε εντολές και η διαίρεση της κοινωνίας, χωρίς αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, που θα σέβονται καπνιστές και μη. γ) Η προσπάθεια τρομοκράτησης με εργαλειοποίηση διάφορων παλαιότερων ιών(Η1Ν1 κλπ) που απέτυχε και δ) η τελευταία απόπειρα για χρησιμοποίηση του ιού sars-cov-2 που εμφανίστηκε πριν δύο χρόνια. Eχοντας επιπλέον σχετική εμπειρία και έχοντας κάνει καλύτερη προετοιμασία αξιοποίησής των ιών, εφάρμοσαν διόγκωση των αριθμών, έντονη προπαγάνδα εξαπάτησης και διασποράς φόβου, αποκλεισμό με κάθε τρόπο της διαφορετικής άποψης, απειλές, και τέλος εγκατάλειψη των ασθενών σε ένα υποβαθμισμένο Τριτοβάθμιο σύστημα υγείας και σε ένα σχεδόν ανύπαρκτο Πρωτοβάθμιο . Αυτό είχε σαν συνέπεια υπερβολικά μεγάλο αριθμό θυμάτων τόσο από covid όσο και από άλλες ασθένειες. Ο χειρισμός της πανδημίας με τα εκατομμύρια θύματα μιλάει εύγλωττα για τις απεγνωσμένες επιλογές των από πάνω'' να διατηρήσουν αυτά που έχουν, και που οδηγούν εν τέλει ακόμα και σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε Ανατολή και Δύση.

Τα προβλήματα των 4 παραδειγμάτων κατά βάθος τα γεννάει το ίδιο το υπάρχον παρά φύσιν μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας, με την εξωφρενική εκμετάλλευση ανθρώπων και φύσης. Ένα μοντέλο που προσπαθεί ακόμα και τα προβλήματα που γεννάει, να τα αντιμετωπίσει με τρόπο που θα το συντηρήσουν και παραπέρα ενισχύσουν. Και ο πλανήτης Γη καταστρέφεται. Η σύγχρονη τεχνολογία που απελευθερώνει θέσεις μηχανικά επαναλαμβανόμενης εργασίας και προχωράει με την τεχνητή νοημοσύνη και σε πιό σύνθετες εργασίες, χρησιμοποιείται πάλι από τους λίγους για ακόμα μεγαλύτερη συσσώρευση και παράλληλη εξουδετέρωση της διαμαρτυρίας αυτών που χάνουν την εργασία τους και απειλείται η ζωή τους.

Είμαστε πλέον σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Δύο κατευθύνσεις φαίνεται να ξανοίγονται :

Η μία κατεύθυνση είναι η πολύωρη εργασία για τις θέσεις που συνεχίζουν να υπάρχουν, με εργαζόμενους που ο χρόνος τους είναι κατά το πλείστο στη διάθεση της εταιρείας . Για την τεράστια στρατιά των ανέργων, μεθοδεύεται ένα επίδομα οριακής επιβίωσης, που τους καθιστά νεοζητιάνους, χωρίς δυνατότητα βελτίωσης της ζωής τους ή διαμαρτυρίας και χωρίς δημιουργική συμμετοχή στον κοινωνικό ιστό, που έτσι διαλύεται σε μονάδες ανίσχυρες και πλήρως ελεγχόμενες. Παράλληλα για τους ανέργους και τους συνταξιούχους συντελείται η δημιουργία εξευγενισμένων Καιάδων-νοσοκομείων υποστελεχομένων για ελάττωση του πληθυσμού.

Η δεύτερη κατεύθυνση μπορεί να οδηγεί, με τη σταδιακή απελευθέρωση από μηχανικές εργασίες και συμπεριφορές, εξασφάλιση ελεύθερου χρόνου, ελάττωση των ωρών εργασίας , εξάλειψη της ανεργίας , επιλογή εργασίας ανάλογα με το ταλέντο, γόνιμη συνεργασία, προσφορά του παραγόμενου έργου στην κοινωνία, δημιουργική συμμετοχή στην κοινότητα, που τον παραγόμενο πλούτο τον μοιράζεται, έτσι ώστε να εξασφαλίζει μία απλή και επιλεγμένα λιτή ζωή για όλους, και που δεν καταστρέφει τον άνθρωπο και τη φύση. Είναι μία κατεύθυνση, ένας δρόμος, που μπορεί να ''ανοίγεται καθώς βαδίζει'' η κοινωνία συνειδητά, ανάλογα κάθε φορά με τις πραγματικές ανάγκες της. Είναι ένας δρόμος συμμετοχής και ευθύνης του κάθε πολίτη. Είναι ένας δρόμος για μια κοινωνία για όλους χωρίς αποκλεισμούς.

Η επιλογή κατεύθυνσης είναι υπόθεση καθημερινή, ασυνείδητη ή συνειδητή. Όλοι όσοι συνειδητοποιούν την σημερινή αδιέξοδη κατάσταση και βλέπουν την αναγκαιότητα της δημιουργικής αυτενέργειας, χωρίς ανάθεση σε άλλους για να σκεφτούν και να αποφασίσουν, ενεργούν προς τη δεύτερη κατεύθυνση. Η κάθε μέρα, η κάθε στιγμή είναι σημαντική, γιατί η ζωή είναι άθροισμα στιγμών. Το μικρό περιέχει το μεγάλο και τα μέσα περιέχουν το σκοπό. Και όπως έλεγε ο Γκάντι ''Γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο''

ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ

Στο βάθος, Μητέρα

Η επιθυμία ξεχειλώνει από σκέψη

Η σκέψη  γίνεται δυνάστης

Το βολικό έγινε υπερβολικό

Η μικρή μαθητεία, μεγάλη θητεία

Η εικόνα στη θέση της πραγματικότητας

Η πραγματικότητα σκεπάζει την αλήθεια

Η υγεία πρόσχημα για την αρρώστια

Η επιβίωση σκιάζει τη βίωση

Το αποφασίζουμε με το διατάζουμε

Η πολιτική έγινε βιοπολιτική

Ο πόλεμος προσποιείται την ειρήνη

Το λούστρο καλύπτει το πεθαμένο

Το πεθαμένο επιβάλλει τη συνέχειά του

Η ζωή αντιστέκεται

Το λουλούδι σπάει το τσιμέντο

Το χελιδόνι φτιάχνει τη φωλιά του

Το μωρό μπουσουλάει

Η Μητέρα θηλάζει 

1η Μαΐου ~ Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Ευχή και σύνθημα μαζί

για εδώ μα και για πέρα

''ψωμί και τριαντάφυλλα

θέλουμε κάθε μέρα''

 Αναστάσιμες ευχές για ''καθαρότατον ήλιο'',

που ''για να γυρίσει, θέλει δουλειά πολλή''.

''Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε

της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,

σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε

τ’ ουρανού σε κανένα από τα μέρη

και από κει κινημένο αργοφυσούσε

τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ’ αέρι,

που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:

Γλυκιά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα''

Διονύσιος Σολωμός

Από το ποίημά του ''Η ημέρα της Λαμπρής''

 Μνήμες Μεγαλοβδόμαδου

Ο ασβέστης να ασπρίζει πεζοδρόμια και τοίχους

το αγνό ευωδιάζει, γιασεμί, αγγελική

χωματόδρομοι, καμπάνες, μυρωδιά από λιβάνι

η ''εν πολλαίς περιπεσούσα'' απορία παιδική

Ταχινόσουπα, νηστεία και η Άνοιξη να γνέφει

προσμονή για μαγειρίτσα και για τα παπούτσια τ'άσπρα

Λεύτερο το παιδομάνι πρώτοι έρωτες στους δρόμους

Στου ναού τη νυκτωδία παραστέκουνε τα άστρα

''Αεράκι επιταφίου'' ξεσηκώνει και μαγεύει

Μιά γριούλα μεσ'τα μαύρα σε γωνιά στην εκκλησιά

προσευχή λέει για όλους ανιόντες, κατιόντες

απ΄το στόμα της δεν βγαίνει στη ζωή καμιά βρισιά

Πέτρος Μπ.

       Ημέρες πολέμου

Σύννεφα μαύρα σκεπάσαν τη Γη

Υδρατμοί άπληστοι σχεδόν μανιακοί

τον ήλιο κρύβουνε και εφορμούν

Απλώνεται παγωνιά θανάτου

Ζέστη σκορπούν φωτιές ξερατά

μεταλλικών στομάτων

''Τα παιδία παίζει'' πόλεμο έξω

έχει ξεκινήσει από μέσα

Ζέχνει εξουσία και χρήμα

Κλόουν οι δικαιολογίες

Ψέματα ο κοινός τόπος

Η ανεμελιά των παιδιών χάνεται

σε βλέμματα τρόμου

Το στήθος της μάνας αδειάζει

Στις άκρες των ρείθρων ανθάκια

χλευάζουν τις ερπύστριες

Το μανιτάρι απειλητικό δείχνει δόντια

Πόλεμος πατήρ

Ειρήνη η Μήτηρ

Ανεμίζουν τρίχρωμες σημαίες

και άλλες με αστέρια λευκούς νάνους

Σημαία πολύχρωμη καρτερεί

Πέτρος

 Από τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη

...Ένα πράμα μόνο με παρακίνησε κι εμένα να γράψω: ότι τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει «εγώ»· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε στο «εμείς» κι όχι στο «εγώ»... 

 

''Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία''

Χρόνια πολλά!

Καραϊσκάκης 

Βουνά τριγύρναγε κλέφτης λογιέται

στ'άρματα απίθωσε οράματά του

Μπαϊράκι σήκωσε ελευθερίας

Κρυφά μηνύματα κι η γη του σιέται

Στη μάχη μπροστινός και στο γιουρούσι

και στα ταμπούρια του φωτιές ανάβουν

πέτρες προσκέφαλο χλόη το στρώμα

νιβόταν το πρωί με χιόνι ή πούσι

Τραχύς ο λόγος του δεν είχε θύρα

με Τούρκους τά'βαλε μα και με ''φίλους''

Μύγα δεν σήκωνε πα στο το σπαθί του

Χώριζε παστρικά στάρι και ήρα

Ήλιος και θάλασσα, κάμπος, λαγκάδα

στο γιαταγάνι του καθρεφτιζόνταν

Βόλι απρόσμενο εχθρού ή άλλου

χάμω τον ξάπλωσε θρηνεί η Ελλάδα

                                                  Π. Μ.

 ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΣΟ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

''......Το ζητούμενο της εποχής είναι η ανάδυση της θηλυκής ποιότητας, που είναι καταπιεσμένη, διαστρεβλωμένη και κατασυκοφαντημένη τις πέντε τελευταίες χιλιετίες της πατριαρχικής κοινωνίας. Ενσυναίσθηση, συμπόνια, κατανόηση, αντοχή, διαίσθηση, δεκτικότητα, προσφορά, υπομονή, ανεκτικότητα, ταπεινότητα, σεβασμός της ζωής, ειρηνική διάθεση, τρυφερότητα, επαφή με τη φύση, σωματική ευαισθησία, φαντασία, αποδοχή του διαφορετικού, κοινωνική ευαισθησία και αγάπη είναι κάποιες ιδιότητες από το παρεξηγημένο περιεχόμενο της θηλυκής ποιότητας. Μιας θηλυκής ποιότητας που δεν έχει σχέση με την κυρίαρχη σήμερα γυναικεία ποιότητα της αυταρέσκειας, της εξάρτησης από ένα άλλο πρόσωπο, της φροντίδας αποκλειστικά για την εξωτερική εμφάνιση και του ‘’προορισμού’’ της, γάμος και παιδιά.

Η προσπάθεια της γυναίκας να ανακτήσει τη χαμένη της ιδιαιτερότητα και ισότητα, πολλές φορές την ξεστρατίζει. Αμυνόμενη επιδιώκει να βρεθεί σε πλεονεκτική θέση, υιοθετεί και μιμείται ανδρικές συμπεριφορές με χαρακτηριστικά όχι αρσενικά, που έτσι και αλλιώς διαθέτει σε μικρότερο βαθμό και εκείνη, αλλά ανδροκρατικά, που έχουν να κάνουν με την στρεβλή εξουσιαστική μετάλλαξη της αρσενικής ποιότητας''.

Aπόσπασμα από τo κεφάλαιο ''Ερωτική Μέθεξη'' του συλλογικού βιβλίου ''12 ερωτικές διαδρομές'' εκδόσεις ''Πηγή''.

 ΚΡΙΣΙΜΟΙ ΚΑΙΡΟΙ

Ζούμε σε καιρούς και κοινωνίες όπου οι κυρίαρχες αρχές που τους/τις χαρακτηρίζουν είναι το κίνητρο του κέρδους, η ιδιοτέλεια, ο ανταγωνισμός και ο ατομικισμός.

Με τις αρχές αυτές έχει συσσωρευτεί με τα χρόνια ένας τεράστιος πλούτος, μοναδικός στην ιστορία, σε λίγα χέρια, και παράλληλα τεράστια δύναμη για την υπεράσπιση του (δικαστική και εκτελεστική εξουσία, κόμματα, ΜΜΕ, μηχανισμοί βίαιης καταστολής, παρακρατικές οργανώσεις, παγκόσμιοι οργανισμοί, δεξαμενές σκέψης, λέσχες, ιδρύματα χρηματοδότησης, διανοούμενοι εξαρτημένοι κλπ.).

Η ζωή έχει αποδείξει ότι η υπερβολή, το πέραν του μέτρου, δημιουργεί στρεβλές καταστάσεις που τις υφίστανται με διαφορετικό τρόπο όλοι οι συμμετέχοντες σε αυτό το γίγνεσθαι.

Έχουν δημιουργηθεί έτσι χρυσά κλουβιά προστασίας για τους λίγους και σκουριασμένα κλουβιά απαξίωσης για τους πολλούς. Ωστόσο και τα δύο είδη κλουβιών καταργούν την ελευθερία πρώτα απ' όλα.

Η υπερβολική συσσώρευση, στο ''στρατόπεδο'' των λίγων, των ''από πάνω'' , γεννάει αίσθηση ανικανοποίητου, απληστία, και σήψη, που εκδηλώνεται με διαφθορά και βιασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας για λίγες στιγμές ανακούφισης από την μοναξιά του χρυσού κλουβιού τους .

Στο ''στρατόπεδο'' των ''από κάτω'' η αγωνία της επιβίωσης γεννά μίσος και εκδικητικές διαθέσεις ανατροπής της υπάρχουσας επώδυνης κατάστασης. Ιστορικά όμως, η όποια ανατροπή, μετά τον πρώτο διάστημα που γίνονται κάποιες αλλαγές για μια νέα πορεία, στη συνέχεια συνοδεύεται από ανάλογα φαινόμενα συγκέντρωσης δύναμης στην αρχή, και πλούτου στη συνέχεια, σε λίγους πάλι. Απλά αλλάζουν τα πρόσωπα.

Η μη συνειδητοποίηση των βαθύτερων αιτίων αυτών των καταστάσεων, που είναι η ύπαρξη εσωτερικών συγκρούσεων, και η μη πραγματοποίηση αλλαγών στο επίπεδο της συνείδησης φέρνει παρόμοια αποτελέσματα σε πείσμα των προθέσεων.

Αυτό το μίσος των πολλών για την υπάρχουσα κατάσταση από τη μια, και το ενδεχόμενο ανατροπής που φοβούνται οι ''από πάνω'' από την άλλη, τους κάνει να χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να τρομοκρατήσουν, διασπάσουν, καθηλώσουν και υποτάξουν τους ''από κάτω''. Κύριο όπλο τους ο γενικευμένος φόβος που στις μέρες μας πέρα από την εφαρμογή του ''διαίρει και βασίλευε'' σε ομάδες, κοινωνικά μορφώματα, φυλές ή έθνη, γίνεται προσπάθεια να εφαρμοστεί στο κάθε άτομο με επανειλημμένα σοκ, οικονομικά και άλλα.

Παραδείγματα από την πρόσφατη ιστορία, πολλά και διαφορετικά : α) Οι δίδυμοι πύργοι το 2001 και η εργαλειοποίηση του γεγονότος με προπαγάνδα για ύπαρξη γενικευμένης αόρατης τρομοκρατικής απειλής , από τρομοκράτες της διπλανής πόρτας, και δημιουργία κατάλληλου κλίματος φόβου, καχυποψίας και περιορισμού των ελευθεριών. β) Η αντικαπνιστική υστερία με στοχοποίηση των καπνιζόντων το 2006. Πάλι ξεκινάει από τις ΗΠΑ που κυριαρχούν παγκόσμια μετά το 1989, όταν κατέρρευσε το ανατολικό μπλοκ. Χρησιμοποιούν το κάλπικο πρόσχημα, ότι αποβλέπουν στην υγεία των πολλών, σε μιά χώρα με το χειρότερο σύστημα υγείας, ακριβώς για τους πολλούς. Ο στόχος πάλι είναι η υποταγή των πολλών σε εντολές και η διαίρεση της κοινωνίας, χωρίς αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων που θα σέβονται και τις δύο κατηγορίες. γ) Η προσπάθεια τρομοκράτησης με εργαλειοποίηση διάφορων παλαιότερων ιών που απέτυχε και δ) η τελευταία απόπειρα για χρησιμοποίηση του ιού sars-cov-2 που εμφανίστηκε πριν δύο χρόνια. Eχοντας πλέον σχετική εμπειρία και έχοντας κάνει καλύτερη προετοιμασία αξιοποίησής των ιών, εφάρμοσαν διόγκωση των αριθμών, έντονη προπαγάνδα εξαπάτησης και διασποράς φόβου, αποκλεισμό με κάθε τρόπο της διαφορετικής άποψης, απειλές, και τέλος εγκατάλειψη των ασθενών σε ένα υποβαθμισμένο Τριτοβάθμιο σύστημα υγείας και σε ένα σχεδόν ανύπαρκτο Πρωτοβάθμιο . Αυτό είχε σαν συνέπεια υπερβολικά μεγάλο αριθμό θυμάτων τόσο από covid όσο και από άλλες ασθένειες. Ο χειρισμός της πανδημίας με τα εκατομμύρια θύματα είναι εύγλωττος για τις απεγνωσμένες επιλογές των από πάνω'' να διατηρήσουν αυτά που έχουν, και που οδηγούν εν τέλει ακόμα και σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε Ανατολή και Δύση.

Τα προβλήματα των 4 παραδειγμάτων κατά βάθος τα γεννάει το ίδιο το υπάρχον παρά φύσιν μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας, με το βιασμό φύσης και ανθρώπου. Ένα μοντέλο που προσπαθεί ακόμα και τα προβλήματα που γεννάει, να τα αντιμετωπίσει με τρόπο που θα το συντηρήσουν και παραπέρα ενισχύσουν.

Η σύγχρονη τεχνολογία που απελευθερώνει θέσεις μηχανικά επαναλαμβανόμενης εργασίας και προχωράει με την τεχνητή νοημοσύνη και σε πιό σύνθετες εργασίες, χρησιμοποιείται πάλι για την ακόμα μεγαλύτερη συσσώρευση των λίγων και την παράλληλη εξουδετέρωση της διαμαρτυρίας αυτών που χάνουν την εργασία τους και απειλείται η ζωή τους, χωρίς να γίνεται καμία προσπάθεια για προγραμματισμένη μετάβαση.

Είμαστε πλέον σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Δύο κατευθύνσεις φαίνεται να ξανοίγονται.

Η μία κατεύθυνση είναι η πολύωρη εργασία για τις θέσεις που συνεχίζουν να υπάρχουν, με εργαζόμενους που ο χρόνος τους είναι κατά το πλείστο στη διάθεση της εταιρείας . Για την τεράστια στρατιά των ανέργων, μεθοδεύεται ένα επίδομα οριακής επιβίωσης, που τους καθιστά νεοζητιάνους, χωρίς δυνατότητα διαμαρτυρίας και χωρίς δημιουργική συμμετοχή στον κοινωνικό ιστό, που έτσι διαλύεται σε μονάδες ανίσχυρες και πλήρως ελεγχόμενες. Παράλληλα για τους ανέργους και τους συνταξιούχους συντελείται η δημιουργία εξευγενισμένων Καιάδων για την ελάττωση του αριθμού τους(υποτυπώδες δημόσιο σύστημα υγείας και κοινωνικών παροχών).

Η άλλη κατεύθυνση οδηγεί σε σταδιακή απελευθέρωση από μηχανικές εργασίες και συμπεριφορές για εξασφάλιση ελεύθερου χρόνου, ελάττωση των ωρών εργασίας και/για εξάλειψη της ανεργίας , επιλογή εργασίας ανάλογα με το ταλέντο και τη δημιουργική συμμετοχή στην κοινότητα, με παράλληλη προσφορά του έργου στην κοινωνία, που αυτόν τον πλούτο τον μοιράζεται, και είναι τόσος ώστε να εξασφαλίζει μία απλή και επιλεγμένα λιτή ζωή, που δεν καταστρέφει τον άνθρωπο και τη φύση. Είναι μία κατεύθυνση, ένας δρόμος, που μπορεί να ''ανοίγεται καθώς βαδίζει'' η κοινωνία συνειδητά, ανάλογα με τις ανάγκες του σημείου που βρίσκεται στην πορεία της. Είναι ένας δρόμος συμμετοχής και ευθύνης του κάθε πολίτη. Είναι ένας δρόμος για μια κοινωνία για όλους.

Η επιλογή της κατεύθυνσης και του δρόμου για μιά κοινωνία για όλους δεν στρέφεται εναντίον κανενός, αλλά υπερβαίνει την σημερινή ''λογική'' κοινωνικής συγκρότησης, με καθημερινές παρεμβάσεις σε όλους τους τομείς της ζωής που χρειάζονται το ''άλλο'', το ριζικά διαφορετικό, το ''πρώτα ο άνθρωπος με τη φύση''. Παρεμβάσεις με αυτοσεβασμό και σεβασμό του άλλου, που είναι προϋπόθεση δημοκρατικής ισοτιμίας, συνεργασίας και συναίνεσης.

Η επιλογή είναι υπόθεση καθημερινή όλων όσων συνειδητοποιούν την σημερινή αδιέξοδη κατάσταση και βλέπουν την αναγκαιότητα της δημιουργικής αυτενέργειας, χωρίς ανάθεση σε άλλους για να σκεφτούν και να αποφασίσουν. Η κάθε μέρα χαρακτηρίζεται από τη συνειδητή ή μη συνειδητή επιλογή και πορεία του ενός ή του άλλου δρόμου. Η κάθε μέρα είναι σημαντική γιατί η ζωή είναι άθροισμα στιγμών. Η πρόκληση είναι καθημερινή και όπως λέει και ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ''Η θάλασσα του κινδύνου, της αμφιβολίας και της άρνησης, γύρω στου ανθρώπου το μικρό νησάκι της βεβαιότητας, τον προκαλεί στο τόλμημα του αγνώστου''.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ

 ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΜΕ Covid

Για τα δύο πρώτα περάσματα που έκανα την Κυριακή 2 Ιανουαρίου από τα νοσοκομεία "Τζάνειο" και "Γιώργος Γεννηματάς" θα σας μιλήσω μία άλλη φορά.

Η αιτία και για τα τρία περάσματα είναι μία ελαφρά ίωση που ένιωσα, με δέκατα, που με οδήγησαν σε ένα pcr στις 29/12, που αποδείχτηκε θετικό. Ωστόσο, αν και εξακολουθούσαν τα συμπτώματα να είναι ήπια, ήθελα να βεβαιωθώ, περί τίνος πρόκειται. Πόσο καλή ήταν η άμυνα μου; και αν χρειαζόμουνα βοήθεια.

Τη Δευτέρα 3/1 το πρωί ξεκίνησα για το κέντρο υγείας Καλυβίων, γνωρίζοντας ότι τα πράγματα εκεί είναι πιο ήπια. Πράγματι μου έκαναν σύντομα ακτινογραφία και ο γιατρός εκεί μου είπε να πάω σε ένα νοσοκομείο για μία υποστήριξη. Ετσι αποφάσισα και πήγα στο 3ο νοσοκομείο, εκείνο που εφημέρευε εκείνη τη μέρα ,τον Ευαγγελισμό.

Από κει ξεκινάει αυτό το τρίτο πέρασμα. Έφτασα μεσημέρι που αρχίζει η εφημερία. Μετά από ένα αλαλούμ με δύο σεκιουριτάδες, που με εστειλαν σε λάθος σημείο, βρίσκομαι στο σωστό σημείο, αυτών που έχουν ή μάλλον έχουν covid και θέλουν στήριξη ιατρική . Οδηγούμαστε σε έναν διάδρομο δεξιά από το εκκλησάκι όπως μπαίνουμε, και εκεί μας χωρίζουν σε αυτούς που έχουν αποδεδειγμένα με pcr και σε αυτούς που δεν είναι σίγουροι ( μόνο self ή rapid test). Και τώρα αρχίζει η μεγάλη αναμονή της καρέκλας. Ο πυρετός ανεβαίνει. Έχω πάρει μαζί μου depon 1000 Το πίνω και ηρεμεί το τρέμουλο.Είμαστε περίπου 50 άτομα συνολικά σε αναμονή. Μετά από δύο-τρεις ώρες με καλούν στο ιατρείο για εξέταση Εκεί βρίσκεται ένας παθολόγος και δυο-τρεις νοσηλεύτριες. Μέ ακροάζεται ο παθολόγος, βρίσκει ακροαστικά, παίρνουν καρδιογράφημα οι νοσηλεύτριες, και μου παίρνουν και αίμα .Στη συνέχεια με οδηγούν σε ένα μικρό δωματιάκι. Απομονωμένα 3-4 άτομα με covid με ένα παράθυρο ανοιχτό. Αναμονή μεγάλη στην καρέκλα. Αρχίζει να ανεβαίνει πάλι ο πυρετός. Ειδοποιώ και μου φέρνουν έναν ορό αντιπυρετικό παρακεταμόλης, που με ανακουφίζει. Η αναμονή συνεχίζεται 2-3 ώρες πάλι, και εν τέλει αργά το βράδυ μας λένε ότι θα πάμε στο Πνευμονολογικό. Πράγματι μας οδηγούν εμάς τους τέσσερις και μας περνάνε απέναντι. Το κρύο του δρόμου που μεσολαβεί είναι νυχτερινό σοκ. Μας περνάνε μέσα από το τμήμα των επειγόντων. Εκεί το θέαμα και το πέρασμα είναι τραγικά. Διάδρομοι γεμάτοι ασφυκτικά, με φορεία, αναπηρικές καρέκλες ,κρεβάτια , άνθρωπους πολλούς, πάνω και κάτω, κάπου κρέμονται χέρια-πόδια, μορφές γερόντων και γιαγιάδων χαμένες στο άπειρο , και συ να προσπαθείς να περάσεις χωρίς να ενοχλήσεις κανέναν. Δύσκολο το κάθε βήμα μέσα από οιμωγές, αναστεναγμούς, αναθεματισμούς, εκνευρισμούς και άλλα, που φέρνουν στον ένα της τετράδας λιποθυμία . Όπως-όπως φτάνουμε σε ένα διπλό δωμάτιο, που εργάζονται, με μία στοίβα φακέλων , δύο πράσινοι διαφανείς ένστολοι του ιατρικού προσωπικού. Τους περιτριγυρίζουν καρέκλες, νιπτήρας, ένα ιατρικό κρεββάτι γεμάτο κούτες και πλυμένες προμετωπίδες. Η πόρτα γράφει κάτι από αιμοτολογικό. Παίρνω μια καρέκλα και συνεχίζω με αναμονή και υπομονή.

Περνάνε οι ώρες, αρχίζει το τρέμουλο του πυρετού πάλι, ξανά νοσηλεύτρια πρόθυμη, ορός και ηρεμία. Πρώτες πρωινές ώρες, τα μάτια κλείνουν και μου αλλάζουν καρέκλα, γιατί χρειάζονται το χώρο. Έτσι περνάει η νύχτα με ύπνο δεκαλέπτων.

Στο Πνευμονολογικό μας πληροφορούν δεν υπάρχει κρεββάτι. Μαζί και η πληροφορία ότι νοσούν από covid κάπου 90 γιατροί και νοσηλεύτριες του Ευαγγελισμού.

Έρχονται και με παίρνουν για αξονική τομογραφία. Ο μεταφορέας ακούει τον ήχο του κινητού μου και με ρωτάει αν ασχολούμαι με μουσική. Του λέω με κιθάρα, κι εγώ μου λέει, προσπαθώ αλλά δυσκολεύομαι. Άρχισε να με ρωτάει διάφορα γύρω από την κιθάρα πηγαίνοντας με. Φτάνουμε, μπαίνω μέσα κάνω την αξονική, με περιμένει, και πάλι συνεχίζει την κουβέντα για τις δυσκολίες του. Τον παροτρύνω να επιμένει χωρίς να κολλάει στο αποτέλεσμα αφού νιώθει όμορφα με αυτό που κάνει. Τελειώνει η βάρδια του και με χαιρετάει ευχαριστημένος με πολλές ευχές.

Επιστροφή στο γνωστό δωμάτιο για μερικές ώρες ακόμα και στο τέλος με οδηγούν σε ένα τριπλό δωμάτιο που είναι όλοι θετικοί, ξαπλωμένοι σε κρεβάτια, και κάποιοι καθιστοί, και περιμένω τη μεταφορά σε άλλο νοσοκομείο. Τελικά αυτό θα γίνει προς το μεσημέρι, αφού μου συμβεί πρώτα να δω δίπλα μου να γίνεται μία διασωλήνωση σε ένα γεροντάκι που υποστηριζόταν από ένα μηχάνημα με ένα ενοχλητικό ήχο.

Έτσι με ένα φάκελο γεμάτο υπό μάλης φεύγω για τη Σωτηρία, που και εκεί πάλι θα περάσω από εξετάσεις, εκτός από αξονική, και στο τέλος θα μπορέσω να ξαπλώσω, αργά τη νύχτα σε κρεββάτι, χωρίς μάσκα, μόνος μου. Το όνειρό μου.

Σε όλη αυτή την πάνω από 24 ώρες δοκιμασία μου , με κρατούσε η πίστη μου στη διαίσθηση ότι πρέπει να το ψάξω και να μην υποχωρήσω στα εμπόδια που ίσως βρω, και που βρήκα πέρα από κάθε φαντασία.

Η συνέχεια των άλλων ημερών, εκτός από τα θετικά για την υγεία μου αποτελέσματα των εξετάσεων, είχε τη συνέχεια της φροντίδας, του χαμόγελου και του ατέλειωτου τρεξίματος αυτών των γλυκύτατων στην κίνηση, ένστολων, ενδογήινων, νοσοκομειακών πράσινων διάφανων πλασμάτων και την απορία πώς αντέχουν ακόμα.

Εκείνα που ήταν απόντα υποδειγματικά σε αυτό το 24ωρο του τρόμου, ήταν τα κανάλια , όσο μπόρεσα να δω.

Μήπως τα είδατε εσείς;

Πέτρος Μπ.

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά

μέσασε τούτο το χιονιά

νέο κρινάκι πρωινό

ν'ανθίσει άσπρο γιορτινό

 Καλήν ημέραν άρχοντες

κι αρχόντισσες αντάμα

την αρχοντιά μη χάνετε 

και θα γενεί το θάμα

 ΓΙΑ ΤΑ ΔΕΚΑΧΡΟΝΑ ΤΟΥ ΜΚΙΕ

ΤΟ ΜΚΙΕ ΧΤΕΣ, ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΡΙΟ

Συμπληρώνονται στις 15 Δεκέμβρη, 10 χρόνια από τη στιγμή που, μέσα στα πέτρινα μνημονιακά χρόνια, γεννήθηκε το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού (ΜΚΙΕ). Μια κουβέντα του Μίκη, ο θυμός για την ανάλγητη στάση της Πολιτείας απέναντι στα θύματα που σώριαζε η κρίση, η ιδέα που έπεσε από τον Γιώργο Βήχα και η αγωνία όσων ζούσαν το κλίμα των διαδηλώσεων και συγκεντρώσεων για το μέλλον αυτού του τόπου, ήταν αυτά που έκαναν πράξη μια ιδέα και στήθηκε το ΜΚΙΕ.

Το σύνθημα «Κανείς μόνος του στην κρίση» ήταν αυτό που έδωσε πνοή στην ιδέα και αρωγός στην όλη προσπάθεια στάθηκε η τότε Δημοτική αρχή του Δήμου Ελληνικού-Αργυρούπολης , που προσέφερε στέγη σε χώρο της πρώην Αμερικανικής βάσης, έτσι ώστε οι λίγοι άνθρωποι που πλαισίωναν τον Γιώργο Βήχα να λειτουργήσουν ένα Ιατρείο αντίστασης και αλληλεγγύης! Σύντομα η αρχική ομάδα πλαισιώθηκε και από άλλους εθελοντές, γιατρούς και απλούς πολίτες, που συστρατεύθηκαν σ’ αυτόν τον αγώνα : το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού ήταν πλέον γεγονός! Ένα νέο εγχείρημα, χωρίς προηγούμενη εμπειρία. Με οδηγό την πίστη και τον σεβασμό στον άνθρωπο, οι εθελοντές του έβαλαν τις βάσεις μιάς συλλογικότητας, εμπνεόμενοι από τις αξίες που ανέδειξε το κίνημα των πλατειών και οι ανοιχτές συνελεύσεις της Πλατείας Συντάγματος που συμμετείχαν.

Κάνοντας αναδρομή στα χρόνια αυτά που κύλησαν είναι πραγματικά να θαυμάζει κανείς πώς συσπειρώθηκαν δεκάδες και στη συνέχεια εκατοντάδες άνθρωποι με διαφορετικά «πιστεύω» σε μία δομή, η οποία δεν είχε το γνωστό δομημένο πλαίσιο ενός σωματείου, αλλά ήταν χωρίς ιεραρχία, και λειτουργούσε με όρους αυτοδιαχείρισης και άμεσης δημοκρατίας.

Στο νέο αυτό εγχείρημα ήταν νέα και η σχέση γιατρών και ασθενών. Αντί για το κυρίαρχο ιατροκεντρικό μοντέλο, που εστίαζε στην ασθένεια μόνο, εφαρμόστηκε το Ιπποκράτειο ανθρωποκεντρικό, που εστίαζε στο όλον, στον ολόκληρο άνθρωπο με τις ανάγκες του, ψυχικές και σωματικές, και σε ολόκληρο το ιατρικό του ιστορικό.

Νέα ήταν και η σχέση των άλλων εθελοντών με τους ασθενείς. Η υποδοχή των ασθενών με κατανόηση και αλληλεγγύη από τους εθελοντές της γραμματείας, καθώς και από τους εθελοντές του φαρμακείου, δημιουργούσε ένα ζεστό φιλικό κλίμα σε απογοητευμένους και απαξιωμένους ανθρώπους από την επίσημη Πολιτεία.

Η αμοιβή των εθελοντών δεν ήταν και δεν είναι χρηματική, αλλά το πρωτόγνωρο βίωμα μιάς εργασίας που α) την επέλεγαν οι ίδιοι χωρίς χρηματικά κριτήρια-μισθό, β) αποφάσιζαν οι ίδιοι για τα θέματά της, γ) ήταν ελεύθεροι να δημιουργούν, προτείνοντας νέες ιδέες και θέτοντάς τις, μετά από συναπόφαση, σε εφαρμογή (ατομική πρωτοβουλία των πολλών), δ) επιδίωκαν τη συναίνεση, και μόνο κατανάγκη εφάρμοζαν τη ψηφοφορία, ε) δεν βίωναν ανταγωνισμό αλλά σχέσεις ισότιμης συνεργασίας και αλληλεγγύης με τους συνεθελοντές τους και στ) η μη ύπαρξη ιεραρχίας τους περιόριζε τις εγωιστικές και εξουσιαστικές τάσεις, που χαρακτηρίζουν την σημερινή ατομοκεντρική κοινωνία.

Με βάση τις τρεις θεμελιώδεις αξίες :

Να μη γίνονται δεκτές χρηματικές δωρεές από κανένα δωρητή

Να μην επιτρέπεται η οποιαδήποτε κομματική ανάμειξη στη λειτουργία του και

Να μη διαφημίζεται κανείς δωρητής για την προσφορά του

το ΜΚΙΕ στηρίχτηκε στην ανιδιοτελή προσφορά των εθελοντών του και των χιλιάδων συμπολιτών μας, οι οποίοι σε όλα αυτά τα χρόνια ανταποκρίθηκαν στις εκκλήσεις μας και κάλυψαν και καλύπτουν τις ανάγκες μας σε φάρμακα, ιατρικά αναλώσιμα, βρεφικά γάλατα και πάνες ακόμα και ιατρικό εξοπλισμό. Έτσι στα 10 αυτά χρόνια έγιναν περισσότερες από 75.000 ιατρικές πράξεις και μπόρεσαν 8.000 συνάνθρωποί μας να καλυφθούν ιατροφαρμακευτικά. Και ακόμα, κάλυψε και καλύπτει, στο μέτρο των δυνατοτήτων του, ανάγκες και ελλείψεις δομών και μονάδων υγείας. Έκανε αποστολές υγειονομικού υλικού εντός και εκτός Ελλάδας (Γάζα, Κομπάνι, Αιθιοπία), βοήθησε συνανθρώπους μας που επλήγησαν από φυσικές καταστροφές (Μάτι, Μάνδρα κλπ). Και φυσικά στήριξε τον αγώνα για τη διάσωση του περιβάλλοντος και τη δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου στο πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού, κάτι που μαρτυρεί και το όνομά του, Μητροπολιτικό Κ.Ι. Ελληνικού.

Για τον αγώνα του και την προσφορά του, δεν είναι μόνο τα βραβεία που τίμησαν το ΜΚΙΕ για το έργο του, είναι η εκτίμηση, η αποδοχή και η απήχηση που είχε όχι μόνο στην ελληνική κοινωνία, αλλά και στο εξωτερικό: άτομα, ομάδες και σύλλογοι από την Ευρώπη και την Αμερική και μέχρι την Αυστραλία στήριξαν και στηρίζουν τον αγώνα του Ιατρείου μας. Γιατί ο αγώνας αυτός δεν ήταν μόνο η παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σ’ αυτούς, που η πολιτική της λιτότητας τους την είχε στερήσει. Δεν ήταν μόνο η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, η ψυχολογική στήριξη που έβρισκαν στο ΜΚΙΕ αυτοί που το «σύστημα» είχε βάλει στην άκρη. Ήταν και ο αγώνας ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές και πρακτικές. Ήταν ο αγώνας για να χειρουργηθεί ο ασθενής που ήταν ανασφάλιστος, να μην αφήνεται ο καρκινοπαθής χωρίς φάρμακα. Αλλά ήταν και ο αγώνας να σπάσει η απομόνωση και η παραπληροφόρηση και να καταδειχθεί το μέγεθος της ανθρωπιστικής και κοινωνικής κρίσης. Να γίνει γνωστό σε Ελλάδα και εξωτερικό το μέγεθος της συμφοράς που η δημοσιονομική λιτότητα είχε προκαλέσει στη Δημόσια Υγεία. Να πάψει το αγαθό της Υγείας να είναι προνόμιο των ολίγων και εχόντων, αλλά να είναι κοινό αγαθό και δικαίωμα.

Στα 10 χρόνια λειτουργίας του το ΜΚΙΕ δεν έπαψε να αγωνίζεται για ένα Δημόσιο Σύστημα Υγείας, δεν έπαψε να διεκδικεί το αυτονόητο, δηλ. προϋπολογισμό που να διασφαλίζει την ομαλή λειτουργία του Συστήματος Υγείας, στελέχωση όλων των βαθμίδων της περίθαλψης με το απαιτούμενο προσωπικό, αποτελεσματική και σύγχρονη παροχή ιατρικών υπηρεσιών στους πολίτες. Δεν έπαψε ποτέ να καυτηριάζει και να καταγγέλλει με ανακοινώσεις και Δελτία Τύπου τα κακώς κείμενα στο χώρο της Υγείας και παράλληλα να διεκδικεί ένα δημόσιο και ποιοτικό σύστημα Υγείας. Ακόμα και μετά το 2016, όταν ύστερα από πολλούς αγώνες που δώσαμε μαζί με πολλούς άλλους, με νόμο απέκτησαν πρόσβαση οι ανασφάλιστοι συμπολίτες μας στο Σύστημα Υγείας, οπότε δεν υπήρχε και λόγος να λειτουργούν και τα Ιατρεία μας, το ΜΚΙΕ συνέχισε να στηρίζει όλους τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους συμπολίτες μας, που αδυνατούν να προμηθευτούν τα φάρμακά τους, καθώς και να παρέχει ψυχιατρική και ψυχολογική στήριξη.

Επίσης αντιμετωπίσαμε με επιτυχία τις όποιες επιθέσεις δεχτήκαμε από διάφορες κατευθύνσεις, που έβλεπαν στο εγχείρημα μας αυτό την κριτική και την αμφισβήτηση των επιλογών τους, καθώς και του κοινωνικού μοντέλου τους, που συνοψίζεται στο ''κοίτα την πάρτη σου''.

ΣΗΜΕΡΑ, 10 χρόνια μετά

Ο αγώνας συνεχίζεται! Η πανδημία και ο φόβος του θανάτου στάθηκε η χρυσή ευκαιρία να χτυπηθεί καίρια η αλληλεγγύη. Το «εμείς» έδωσε τη θέση του στο «εγώ», η «ατομική ευθύνη» έρχεται να συγκαλύψει λάθη και εγκληματικές ελλείψεις. Το «Τηρείτε τις αποστάσεις» εξελίσσεται σε συνώνυμο του «Μην εμπιστεύεσθε παρά μόνον τον εαυτό σας», όπως παρατηρεί διακεκριμένος πολιτικός επιστήμονας. Και η παρατεταμένη οικονομική δυσπραγία λόγω πανδημίας, σε συνδυασμό με τα εισπρακτικά και αντιλαϊκά μέτρα που θεσμοθετήθηκαν, προοιωνίζονται ένα εξίσου ζοφερό μέλλον αντίστοιχο με αυτό που βιώσαμε και βιώνουμε ελέω κρίσης. Εν μέσω πανδημίας, με όλα αυτά τα οποία βιώνουμε, οι δαπάνες για την Υγεία μειώνονται, αντί να αυξάνονται: μείον 820.000.000 στον προϋπολογισμό, μείον 808.000.000 στις έκτακτες δαπάνες για τον COVID-19, μείον στην επιχορήγηση των νοσοκομείων, μείον σε προσωπικό… Παράλληλα ενισχύεται, με την ανοχή και στήριξη της κυβέρνησης, ολοένα και περισσότερο η εμπορευματοποίηση της Υγείας, ενός δημόσιου αγαθού, καθώς η αδυναμία περίθαλψης στις δημόσιες δομές υγείας αναγκάζει τους συμπολίτες μας, όσους μπορούν, να καταφεύγουν στον ιδιωτικό τομέα, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Με το ξέσπασμα της πανδημίας το ΜΚΙΕ δεν σταμάτησε το έργο του, αλλά συνέχισε, πρώτα στο παλιό και τώρα στο νέο κτίριο, να παρέχει τη στήριξή του σε συμπολίτες μας , όπως έκανε πάντα κάτω από όλες τις συνθήκες. Παράλληλα, με επτά (7) δελτία τύπου έχει επισημάνει την πρώτη προϋπόθεση αντιμετώπισης της πανδημίας, που είναι η αναστύλωση και ενδυνάμωση του διαλυμένου Α'βάθμιου συστήματος υγείας, και έχουμε κάνει σχετικές συγκεκριμένες προτάσεις. Αντιμετωπίζοντας μια πρωτοφανή αδιαφορία, για αυτό το έργο, από την κυβέρνηση, προβληματιζόμαστε για τρόπους παρέμβασης όπως είχαμε κάνει και στο ξεκίνημα των μνημονίων.

Το ΜΚΙΕ δεν μπορεί να μείνει αμέτοχο και απαθές σ’ αυτόν τον ορυμαγδό. Θα συνεχίσει με συνέπεια και με όλες του τις δυνάμεις για ένα αποτελεσματικό Δημόσιο Σύστημα Υγείας. Θα συνεχίσει να δίνει τον αγώνα του με συνέπεια και ανιδιοτέλεια, όπως έκανε όλα αυτά τα χρόνια. Το οφείλει στην Ιστορία του, το οφείλει σε όλους αυτούς που το πίστεψαν και το στήριξαν, το οφείλει στους ασθενείς του!

Ευχαριστούμε τους χιλιάδες συμπολίτες μας και τους εκατοντάδες υποστηρικτές μας από τις άλλες χώρες, που μας βοήθησαν και μας βοηθούν στην εκπλήρωση του έργου μας. Ευχαριστούμε και τους ωφελούμενούς μας για την εμπιστοσύνη που μας δείχνουν και για τη διάθεσή τους να μας βοηθήσουν, είτε γινόμενοι εθελοντές είτε προσφέροντας τεχνικές υπηρεσίες.

Σε όλα τα χρόνια της ύπαρξής του ΜΚΙΕ διαρκής είναι η επιθυμία και η προσπάθεια για βελτίωση των λειτουργιών μας με αξιοποίηση λαθών και παραλείψεων, καθώς και η προσπάθεια να είναι πάντα επίκαιρο. Έτσι κλείνοντας τα δέκα χρόνια και έχοντας αλλάξει τόπο εγκατάστασης και εμβέλεια δράσεων, αποφάσισε να δώσει νέο όνομα στον εαυτό του, που να ανταποκρίνεται στη σημερινή πραγματικότητά του.

Το νέο του όνομα είναι :

Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελλάδας.